Festival De Mart

Het festival De Mart in Herentals is altijd al een beetje een raar geval geweest. Het zat hen ook niet altijd mee. Ze hebben daar veel problemen gehad met ondermeer de lokale besturen, met het weer, met het vinden van een geschikte datum. Van in het begin was er ook een profileringprobleem, een amalgaam van groepen en stijlen op één affiche. Zo stonden er op de eerste affiches nog namen als Boney M., Womack & Womack naast groepen als De Mens of Betty Goes Green.

Maar bovenal is De Mart een overlever want sinds een paar jaar gaat het stukken beter. Ze programmeren nu Belgische topgroepen, beloftevolle jonge honden en ze kijken ook al eens over de taalgrens (met dit jaar Le Peuple de l‘Herbe en Hollywood Pornstars). De affiches van de laatste jaren waren dan ook lang niet slecht (met oa. Fun Lovin Criminals en Arno als publiekstrekkers).

De Mart krijgt ook steeds meer af te rekenen met al die gratis stadsfestivals (zelfs in eigen stad). Zo kon men ditzelfde weekend en binnen een straal van nauwelijks 20 km gratis naar Suzanne Vega en The Dubliners (Turnhout), was er het Sjockfestival (het oudste festival van België) en stond ook TW Classic op de agenda (in Lichtaart was er ook nog Eddy Pop maar dit kon geen probleem zijn qua concurrentie). En o ja… er was ook nog de finale van de Wereldbeker voetbal.

Voor de op papier redelijk schitterende affiche van de Mart moest je wel betalen!

The Germans hebben we deze keer aan ons laten voorbijgaan, dat hadden ze in 40 - 45 ook beter gedaan maar in mijn geval was er sprake van overmacht, we zaten nog op de Zondagse koffie bij de schoonmoeder. Naar het schijnt gitaargeweld met funky baslijnen en drive-drums, iets dat wat weg heeft van een blitzkrieg dus en niet zeuren want met een groepsnaam als deze is het gewoon vragen naar zulke flauwe woordspelingen hebben we deze keer aan ons laten voorbijgaan, dat hadden ze in 40 - 45 ook beter gedaan maar in mijn geval was er sprake van overmacht, we zaten nog op de Zondagse koffie bij de schoonmoeder. Naar het schijnt gitaargeweld met funky baslijnen en drive-drums, iets dat wat weg heeft van een blitzkrieg dus en niet zeuren want met een groepsnaam als deze is het gewoon vragen naar zulke flauwe woordspelingen.

Anton Walgrave, een volhouder van formaat uit de Leuvense scène. Eerst was er The Same, dan ging hij solo naar Londen. Hij heeft nu al drie platen in z’n eentje. Rockend als Ryan Adams, de klasse van David Gray, en de looks van James Blunt staat er in de bio. Die bio belooft ook de grote doorbraak maar die zal nog wel even op zich laten wachten. Het optreden leed onder stem en klankproblemen. Toch was Anton braafjes vroeg gaan slapen. Te vlak, te weinig variatie in het gitaarspel. Bescheiden hoogtepunten: 'Parelvisser' Lost Souls en afsluiter Let It Rain waarbij het warempel bijna echt begon te regenen en de wind een deel van de omheining wegblies zodat het bijna een gratis festival werd.

Venus in Flames is het vehikel voor Jan de Campenaere. Heeft een nieuwe cd 'Shadowlands' onder de arm. Dit optreden was wat overbodig en saai. Venus in Flames op een laag pitje. En eigenlijk een veel te hoge plaats op de affiche. Wel een mooie afsluiter met Just Another Day dat een stukje Bitter Sweet Symphony in zich had, toch oppassen voor een proces jongens!.

[pagebreak]Mint, succes in de Afrekening met hun nieuwe cd 'Magnetism'. Toch ook weer een groep die te hoog op de affiche stond. Men had beter wat groepen geschrapt en onmiddellijk begonnen met de Pornstars. Bij Mint onthouden we enkele mooie Neil Young-achtige dingen. En tot hier toe nog geen enkele groep die een bisnummer losweekt .

Gorki behoort ondertussen tot het establishment van de Belgische muziek al zal Luc De Vos het zelf niet willen horen maar hij gaat al een tijdje mee, altijd hetzelfde en toch anders. Hij schrijft ook boeken en is willens nillens (hoewel) een mediafiguur. Met Joeri (niet het idool) heeft hij nog eens een hit op zak. Toch zitten er veel oude nummers in de set: Ooit was ik een soldaat, Monstertje, Beste Billy, Anja en Lieve kleine piranha. De show zit vol met grappige en sterk relativerende bindteksten maar toch is de muziek ernstig in de uitvoering en met Mia natuurlijk als voorspelbare bis, een nummer dat zo langzamerhand tot het nationale erfgoed behoort. Nog te vermelden: de sample van putain putain in de nieuwe single zomer van liefde.

Le Peuple de l’Herbe mag dan in Herentals en omstreken een onbekende naam zijn en als afsluiter geen publiekstrekker zijn, in het zuiden van het land en in Frankrijk is dit een grote naam. Twee draaitafels, een live-drummer en een zanger/trompettist. Rock steady, reggea, dub, drum’n bas, hiphop, funky dub, het zat er allemaal in. Uiterst dansbaar, zeer aanstekelijk met referenties naar The Clash en Manu Chao.