OLT 2011: Joss Stone
Feeëriek
Niel Van Herck
Rivierenhof, Deurne (Antwerpen) — 27 juli 2011
Het Rivierenhof is een wondermooie plaats. Met zijn kasteel, het amfitheater en een enorm palet aan groen, bomen, struiken en bloemen heeft het zelfs iets weg van een sprookjesbos. Het perfecte decor dus om Joss Stone te ontvangen. Blote voeten, lange krullen, een hippiejurk, een kopje thee en enorm veel enthousiasme brachten het natgeregende Deurne in feeërieke sferen.
Vierentwintig jaar, vier albums, een schouw vol awards en de looks van een topmodel. Je zou voor minder beginnen zweven. Maar niet Joss Stone. Ondanks haar enorm palmares is ze nog steeds dat vertederende, verlegen meisje dat blij is te mogen zingen voor een publiek. Regent het? Dan gaat ze tussen het publiek staan om mee ‘af te zien’. Zingt ze een nieuw nummer? Dan vraagt ze iedereen of ze het wat ok vonden. Roept iemand uit de massa “I love you”? Dan giechelt ze en bedankt ze de vent.
In schril contrast met die ingetogenheid staat de kracht en de zelfzekerheid van haar stem. Zowel op haar eentje met een simpele gitaar op de achtergrond als in een heel orkest plakt ze haar stem tegen de binnenkant van je hoofd. Geen wonder dat bij een nummer als Love And Peace meer kippenvel ontstond dan op het wereldkampioenschap ijsbeerduiken.
Voor haar nieuwe album ‘LP1’ nam Joss Stone Dave Stewart, ex-zanger van Eurythmics, onder de arm. Soul blijft dominant maar er werd wat meer plaats gemaakt voor steviger gitaarwerk. Live wierp dat zijn vruchten af, aangezien de Britse zo wat meer schwung en afwisseling in haar set kon steken. Zij die het even beu waren om naar Joss te staren konden zich vergapen aan een fantastisch ensemble van blazers, pianisten, drummer, gitarist, bassist en backing vocals.
Joss Stone wisselde zelf af tussen nieuwe en oude nummers en vertelde geregeld een verhaaltje over hoe het nummer ontstaan was. Zo gaat Landlord over hoe ze verliefd werd op een jongen die één van haar appartementen huurde. Een simpele, doodgewone jongen. Er is nog hoop! Take Good Care kreeg ze dan weer van een oorlogsjournalist. Haar charme en enthousiasme straalde duidelijk af op het publiek want na elk nummer kreeg ze een oorverdovend applaus. Nochtans niet zo simpel klappen met een paraplu in de hand.
Voor Joss Stone het podium betrad, mocht Jim Cole het publiek opwarmen. Geen sinecure, want de regen kwam met bakken uit de hemel. Ze jaagden hun sixties soul aan een verschroeiend tempo door de boxen en kregen met nummers genre Someday Charlotte en So Lonely toch wat beroering in het publiek.