Pigeon

Met “grenzen van klassiek” doelen wij op de steeds nadrukkelijkere pogingen van klassieke componisten om de hermetisch-experimentele taal achterwege te laten en het publiek op een herkenbare manier te ontroeren met melodieën, spanningsbogen en geluiden die niet zwaar op de maag liggen, maar met minimale motieven een maximale filmische sfeer creëren.

Bij de Italiaanse componist Ludovico Einaudi hoeven wij al lang geen tekeningetje meer te maken. Hij schuimt al een paar jaar onze culturele centra af en in de Brusselse AB is hij ook geen onbekende gast, maar dat kan ook gezegd worden van de Ijslandse componisten en genregenoten (zij het met meer elektronica) Johánn Johánnsson en Ólafur Arnalds of de Japanner Ryuichi Sakamoto (zij het nog experimenteler en minimaler).

Niet dat Pigeon al een ensemble van dat kaliber is, maar wat wij hoorden is alvast beloftevol. De dromerige vleugelpiano werd ondersteund door vier stuk voor stuk professionele strijkers en dat pakte bij momenten goed uit. Waar piano en strijkers in de eerste nummers nog niet helemaal in elkaar verweven waren, was dat later wel het geval. Meer zelfs, de strijkers kwamen soms erg nadrukkelijk op de voorgrond, namen de pianomelodie over en klommen dan samen naar een hoogtepunt. Anders dan we gewoon zijn in dit genre, was er van elektronica geen sprake en duurden de nummers ook vrij kort waardoor de spanningsbogen nooit echt snoeihard werden aangetrokken zoals bij Jóhann Jóhannsson bijvoorbeeld wel het geval is.

Kleine verhaaltjes dus, waarin pianiste Katrien Verfaille erg netjes maar tegelijk doorleefd een constant niveau aanhield. We hoorden geen nummers die uit de toon vielen, althans niet in negatieve zin, want één uitschieter was er toch wel en de groep speelde het maar al te graag nog eens opnieuw tijdens de bisronde. Grilliger, opzwepender en tegelijk ritmischer dan de rest van de set, werd er volop gespeeld met tegentijden. Wat meer nummers waarin het ritmische in plaats van het melodieuze samenspel tussen strijkers en piano naar voren komt had de set nog afwisselender gemaakt. Het zou de groep toelaten om doorheen het optreden nog meer naar een climax toe te werken.

Maar Pigeon bleek in ieder geval een fijne kennismaking. Hier staat een ensemble dat zo in het voorprogramma van haar genregenoten kan geprogrammeerd worden.