Woosha 2011
Pyjamaparty in Oostende
Jonas Truwant
Strand, Oostende — 18 juli 2011
Snertweer, een Belg die de Tour op z’n kop zet én een klein feestje dat op gang werd geschoten in Gent; er was al een goeie reden nodig om zaterdag naar Woosha in Oostende af te zakken. Wij geven er u – te laat, maar toch – drie: Broken Glass Heroes, Mintzkov en thuisploeg The Van Jets.
Helaas, ook dat volstond blijkbaar niet om u allen richting tzeitje te jagen. Broken Glass Heroes, gewend om van jetje te geven voor een bende kwieke Benidorm Bastards, moest zich tevreden stellen met zo’n 200 toeschouwers, die niet alleen de regen maar ook de muziek gelaten op zich af lieten komen.
Dat de Heroes er tegen het einde toch wat sfeer in kregen – zoals in: met paraplu’s heen en weer zwaaien – was vooral de verdienste van Tim Vanhamel z’n gekke danspasjes, Pascal Deweze z’n knappe stem en de toch wel zomerse liedjes van de band.
De drummer had trouwens ook verdacht veel weg van Elio Di Rupo. Dan toch een Benidorm Bastard aanwezig? Zo’n 30 procent van de Vlamingen ziet het wel in hem, ja…
De soundcheck van Mintzkov leek goed nieuws uit Engeland te brengen. In de verte klaarde het op en priemde de zon zelfs hier en daar door het wolkendek. En na een dreigement van frontman Philip Bosschaerts – “In Engeland hebben ze al zon, wij nog niet. Awoe! Opening Fire is voor hen” – stopte het zowaar even met regenen.
Datzelfde Opening Fire is trouwens uitgegroeid tot een publiekslieveling in de liveset van Mintzkov. Zelfs in het halfverzopen Oostende slaagde de band erin om het – intussen een beetje aangedikte – publiek te laten meezingen. De valse nootjes die we soms hoorden, bedekken we met de (regen)mantel der liefde.
Iets minder vergevingsgezind zijn we voor de TC Matic-cover die Mintzkov ons voorschotelde. “Speciaal voor jullie een Oostends liedje”, kondigde Bosschaerts aan. Stiekem hoopten we op Gie zie mien Zeekapiting, maar het werd Arno’s Putain, Putain, een cover waar we eerder dit jaar ook al niet te enthousiast over waren.
Hoe hij het deed, weten we niet, maar Johannes Verschaeve van The Van Jets moet onze stiekeme gedachten wél gelezen hebben. Want halverwege de set, middenin een razende versie van Electric Soldiers, legde hij de boel even stil. Aanvankelijk voor het klassieke trucje met het meezingende publiek, maar dankzij een geniale ingeving vooral voor een ode aan alle Oostendenaren met – jawel - Gie zie mien Zeekapiting.
Wat later volgden ook nog een ode aan de zee met Teevee (denk aan de videoclip) en vooral veel odes aan de goeie livemuziek. What’s Going On, Down Below en The Future knalden de regenwolken weer even verder weg, en voor de gelegenheid haalden ze gouwe ouwe Ricochet nog eens van onder het stof.
Onbegrijpelijk dat Verschaeve zijn pyjama al leek aan te hebben, want The Van Jets trapten het Woosha-feestje pas écht op gang. Niemand die meteen kon of wilde gaan slapen.