Drake Milligan, Outpost Drive, Heartland Drive

De Tumbleweed World Tour van Drake Milligan had geen betere start kunnen nemen. De unieke line-up zorgde voor een vat vol variatie, waaruit het publiek dankbaar smulde.

Na enkele succesvolle verschijningen op de C2C festivals afgelopen voorjaar, staat de jonge neo-traditional countryster (in wording) deze keer op maar liefst elf Europese podia. In het prachtige Openluchttheater Rivierenhof mocht hij op een toch wel unieke wijze de aftrap geven. Organisatoren Arenberg en Greenhouse Talent kozen voor maar liefst twee duo’s om het publiek op te warmen: het Belgische Heartland Drive en het trans-Atlantische Outpost Drive deden meer dan wat van hen verwacht werd. Zowel het publiek als Milligan zelf waren in hun nopjes.

Laat me beginnen met het duo dat toch wel de revelatie van de avond was, getuige de respons van het publiek alsook de lange rij aan de merch-stand na afloop: Outpost Drive. Ik leerde de Amerikaanse Mary Bragg Robinson en echtgenoot Willow Robinson kennen, toen ze in de Melkweg het voorprogramma verzorgden van The Castellows. Toen al viel op hoe oprecht sympathiek beiden overkwamen. Het enthousiasme spatte van het podium en de set, bestaande uit vijf nummers, kon meer dan bekoren.

Kleppers Lord Have Mercy, Mobile Alabama en de cover Feeling Good zaten er ook deze keer bij. Openen deden ze met het countrygetinte Roughriders, waarbij Mary Bragg de lead nam. Zoals met de meeste van hun songs beginnen ze vrij "lieflijk", waarna de intensiteit toeneemt zodra Willow invalt en het nummer vordert. Het bijna voltallige publiek was meteen aandachtig en vroeg zich waarschijnlijk af waarom ze nog nooit van Outpost Drive hadden gehoord.

Je bent ervoor of je bent ertegen, de verhaaltjes tussen nummers door. Wanneer Mary Bragg vol liefde vertelde over hun relatie als basis voor de songs, dan hing je gewoon aan haar lippen. Ze gaf met een verlegen lachje zelf grif toe dat ze te veel taterde, maar niemand die het haar kwalijk nam. Het ijs was gebroken. Envious Heart charmeerde en wanneer je zag hoe ze Willow tijdens het zingen aankeek, dan voelde je de passie en het vuur. Bragg gaf nog mee hoezeer hij haar steun en toeverlaat is. Het is dankzij hem dat zij haar vrees om te zingen en te performen van zich wist af te schudden.

Als je in een set van een half uurtje al van hoogtepunten kan spreken, dan waren dat achtereenvolgens een machtige uitvoering van Lord Have Mercy en de Nina Simone-cover Feeling Good. Dit waren de momenten waarop Willow Robinson liet horen over wat een flexibele en krachtige stem hij beschikt. Bovendien is de man ook een getalenteerd gitarist die ons doet verlangen naar versies met full band en dus de elektrische gitaar in zijn handen. Het waren ook de momenten waarop Mary Bragg subliem voor de tweede stem zorgde.

Dan kwam het moment waarop een muzikant of band het publiek naar de merch stand wil lokken. Het laatste nummer, de grote finale, moest van epische proporties zijn. Gezien de avond, werd gekozen voor het muzikaal passende Mobile, Alabama. Bragg mocht nog eens "shinen" in een liedje over haar thuisstad, een zonnige plek die ze zo hard mistz nu ze in het "regenachtige" Engeland woonde (zo vertelde ze met een knipoog). Ik heb die song nog nooit zo hard horen knallen. Bovendien werd het hoogtijd dat het publiek de kelen mocht schrapen, eerst nog terughoudend, maar al snel werd “I’m going back to my roots” uit volle borst meegezongen. Het was de apotheose van dertig minuten pure passie, door twee authentieke, eerlijke muzikanten gebracht met een drive die je kippenvel bezorgde. Ook na de set van de headliner stonden nieuwe fans geduldig te wachten op een babbel, om even op de foto te kunnen en de hardwerkend artiesten te belonen met de aanschaf van een cd, T-shirt en/of cap.

De avond openen mocht Heartland Drive, het duo bestaande uit gitarist-songwriter-producer Tim Toegaert en Steven Vergauwen, de man naast en achter de Belgische popster Laura Tesoro. Muzikaal kon je hen ergens vinden op de kruising tussen (heartland) rock en folk. In België kleeft men er al vlug de stempel indie op, ik hou het dan liever op americana. Twee gitaren, twee stemmen, een broek vol goesting, een gezonde dosis humor n een handvol sterke songs. De avond zelf bleek trouwens dat dit het laatste optreden onder deze naam zou zijn. Steven Vergauwen gaat vanaf nu verder als Steven Carlos Alexander. We mogen binnenkort nieuwe muziek verwachten, maar ook eerder werk als Shtevil en Heartland Drive zullen deel blijven uitmaken van het repertoire. Wij houden hier de vinger aan de pols. De heren namen alvast "afscheid" in schoonheid.

Wat een showman is Drake Milligan! Een rasperfomer die "zijn" publiek van de eerste noot tot de grootse finale een avond vol plezier bracht met aanstekelijke country(swing). In maart wist hij nog Het Depot (Leuven, BE) uit te verkopen en dan spreken we over net geen duizend fans! Ter verduidelijking: dat is naar Belgische normen – een landje waar countrymuziek niets voorstelt – heel wat! Deze avond wist hij ei zo na het OLT uit te verkopen, lees meer dan vijftienhonderd tickets. Na beide schitterende openingacts had Drake Milligan de voorzet maar binnen te koppen. En dat deed hij dan ook zonder verpinken. Dat ook Dolly Parton even geëerd moest worden, leek vanzelfsprekend: het werd 9 To 5, één van de vele megahits.

De jonge Milligan begon ooit als Elvis-imitator en kreeg zo in 2017 de hoofdrol in de tv-serie 'Sun Records' op CMT. Een jaar later waagde hij zijn kans in 'American Idol', vond het nog te vroeg en stapte eruit. Er volgde een titelloze debuut-ep in 2021. Hij werd derde in 'America’s Got Talent' (2022). Datzelfde jaar verscheen debuutalbum 'Dallas/Fort Worth' en stond hij ook voor het eerst in de Grand Ole Opry. Nu is het duimen dat hij een eerste CMAA in de wacht sleept: Milligan werd namelijk genomineerd in de categorie ‘International Artist Achievement Award’.