Gent Jazz 2011: Nouvelle Vague, Rafaël Saadiq, Gotan Project

Een nieuwe muzikale golf kan je Nouvelle Vague vandaag niet meer noemen. Met hun mix van bossanova en new wave steekt de groep al een klein decennium klassiekers in een nieuw kleedje, dat was op Gent Jazz niet anders. We konden ons naar hartenlust vergapen aan beide frontvrouwen die, af en toe geforceerd, zoveel mogelijk seks probeerden uit te stralen.

Het optreden kwam al snel los toen de groep uitpakte met Dancing With Myself, het opzwepende, aanstekelijke en dansbare plaatje dat ooit in het brein van Billy Idol ontstond en door Nouvelle Vague geheel naar hun typische hand werd gezet. Dat de set na een halfuurtje wat inzakte, was jammer. De keuze voor enkele rustiger nummers pakte niet echt goed uit. Het natte publiek had zich liever verder verwarmd aan uptempo songs. Gelukkig schakelde de band op het einde weer naar een hogere versnelling. Vooral een puik gebrachte versie van Love Will Tear Us Apart van Joy Division greep het meezingende publiek letterlijk en figuurlijk naar de keel. Genietbaar.

Genietbaar is misschien ook het woord dat past bij Raphaël Saadiq, al klinkt het woord wat te braaf voor de energieke brok op het podium. Voor sommigen was hij misschien de minst bekende naam van de avond, maar daarom had hij niet het minst noten op zijn curriculum. De lijst van namen waarmee Charlie Ray Wiggins -zijn echte naam- samenwerkte is lang en in Gent toonde hij zich bovenal een bijzonder professioneel zanger-gitarist, ondersteund door een al even professionele horde muzikanten.

Saadiq had duidelijk al wat anders gezien dan het podium van Gent Jazz en pakte moeiteloos de tent in met zijn funky soulklanken, opgewekte melodieën en dito enthousiasme. Met de nieuwe plaat ‘Stone Rollin’ achter de kiezen, had hij in ieder geval genoeg vers materiaal om het ook voor zichzelf interessant te houden. Het tempo waaraan hij de nummers aaneenrijgde en de geestdrift waarmee hij de titeltrack Stone Rollin’ uitvoerde, toonden dat hij zelf ook hard genoot van het optreden. Met Heart Attack, Over You en vooral het schitterende Radio werd het concert intens.

Heel even bedachten we dat de nummers stuk voor stuk dezelfde sfeer uitademen, wat ervoor zorgde dat de set na een uurtje ietwat eentonig aanvoelde. Als de man ooit in de voetsporen van Prince en Leonard Cohen  zou treden op het Gentse Sint-Pietersplein, dan moet je al een grote fan zijn om vier uur aandachtig te blijven. Al zou de vrouwelijke helft zich best een tijdje kunnen vergapen aan de strakke torso en dito bovenarmen die de 45-jarige man (hij ziet er hoogstens 30 uit) bij elkaar heeft gefitnest. Een energiek, opgewekt en stomend concert, dat deed wel deugd.

Ten slotte kregen we met Gotan Project de hoofdbrok voorgeschoteld en vanaf de eerst noot waanden we ons op een terras in hartje Buenos Aires, un vino tinto in de hand, de zon boven ons hoofd en tangodanseresjes voor onze neus. Al is Gotan Project meer dan dat.

Tango, ja, maar dan toch met een serieuze twist. Het zevenkoppige gezelschap deinsde er niet voor terug om stevige elektronische beats de tent in te sturen. De bandoneon en de akoestische gitaar herinnerden er ons echter altijd aan dat dit tango van de bovenste plank blijft. Het Frans-Argentijnse project bracht vorig jaar een derde album uit. Daaruit kon vooral Rayuela (naar het boek van de Argentijnse schrijver Cortázar) ons live bekoren. In een vrij uitgesponnen versie kwamen de beelden in combinatie met het scanderende kinderkoor goed tot hun recht, maar ook tijdens Peligro en Panamericana werd het publiek meegenomen op een Zuid-Amerikaanse trip die qua niveau bijzonder constant was en de sfeer bracht die we van de groep verwacht hadden. Op dit Gotan Project was wat ons betreft weinig aan te merken, toch had het soms iets speelser en minder afgelijnd mogen zijn. Al speel en dans je een tango nu eenmaal op een nette en keurige manier.

We werden nooit van onze sokken geblazen, dat is maar goed ook. We waren anders met ons gezicht in de modder beland. Dit drieluik liet ons echter op een zeer diverse en vooral professionele manier genieten van new wave, soul, funk en tango. En genieten: daar draait het toch uiteindelijk om.