Clamm

De vorige passage van het uit Melbourne, Australië afkomstige Clamm in de Pit's hebben we gemist. Geen idee meer waardoor het kwam, maar dat zou ons niet nog eens overkomen. Warm of niet, er is airco in de Pit's, toch als die werkt en deze avond had het ding er gelijk weinig zin in.

Soit, toen we aankwamen, stonden er veel mensen buiten, waaronder heel wat die we al heel lang kennen en die waren unaniem: we drinken er wel eentje hier in plaats van binnen, want dat is toch ons ding niet, dat voorprogramma. Wel, behalve snel een blauwke halen en snel weer weglopen naar buiten, bleken ze overschot van gelijk te hebben. Het waren tevens een paar van die mensen die ons hadden opgedragen Clamm zeker niet te missen. Gezien we hun mening vertrouwen en zij weten welke bands en deuntjes ons bevallen, waren we er gerust in. Het zou goed komen.

Een beetje vreemd is het wel. Half oktober verschijnt het vierde album van Clamm, 'And In Glue' (Poison City) maar touren doen ze nu al. We hebben dan ook een sterk vermoeden dat we eigenlijk meer van die nieuwe plaat hebben gehoord dan van de vorige, 'Serious Acts' (Meat Machine, 2025). We kochten de plaat na het concert en herkenden weinig, al kan dat ook aan ons gelegen hebben.

We waren namelijk snel op onze vaste plek gaan staan (eerder tooghangen) alvorens de meute weer naar binnen zou komen. We pikten dan ook de korte soundcheck mee en wisten toen al dat we dit orkestje de max zouden vinden. De vorige bassist werd inmiddels vervangen door Stella Rennex, die nu en dan ietwat schuchter meezong met de imposante stem van gitarist Jack Summers, maar een baslijntje neerzetten kan ze als de beste. Met drummer Miles Harding erbij om het af te maken kregen we een soort postpunk met meer punk dan post voorgeschoteld met stukken die een mooi noiserockmuurtje placeerden waar het ruim aanwezige publiek maar geen genoeg van kon krijgen.

De band zweette zich net als het publiek de pleuris, maar dat kon hen niet tegenhouden om tot exact het einduur (22h) te spelen en te blijven gaan, onderwijl een berg handdoeken bezwetend. Waar de meeste bands nood hebben aan een biertje tijdens de set, was bij Clamm een handdoek een stuk belangrijker.

Geen bisnummer dus, want geen tijd meer. Niet erg, want voldaan waren we zeker en we kijken nu al reikhalzend uit naar de nieuwe plaat die, als ze ook maar een beetje de energie weerspiegelt van wat we deze avond te horen kregen, alleen maar superbe kan zijn.

Dat we de nitwit van de avond, een idioot die al in heel wat gelegenheden niet meer binnen mag en dat nu ook in de Pit's riskeert, uiteindelijk zowat de voordeur tegen zijn bakkes kreeg gegooid, kon de tevredenheid over de band niet tenietdoen.

Dat ze, net zoals vele bands, ook nog een foto wilden, terwijl ze uit het raam van de backstage hangen, blijft een gimmick, ingezet door The Mummies indertijd, als we het goed hebben onthouden.