The Mars Volta
Potdoof!
Robin Tulkens
Ancienne Belgique, Brussel — 22 februari 2005
George Double-V was niet de enige Texaan die dezer dagen voor geluidsoverlast mag zorgen in de Brusselse binnenstad. Ratelende politiehelikopters en loeiende sirenes werden gisteravond, ter hoogte van de AB rcksichtlos overstemd door d rockband van het moment. Voortaan elke nacht weer tien decibels aan oorsuizingen erbij. Dankuwel, The Mars Volta.
We zijn van Texas, en zijn jullie dus enige uitleg verschuldigd: we kunnen er ook niks aan doen dat die asshole in de stad is. Niemand van de band heeft op de man gestemd. Het enige wat we doen is fuiven met zn dochters. En die meiden dronken voeren, waren enkele van de weinige gesproken woorden uit de mond van zanger Cedric Bixler-Zavala. Samen met gitarist-componist-genie Omar Rodriguez-Lopez stapte hij uit At the Drive-in en vormt het tweetal nu het ietwat rare gezicht van The Mars Volta.
Op 22 februari 2005 hadden ze voor de dierbare Belgen een dubbelslag in huis: niet alleen speelden ze die dag in de AB, Frances the Mute, hun tweede album werd bovendien dagvers bij de Belgische platenboer afgeleverd. De opvolger van debuut De-loused in the Comatorium is zo mogelijk nog buitenaardser. Een portie gewichtloze nanodraadjesspaghetti op Mars, overstrooid met sterrenstofparmezaan en geserveerd met afgedraaide plasmamotorolie is aardser dan dit virtuoze rockgeweld.
Live brengen de twee afros op bonenstaken vijf muzikanten mee die noest mogen meemetselen aan een wall-of-sound om Jahwe tegen te zeggen. Om vervolgens de snarenpiloot die Rodriguez-Lopez heet te lanceren op een reis doorheen die geluidsmuur van overstuurde gitaren, stuwende bas, pompende bas, riedelende Rhodes, scheurende synths en stil fluisterende sax. Op het eind van de windtunnel staat dan vriend-look-alike Bixler-Zavala dan als een lyrische Farinelli Lorelei de ziel uit zijn frle lijfje te schreeuwen.
Wow, wat een exuberante woordenstroom. Scuse me while I kiss the sky, maar een concert van deze band is geen alledaagse opeenvolging van drie-minuten-songs. Nee, het is een kolkende lavastroom die je willens nillens meetrekt, tegen het gezonde verstand in. Van wat traditionele liedjes worden genoemd, konden we de tel bijhouden op n schrijnwerkershand.
En dat handjevol kwam dan met uitzondering van nieuwbakken single The Widow, vooral uit De-loused. Noodgedwongen ook, want The Mars Volta zoekt het buiten die luttele ene single op hun nieuwe plaat in de wereld van de rockepen, zoals Pink Floyd en consoorten die ooit sponnen. Live is het niet anders. Een song draait uit op een psychedelische jam waarbij de gitaar je geheid met staccato de grond in hamert. Of optilt naar een planeet waar songs langer mogen duren dan de radio lief is, waar kitsch kunst kan worden, waar trommelvliezen transplanteerbaar zijn.
(Copyright by Denny Baert)
Op 22 februari 2005 hadden ze voor de dierbare Belgen een dubbelslag in huis: niet alleen speelden ze die dag in de AB, Frances the Mute, hun tweede album werd bovendien dagvers bij de Belgische platenboer afgeleverd. De opvolger van debuut De-loused in the Comatorium is zo mogelijk nog buitenaardser. Een portie gewichtloze nanodraadjesspaghetti op Mars, overstrooid met sterrenstofparmezaan en geserveerd met afgedraaide plasmamotorolie is aardser dan dit virtuoze rockgeweld.
Live brengen de twee afros op bonenstaken vijf muzikanten mee die noest mogen meemetselen aan een wall-of-sound om Jahwe tegen te zeggen. Om vervolgens de snarenpiloot die Rodriguez-Lopez heet te lanceren op een reis doorheen die geluidsmuur van overstuurde gitaren, stuwende bas, pompende bas, riedelende Rhodes, scheurende synths en stil fluisterende sax. Op het eind van de windtunnel staat dan vriend-look-alike Bixler-Zavala dan als een lyrische Farinelli Lorelei de ziel uit zijn frle lijfje te schreeuwen.
Wow, wat een exuberante woordenstroom. Scuse me while I kiss the sky, maar een concert van deze band is geen alledaagse opeenvolging van drie-minuten-songs. Nee, het is een kolkende lavastroom die je willens nillens meetrekt, tegen het gezonde verstand in. Van wat traditionele liedjes worden genoemd, konden we de tel bijhouden op n schrijnwerkershand.
En dat handjevol kwam dan met uitzondering van nieuwbakken single The Widow, vooral uit De-loused. Noodgedwongen ook, want The Mars Volta zoekt het buiten die luttele ene single op hun nieuwe plaat in de wereld van de rockepen, zoals Pink Floyd en consoorten die ooit sponnen. Live is het niet anders. Een song draait uit op een psychedelische jam waarbij de gitaar je geheid met staccato de grond in hamert. Of optilt naar een planeet waar songs langer mogen duren dan de radio lief is, waar kitsch kunst kan worden, waar trommelvliezen transplanteerbaar zijn.
(Copyright by Denny Baert)