Automatic Lovers - Automatic Lovers

Een paar weken geleden trokken we naar de Pit's, alwaar de Madrilenen van Automatic Lovers onze oren kwamen verwennen. Heerlijke punkrock was het, gebracht door een stel heren met een attitude om u tegen te zeggen. De houding, maar ook de muziek, deed ons in de verte wat denken aan The New York Dolls. Een vet feestje werd het, waarbij zanger Pablo Martinez zich in alle bochten wrong, als een slang over het podium glijdend, het publiek verder opzwepend (voor zover dat nog nodig was) en zijn kompanen mee trekkend in een aangename muzikale roes.

Zoals gebruikelijk als we een concert heel erg te pruimen vinden en de merch niet al te duur is, schaften we ons hun debuutalbum aan. Recenter uitgekomen dan we initieel dachten, want de show was ei zo na op de releasedatum, en de band bleek het album zowaar in chronologische volgorde te hebben gespeeld. Het zorgde meteen voor een serieuze aha-erlebnis toen we de plaat de eerste keer thuis op de draaitafel gooiden. Het was als het ware alsof we het concert opnieuw konden beleven, ook omdat de nummers behoorlijk rauw op de band werden gegooid.

Denk ook aan een band als The Vibrators, waar het kwartet idolaat van is en waarvan ze het nummer Pushin' Too Hard coveren, misschien zelfs wel nog overtuigender dan het origineel. Behalve negen eigen uptempopunkrockers bevat de plaat nog een cover, eentje van de behoorlijk obscure band Next. Dat was een Britse band die in Frankrijk bleef hangen, daar heel wat concerten verzorgde in het gezegende jaar 1979, en welgeteld één single uitbracht. Toch wisten de Madrilenen van het bestaan van die single, waarvan ze de track High Degree met veel overtuiging op podium en op plaat brengen.

Regelneven zullen misschien de sporadische gitaarsolo te weinig punk vinden. Wij vinden dit binnen het genre een meer dan prima album, net als bijgaand concert, eentje dat we in elk geval langer gaan onthouden dan de meeste punkbandjes die in onze stede de revue passeren.