Rock Herk 2011
Eigenzinnig gitaargeweld tussen de druppels door
Frederic Heymans
Olmenhof, Herk-De-Stad — 20 juli 2011
Traditiegetrouw bokst de organisatie van Rock Herk elk jaar een alternatieve tweedaagse in elkaar om duimen en vingers van af te likken en dit nog steeds gratis en voor niks. Vrijdagavond werd er alvast feestelijk gestart met onder andere Buraka Som Sistema en Brodinski als geinviteerden. Met de sterke line-up van dag twee lag er een gelijkaardig scenario klaar, maar dat was buiten het weer gerekend.
Hoe ze het blijven klaarspelen is een raadsel: terwijl andere festivals vaak erg voorspelbaar uit de hoek komen, weet de organistie van Rock Herk jaar na jaar een frisse, eigenzinnige en gedurfde line-up samen te stellen en dat met een beperkt budget. In het verleden speelden bands zoals The National, Mercury Rev, Girls Against Boys, Modest Mouse, Animal Collective en Afghan Whigs in het Olmenhof en ook dit jaar knutselde Rock Herk een leuke affiche in elkaar met zelfs enkele exclusieve optredens.
Eén van die exclusieve groepen was het New Yorkse A Place To Bury Strangers. Die konden dankzij de vele regenbuien rekenen op een uitpuilende tent, al deed het zijn best om iedereen terug buiten de blazen. Het trio deed zijn reputatie in Herk alle eer aan en speelde enorm luid. Live draaide de groep postpunk, shoegaze en industrial door de mangel tot een melodisch en decibelrijk geheel, dat ondersteund werd door enkele obscure en akelige visuals. A Place To Bury Strangers moest wel afrekenen met een slechte geluidsmix maar speelde voorts een oerdegelijk concert zonder echt memorabel te zijn.
Nog iets exclusiever was de komst van Swans naar Limburg. De groep rond bezieler Michael Gira is sinds vorig jaar terug samen en dat leverde het goed onthaalde album ‘My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky’ op. In navolging van die release speelde Swans in november vorig jaar al in de AB, nu maakte het donkere sextet nu een zomers uitstapje naar Herk.
Nog iets exclusiever was de komst van Swans naar Limburg. De groep rond bezieler Michael Gira is sinds vorig jaar terug samen en dat leverde het goed onthaalde album ‘My Father Will Guide Me Up A Rope To The Sky’ op. In navolging van die release speelde Swans in november vorig jaar al in de AB, nu maakte het donkere sextet nu een zomers uitstapje naar Herk.
Swans paste perfect in het alternatieve kader van het festival, al was de langdurige set voor vele festivalgangers een harde noot om te kraken. Swans was zeker geen easy-listening maar wie het met open geest aanschouwde, zag wel een interessant concert. Eentje met ups en downs, maar met overwicht naar de goede kant van de balans. Zware drones, scheurende gitaren en een beukende ritmesectie, met toplessviking Thor Harris op gong, kenmerken de gitzwarte soep die Swans live prepareert. In de uitgebreide set wandelde de groep door hun catalogus en toonde het waarom het halverwege de jaren 80 opviel tussen alle postpunk en new wave-geweld.
Het was een gedurfde zet om Swans als headliner te programmeren, maar wel eentje met gevolgen. Een dergelijke groep een uur en vijftig minuten laten spelen is gewoon dodelijk voor een groot festival. Veel festivalgangers haakten door de combinatie van regen en het moeilijke audititieve geweld af en gingen vroegtijdig naar huis terwijl de avond nog jong was.
Blood Red Shoes kon na het voor velen moeilijk verteerbare concert van Swans op heel wat meer bijval rekenen bij het publiek. De act van drummer Steven Ansell en de ravissante gitariste Mary Carter stond als een huis en liep over van power en attitude. Blood Red Shoes beschikt over heel wat munitie om met scherp te schieten, zoals Heartsink of Don’t Ask dat voortreffelijk illustreerden. Toegegeven, de set kende wel wat dipjes omdat niet alle songs van hetzelfde niveau waren, maar net als op Pukkelpop vorig jaar kon het Britse duo terugkijken op een geslaagde passage.
Blood Red Shoes kon na het voor velen moeilijk verteerbare concert van Swans op heel wat meer bijval rekenen bij het publiek. De act van drummer Steven Ansell en de ravissante gitariste Mary Carter stond als een huis en liep over van power en attitude. Blood Red Shoes beschikt over heel wat munitie om met scherp te schieten, zoals Heartsink of Don’t Ask dat voortreffelijk illustreerden. Toegegeven, de set kende wel wat dipjes omdat niet alle songs van hetzelfde niveau waren, maar net als op Pukkelpop vorig jaar kon het Britse duo terugkijken op een geslaagde passage.
Het Schotse Errors stond voor de uitdaging om een brug te slaan tussen het rock-gedeelte van de dag en het danceslot. De jonge hipsters zitten op het Rock Action-label van stadsgenoten Mogwai, meteen een referentie die kan tellen. Errors werd aangekondigd als "een euforische dansbare cocktail die live erg aanstekelijk klinkt", maar helaas kwam de band nooit echt goed uit de startblokken. Errors was te statisch, ingetogen en monotoon om te kunnen overtuigen. De groep moest het bovendien stellen met een half gevulde tent, veel nieuwe zieltjes winnen deed Errors dus vanavond zeker niet. Voor het echte dancegeweld was het wachten op Mumbai Science en Flux Pavilion, die het publiek wel konden bekoren.
Ondanks het rotweer op de tweede dag kon Rock Herk spreken van een goede (negenentwintigste) editie. Het festival trekt met ouders en hun kinderkoets en gepensioneerden een zeer divers publiek aan en verrast nog steeds met een frisse en alternatieve affiche waarvoor je 0,0 euro betaalt. Eeuwig respect daarom voor de organisatie om dit na al die jaren nog steeds in stand te houden.