I Like Trains
Post-post-rock
Joachim Beckers
Botanique, Brussel — 3 oktober 2006
"Post-rock is dood." Wie een beetje thuis is in de muziekwereld heeft die claim al wel vaker gehoord. Zelfs de grootste enthousiastelingen geven tegenwoordig toe dat het genre zich op zijn minst in een comateuze toestand bevindt. Gelukkig is dat buiten iLIKETRAINS gerekend. Zij gaan verder waar Mogwai en co stoppen, en voegen twee belangrijke nieuwe elementen toe: songstructuur en zang. De geboorte van post-post-rock.
Het is wel vaker het recept van een Engels bandje: vijf jonge kerels in pakken, type ideale schoonzoon. Gewoonlijk maken zij dan hippe muziek "for the kids". Maar iLIKETRAINS is helemaal niet zo. De pakken zijn bij hen oude kostuums van de Britse spoorwegen, het ideale schonzoongehalte ligt ver onder nul, en de muziek valt helemaal niet hip te noemen. iLIKETRAINS is dus zeker geen doordeweekse groep. Dat blijkt onder meer uit hun videoprojecties, met behulp van een antieke filmprojector gebracht. De filmpjes sluiten nauw aan bij de liedjes. Het publiek krijgt bijvoorbeeld beelden te zien van sneeuw, schaakborden en vooroorlogse vliegtuigen. Alles wijst er op: iLIKETRAINS is een band met een eigen concept.
Nochtans zijn de invloeden bij iLIKETRAINS niet ver te zoeken. Ze putten om te beginnen uit een lange post-rock traditie, uit de finesse van Explosions In The Sky, uit de gelaagdheid en meeslependheid van Godspeed You! Black Emperor en uit de energie van 65DaysOfStatic. Maar daar stopt het niet bij. De zang van David Martin doet bijvoorbeeld erg denken aan The Dears, ook qua timbre.
Qua songstructuren houden ze het allemaal nogal klassiek, opbouw-strofe-refrein-afbouw. Maar goed ook, want net daar ligt de grootste kritiek op de meeste post-rock-groepen: het gebrek aan songs. Dat de meeste nummers bij iLIKETRAINS nooit een climax bereiken, is niet echt een gebrek. Het moet ook niet té stereotiep worden.
Wat ook niet gemist wordt, is experimenteerdrang. Naast een standaardbezetting van bas, drum en gitaar, is er plaats voor hier en daar een streepje trompet en toetsen. En als dat nog niet volstaat, dan is er wel Guy Bannister om zijn gitaar met een strijkstok te lijf te gaan. Er worden niet alleen muzikaal toeren uitgehaald, ook met de filmpjes wordt gespeeld. Zo erg zelfs dat trompettist-cineast Ashley Dean soms moeite moet doen om niet verstrikt te geraken in de pellicule.
Ondanks hun overenthousiasme, is iLIKETRAINS zeker een band die weet waarmee ze bezig is, en die het oprecht meent. Eentje om goed in het oog te houden dus.
Nochtans zijn de invloeden bij iLIKETRAINS niet ver te zoeken. Ze putten om te beginnen uit een lange post-rock traditie, uit de finesse van Explosions In The Sky, uit de gelaagdheid en meeslependheid van Godspeed You! Black Emperor en uit de energie van 65DaysOfStatic. Maar daar stopt het niet bij. De zang van David Martin doet bijvoorbeeld erg denken aan The Dears, ook qua timbre.
Qua songstructuren houden ze het allemaal nogal klassiek, opbouw-strofe-refrein-afbouw. Maar goed ook, want net daar ligt de grootste kritiek op de meeste post-rock-groepen: het gebrek aan songs. Dat de meeste nummers bij iLIKETRAINS nooit een climax bereiken, is niet echt een gebrek. Het moet ook niet té stereotiep worden.
Wat ook niet gemist wordt, is experimenteerdrang. Naast een standaardbezetting van bas, drum en gitaar, is er plaats voor hier en daar een streepje trompet en toetsen. En als dat nog niet volstaat, dan is er wel Guy Bannister om zijn gitaar met een strijkstok te lijf te gaan. Er worden niet alleen muzikaal toeren uitgehaald, ook met de filmpjes wordt gespeeld. Zo erg zelfs dat trompettist-cineast Ashley Dean soms moeite moet doen om niet verstrikt te geraken in de pellicule.
Ondanks hun overenthousiasme, is iLIKETRAINS zeker een band die weet waarmee ze bezig is, en die het oprecht meent. Eentje om goed in het oog te houden dus.