Je loopt wat rond te dolen in de stad, anoniem in een gigantische massa mensen. Duizenden mensen passeer je, zonder op te kijken, zonder erbij stil te staan wie je allemaal kruist. Maar soms kom je iemand tegen waardoor je aandacht meteen getrokken wordt. Je zintuigen worden scherper, je voelt je bloed stromen, de aandacht verscherpt. Deze persoon heeft iets. Deze persoon is anders dan alle anderen.
Daniel Lanois is zo iemand. Hij ziet eruit als een doordeweekse houthakker met zijn ongeschoren baard en te grote wollen muts op zijn hoofd maar van zodra hij ook maar iets van instrument oppikt, staat de tijd even stil. Geen wonder dat U2, Bob Dylan, Brian Eno en Peter Gabriel hem onder de arm namen als producer. Neil Young noemde zijn laatste plaat ‘Le Noise’ zelfs naar hem.
Ook Trixie Whitley, half New Yorks, half Gents, doet even al het andere vergeten. Wondermooi, kwetsbaar, een beetje gek en een pracht van een stem. Zet daar nog eens drumfenomeen Brian Blade bij en je hebt een knoert van een band op je podium staan. Onder de naam Black Dub sloten ze dan ook Gent Jazz af op spectaculaire wijze.
Eigenlijk moesten ze er vorig jaar al gestaan hebben, maar dat ging niet door na een motoraccident waarbij Lanois zwaargewond raakte. Ze hadden dus iets goed te maken. Plus, voor Trixie Whitley was het natuurlijk een thuismatch. Ze drumde mee met Brian Blade, rolde haar vingers over de gitaar en stuurde één grote rilling over ieders rug met haar gepassioneerde bluesstem.
De klassiekers genre I Believe in You, Silverado, Love Lives, I’d Rather Go Blind en Canaan passeerden allen de revue, al dan niet in ander jasje dan we gewoon zijn. Absolute hoogtepunt was zonder twijfel de lange versie van Ring The Alarm waarbij elke muzikant het onderste uit de kan haalde. En ook al maakt Daniel Lanois niet de meest evidente muziek, het publiek genoot ervan. Fantastisch trouwens om de synergie tussen de muzikanten zelf te zien.
Morcheeba speelde eerder deze avond en had het een pak moeilijker om het volk warm te krijgen. Nochtans was zangeres Skye Edwards in goede doen. Ze kirde door de micro, huppelde het podium rond op hakken van vijftien centimeter, maakte mopjes en stak zelfs een gekregen joint op. Het was echter wachten op Rome Wasn’t Built In A Day alvorens de triphop wat reactie loskreeg bij het publiek. De vraag is echter aan wie dit nu juist lag.
