Boo Radleys - In Spite Of Everything

Het lijkt wel of The Boo Radleys echt wel een tweede adem gevonden hebben sinds de hoogdagen (en het plotse uiteenvallen) in de gouden britpopnineties. Met ‘In Spite Of Everything’ is immers ook het derde album na de reünie in 2021 een feit, al nam het trio er ditmaal wel weer drie stille jaren om tot plaat negen te komen. Geen wonder, want vaste kracht Tim Brown had tijd nodig om het verlies van zijn oudste zoon te verteren. Deze nieuwkomer bevat dan ook stevig wat droevige, slepende of terugblikkende momenten. Je mag dus een paar handenvol songs verwachten die een typisch Britse stempel dragen, maar ook een zekere complexiteit en diepgang bevatten. Om maar te zeggen dat het hapklare eendagsvliegje Wake Up! (It’s A Beautiful Morning) van destijds verder weg is dan ooit.

We schreven wel degelijk trio hierboven, maar naast vaste ankers Simon Rowbottom (zang, gitaar), Tim Brown (drums, bas, keys) en reüniegast Rob Cieka teert de band ook op een stevige schare sessiemuzikanten. Dat maakt dat liedjes met een gezapige en vlotte basis kunnen uitgroeien tot avonturen vol extra instrumenten, grappige uitschuivers (die slidegeluidjes in het vurige Do Better, Know Better) of verschillende zangpartijen. Het maakt een referentie als een nogal dolgedraaid, psychedelisch broertje van The Charlatans in elk geval completer. Maar het blijft wennen aan de soms overbodige tierlantijntjes die de band al van de kinderjaren meezeult.

Wat niet wil zeggen dat The Boo Radleys soms ook gas terugnemen. Integendeel, ‘In Spite Of Everything’ lijkt halfweg ietwat tot inkeer te komen en meer over te gaan tot veredelde ballades, waarin de tristesse doorsijpelt. Waar is dan de band die vroeger stevig aan de rockgitaarsnaren durfde te rukken? In de plaats komt een eerder slepend Hey, I Know met de bedwelmende keys op de achtergrond en de verhalende zang: niet echt een hoogvlieger, ondanks het in de lucht schietende einde.

Toch bewijzen de Radleys regelmatig dat ze het vuur nog in de vingers hebben. We zouden het meteen geloven wanneer Simon "Sice" nogal pijnlijk “Living is easy”, bezingt, al kronkelt het nummer als een betrapte adder onder een steen. Song For Nathalie trapt ook stevig op de ziel, wanneer “One day you left us alone / you’ve gone away”, mooi in drie stemmen opbouwt alvorens in een dramatiserende postrocksong open te barsten. Wat ons betreft de absolute hoogvlieger die als een mantra in je hoofd mokert.

We houden de kerk dus wat in het midden. Enerzijds krijg je dat typische, melodieuze britpopjasje, anderzijds barst deze groeiplaat uit de voegen door extra franjes en diepe emoties. Het maakt dat we na tig luisterbeurten nog steeds niet volledig grip op de zaak krijgen. Maar ook dat is weer typisch Boo Radleys.