Rock Zottegem 2011

Little Trouble Kids had er duidelijk zin in: wie de hele set gadesloeg zou zelfs kunnen denken dat Louis Pasteur nooit een vaccin tegen hondsdolheid had uitgevonden. Dan hebben we het vooral over de mannelijke helft van het duo: Thomas Werbrouck, de gitarist, bleef manisch headbangen gedurende de hele duur van het optreden. Eline Adam, de zangeres, verzorgde ook de eerder minieme percussie, compleet met cajón of klankkast waarop ze stond en waarmee ze het ritme bepaalde. Wij vonden die “Meg White beat” toch ietwat eentonig, het steunende gekrijs met de repetitieve gitaar wisten ons ook niet echt te overtuigent.

Het nieuwe project van Dijf Sanders en Jason Dousselaere van The Violent Husbands heet Teddiedrum: omdat wij de vuilbekkerij van hun vorige band een warm hart toedragen, waren we dus uitermate benieuwd naar hun elektroproject. We hebben met eigen ogen kunnen aanschouwen waar de groepsnaam vandaan komt: in de hoofden van teddyberen zitten namelijk elektrische drums verwerkt. Dit is zowat het belangrijkste dat we van hun nieuwe act kunnen meegeven, want hun larger than life-muziek – ook al zijn ze slechts met twee – met drummachine, veel effect op de zang en overdreven knipoog naar de eighties wist onze koude kleren niet te raken. Het niveau van hun single Miami – die er nog door kan als je iets zoekt van eigen bodem om op te dansen – haalden ze jammergenoeg niet in hun overige songs.

Nee, geef ons dan maar The Van Jets die als eerste ambiance in de keet wisten te brengen. Het klassieke spelletje: zo luid mogelijk roepen tussen de jongens/mannen en de meisjes/vrouwen doet het hem nog steeds. Het nieuwe nummer in E-mineur – dat weten we ook maar omdat zanger Johannes Verschaeve het zei – doet met Wolf op keyboard vaag denken aan Bowie’s China Girl, maar dan met een creepy toets en een aardige vibratosolo. Verder was het genieten van klassesongs als High Heels en afsluiter The Future.

Vervolgens verwachtten we ons aan vrij makke rock zonder eigen gezicht, gedurende de eerste helft van hun set voldeed het Californische The Airborne Toxic Event ook aan die verwachting. We stonden op het punt om onze rug toe te keren aan hun afgelikte, cleane sound met Stereophonicspathos, toen ze met Like Gasoline bewezen dat ze ook ietwat punky songs hebben met een lichte folkinslag, met dank aan de knappe violiste die ook de backingvocals verzorgde. Hun verdienstelijke cover van Springsteens I’m On Fire maakte dat we uiteindelijk de hele rit uitzaten, waarbij het tweede deel toch merkelijk beter was. Hun doorbraaknummer Sometime Around Midnight werd door het publiek enthousiast onthaald, de band bedankte het Zottegemse publiek dan ook uitvoerig.

Levellers zijn altijd goed voor een feestje, dit was nu niet anders. Ze openden met One Way en verzekerden zich op die manier meteen van de aandacht. De voltallige tent snoepte van hun folkrock, met de hits What A Beautiful Day en vooral Liberty Song als uitschieters. De snerpende viool hield het publiek blijkbaar scherp.

Donkere wolken pakten zich samen boven de tent, toen het de beurt was aan Channel Zero. De metalband opende met Suck My Energy en ging door met nummers uit diezelfde periode. Na Run With The Torch smeet zanger Franky De Smet-VanDamme enkele lege vinylhoezen het publiek in: de gelukkigen krijgen achteraf een gesigneerd exemplaar van hun nieuwe album ‘Feed ‘Em With A Brick’. Een plaat die we duidelijk dringend moeten kopen, blijkt na afloop van hun optreden. Hot Summer kenden we al, een jonge fan heeft tijdens dat nummer alvast de avond van zijn leven gehad toen De Smet-Van Damme de security verhinderde om de jongen het podium af te voeren. Freedom combineerde speedmetal met melodieuze stukken en ook de andere nieuwe songs klinken veelbelovend. Het gezelschap amuseerde zich duidelijk: bij de tweede bis werd iedereen aangemaand om Help mee te zingen, voor de ultieme afsluiter Black Fuel werd dat meebrullen.

De Schotten van Simple Minds begonnen te laat aan hun set: dit had ongetwijfeld te maken met het feit dat ze eerder op de avond al op Werchter Classic opgetreden hadden. Hun muziek – met zwarte achtergrondzangeres – viel nogal slapjes uit na voorgaande band. Het oudere publiek scheen er wel pap van te lusten, wij waren er eerlijk gezegd niet zo gek van. Hun grote hits spaarden ze op voor het einde van hun optreden: bij Don’t You (Forget About Me) kon de massa nog eens enthousiast meebrullen. Someone Somewhere (In Summertime) en Alive And Kicking speelde de groep die dag ongetwijfeld voor de tweede maal, al dan niet op automatische piloot.