Bog - Incubant

We gaan niet liegen: elke keer als er iets nieuws uit het Gentse komt, zijn we steeds even benieuwd. In dit geval gaat het om Bog, een postmetal-/sludgeband die sinds 2024 heerlijk zware muziek maakt. Begin mei brachten zij een eerste album 'Incubant' uit.

Of de bandnaam iets te maken heeft met het Australische slangwoord voor toilet zal ons worst wezen, maar alleszins is dit een release en een band om in het oog te houden. Maar 'Incubant' begint nogal stroef met het titelnummer, waarin twee keer een tempoverandering zit. Deze voelt vreemd aan en trekt je uit de lekkere groove die hieraan voorafging. Maar je voelt dat er potentieel in zit en een mooie toets is de cello, die het nummer extra karakter geeft.

Daarna is het de beurt aan Charcoal Monolith, dat naadloos voortvloeit uit de noise van de voorganger. De sludgereferentie loopt hier over, wat resulteert in serieuze nekpijn tijdens het headbangen. Iets voorbij halfweg slaat de sfeer om en krijg je een knap, emotioneel stuk waarin de bas op de voorgrond staat.

Icarion begint rustig, maar heeft een refrein met een venijnige gitaarriff. De stem van Lucas De Corte komt hier heel mooi tot zijn recht: clean gezongen, maar met veel warmte, kracht en emotie. Het middenstuk is onverwacht, maar past mooi in het plaatje van dit nummer, waardoor je bijna zou kunnen zeggen dat dit de ballad van 'Incubant' is. De manier waarop de song daarna eindigt, is heel knap geschreven.

En dan komen we aan bij het beste nummer van de plaat, Reflections. Iets meer dan negen minuten lang, maar met een riff die je voor de rest van de avond zal blijven hangen. Ook de subtiele keyboards werken perfect om het nummer dat ietsje extra te geven. Dit is een track die perfect volgens de regels van de postmetal geschreven is, zonder enigszins te kopiëren. Mocht ik een referentiepunt voor Bog moeten opgeven, dan is het deze track.

Als afsluiter zit er nog het epische, elf minuten durende Nostrum op ons te wachten. Ook deze track heeft memorabele elementen, waaronder het ijzersterke refrein. 

'Incubant' wordt enkel maar beter naarmate het vordert. En hoewel het maar vijf songs zijn, krijg je toch zowat tweeënveertig minuten muziek voorgeschoteld. Voor een debuut is dit zeer sterk materiaal en, zoals gezegd, iets om in het oog te houden.