The Pipettes

Had iemand voor de zomer luidop durven verklaren dat een meidentrio met bolletjesjurken, synchrone danspasjes en een Spectoriaanse sound deze zomer onze radio gingen domineren, we hadden hem spontaan gek verklaard. Toch zijn we als een blok gevallen voor de kirrende gekte van The Pipettes. Is het een massale aanval van heimwee naar de Spice Girls en andere All Saints, of zijn het toch eerder onze hormonen die opspelen?

Toegegeven, alles zit soms net iéts te strak georchestreerd bij The Pipettes. De meisjes zijn nét iets te veel getypecast, en het plaatje klopt nét iets te goed, tot de gele debardeurs van backing-band The Cassettes toe. Toch blijft hun speelse enthousiasme, gemaakt of niet, aanstekelijk werken op een drukbezochte Botanique. Terwijl er gestaag mensen blijven binnendruppelen, brengen ze huppelende versies van zomersongs als Sex of It Hurts To See You Dance So Well. “We like to switch the subjects of our songs very often”, klinkt het al knipogend, “they’re about sex, or about dancing”.

Zelden breekt een song boven de drieminutengrens, zodat het trio simpelweg doorheen de set kan stomen, enkel doorbroken door giechelende bindteksten en het aanzwepen van het publiek om toch nog maar een danspasje te wagen. Zo krijgen we er in een sneltempo heerlijke sixtiessongs als One Night Stand, Judy en ABC doorgejaagd, stuk voor stuk songs die schaamteloos de grens tussen pop en kitsch aftasten.

Het puberale sfeertje dat over The Pipettes hangt, werkt wel degelijk. De stiekeme brutaliteit mag dan wel ogen als een grap – en dat zal ongetwijfeld ook zo zijn – toch zit de hele show best strak in elkaar. Een enkele vocale misstap te na gelaten, houden Becki, Rose en Gwenno de teugels een heel optreden lang strak in de hand. Niet dat ze veel moeite moeten doen om een op voorhand voor zich gewonnen publiek te overtuigen, maar het afsluitende drieluik Dirty Mind – Pull Shapes – We Are The Pipettes walst nogmaals over het publiek.

Twee bisnummertjes later is het definitief over en uit voor The Pipettes. Nauwelijks vijftig minuten stonden ze zaterdagavond op het podium van de Botanique, alvorens naar een grote playbackshow in het Antwerpse Sportpaleis te trekken. Vijftig voldane minuten, maar toch hadden het er zeker niet meer moeten zijn. The Pipettes zijn voorlopig een gimmick: leuk om te beluisteren, aangenaam om naar te kijken, maar niets wereldschokkends. Maar voorlopig zijn wij daar meer dan tevreden mee.