I Love You But I've Chosen Darkness

Uit de kieren van de deur van de Orangerie perst zich een onverwacht geluid. Voorprogramma nummer een, Parts & Labor uit Amerika, heeft zich reeds op het podium verschanst en dit duidelijk met het plan enkele trommelvliezen naar de eeuwige jachtvelden te verjagen. “Noise” en “post-punk” werden ons verteld. En lawaai maken kunnen ze inderdaad, een aangenaam geluid produceren blijkt echter een ander paar mouwen. Elk groepslid weet waarmee hij bezig is, maar het geheel is een kakafonie van instrumenten. Voeg er dan nog dat tergende geitengemekker van de zanger en de overagressieve drums aan toe en u bent klaar voor een bezoekje aan de oorarts.

Allesbehalve agressief gaat het er aan toe bij The Hidden Cameras. Als we een woord mochten kiezen om deze band te typeren zou het “vreugde” zijn.  Ze staan overduidelijk met plezier op het podium. Een van de violisten staat er lustig bij te dansen. Stel je de sfeer voor van een feestje op een piratenschip, waarbij de rum rijkelijk vloeit, en je hebt de sfeer van The Hidden Cameras op de bühne (of slaat onze fantasie nu even op hol na het zien van het blauw-wit gestreepte shirt van de violist?). Zelf beschrijft zanger Joel Gibb zijn muziek als “gay church folk music”. Het is maar hoe je het bekijkt natuurlijk. Aanstekelijk is het in ieder geval. Het gebrekkige Frans nemen we er met plezier bij, je kan hen tenminste niet verwijten dat ze geen moeite doen. Ze brengen een gevarieerde set met zowel nummers uit hun nieuwste telg ‘Awoo’, zoals Hump From Bending en Lollipop, als ouder werk. We krijgen zelfs onuitgebracht materiaal voorgeschoteld. Met titeltrack Awoo besluiten deze vrolijkaards hun set.

Met een naam als I Love You But I’ve Chosen Darkness kan je natuurlijk niet anders dan neerslachtige muziek brengen, tenzij je een geboren ironicus bent. En of deze Texanen voor de duisternis gekozen hebben. Ze brengen zwaarmoedige, maar bij momenten toch stevige muziek. Op plaat waren de teksten al moeilijk te begrijpen, maar live wordt het echter vaak een onverstaanbaar gemompel. Dit kan de pret (nuja) echter niet drukken, het gaat hem hier eerder om het gevoel dat de muziek bij je moet oproepen. De heren kunnen maar uit één plaat, ‘Fear Is On Our Side’, putten en spelen deze dan ook quasi volledig.  Een degelijk set, zonder meer, met als uitschieters According To Plan en We Choose Faces. De vraag blijft echter hoe lang zij het publiek kunnen blijven boeien met dergelijke platen, zonder dat alles op elkaar begint te lijken. Een beetje geëxperimenteer is op zijn plaats als ze het volgende album enigzins willen doen aanslaan.

Dit was een gevarieerde, doch aangename, programmatie. Van het ongebreidelde optimisme van The Hidden Cameras naar het weemoedige I Love You But I’ve Chosen Darkness. Toch moeten we verrassend genoeg concluderen dat vooral het voorprogramma is blijven nazinderen.