Team Sleep
Intiem met Chino
Tom Van Liefferinge
Ancienne Belgique, Brussel — 22 juni 2005
22 juni 2005 was een broeierig hete dag. Het staat in ieders geheugen gegrift, maar toch had uw reviewer er geen probleem mee om twee uur lang te sporen. Dit in een rijdende oven van De Panne naar Brussel om Team Sleep, band rond deftones frontman Chino Moreno op de planken te bewonderen. Reden genoeg om moeder natuur te trotseren.
Eenmaal aangekomen in de Abbox viel de bescheiden opkomst meteen op. Geen drummende massa, geen gure kaartjehandelaars maar een gezellige meute alternatieve muziekliefhebbers.
Dit was mijn eerste ontmoeting met de Abbox (800 plaatsen), de nieuwste formule van de Ancienne Belgique sinds 3 oktober 2002.
AB omschrijft dit nieuw formaat als een de artistieke opvulling tussen de grote zaal en de club. Broodnodig voor de pop/rock concertprogrammatie op (inter)nationaal vlak. Als reguliere concertganger is dit een initiatief om op handen te dragen.
Ook het mooie prijskaartje speelt hier een rol in. Maximum 16 euro volgens een officile berichtgeving maar toch moest ik 17,50 ophoesten voor een kaartje. Is er sprake van enige discrepantie tussen AB en de voorverkoopkanalen?
Slechte verbindingen met het openbaar vervoer zorgden ervoor dat ik het voorprogramma grootendeels gemist heb. DJ...? draaide het ene ranzige nummertje na het andere. Niemand die er van opkeek of aandacht aan besteedde. Het muziekvolume stond zo laag dat een wanhopige concertganger de nogal prangende vraag stelde: is het al begonnen?
Gezellig was het wel: bijkletsen met vrienden, biertje verwerken en rustig een plaatsje zien te bemachtigen voor de hoofdshow.
Nog nooit was een soundcheck zo leuk na een voorprogramma. Wanneer n van de roadies een paar deftones rifs als teaser begon te jammen reageerde het publiek vrijwel onmiddellijk. Mijn vermoeden werd versterkt en ik ging nu ook echt hopen op deftones covers. Achteraf bleek dit een foute inschatting. Team Sleep creert een bijzondere livesfeer. Nooit gedacht dat ik het ging zeggen, maar deftones covers pasten niet in het plaatje! Door bewust geen deftones covers te spelen, maakten ze wel een statement: wij zijn een echte band, geen project
20h45! aanvang van de show. Het moment van de waarheid! Alle blikken waren gericht op Chino. De andere bandleden kwamen op onder luid applaus, maar nmaal Chino de bhne betrad liet het publiek zijn lof luidkeels blijken. Geen noot gespeeld en nieuw voor het publiek in Belgi maar toch lijkt het wel alsof ze het al helemaal gemaakt hebben. Straf, maar objectief blijven is de boodschap.
Na een rauwe gitaarintro kregen we de eerste volwaardige track van de avond : your skull is red. Een nummer dat heel dicht bij deftones aanleunt. Zo ook blvd nights dat al snel zou volgen op de setlist. Daartussen zat de eerste single van Team Sleep, Ever (foreign flag). Vreemd en gewaagd om dit lied zo snel in de set te gooien, maar meteen wel goed voor het eerste kippenvelmoment. Benieuwd of ze dit op festivals ook durven?
Vrij snel viel het op dat de combinatie Chino met electrische gitaar de rode draad doorheen het optreden vormde. Zeker in een nummer als Ataraxia kwam dit sterk naar voren.
Sinds White Pony (deftones 3de album) experimenteert Chino met regelmaat van de klok op een gitaar. Nu zitten we een stadium verder en zijn beide blijkbaar onafscheidelijk geworden.
Oefening baart kunst en waar we enkele jaren geleden een onzekere, voorzichtige Chino zagen toverde hij nu de gekste rifs zonder problemen uit zijn instrument. Zijn zang bleef wel de sterkste troef, hij wist als geen ander variatie te leggen. Kippenvelfactor maal tien, keer op keer wanneer ik hem live zie performen. Zo kwam ik halverwege het optreden tot de constatie dat Team Sleep zonder Chino niet bijster interessant zou overkomen.
De andere bandleden bewogen amper op het podium en geen van hun had een uitstraling om op te vallen. Enkel de drummer wist niet van ophouden en speelde gedurende het hele optreden overactief. De intieme sfeer ten spijt.
Naarmate het optreden vorderde, kreeg het publiek meer en meer onuitgebracht materiaal voorgeschoteld. Meestal lange, experimentele ballades. Maar ze moesten zeker niet aan kwaliteit inboeten in vergelijking met nummers van de debuutschijf. Zeker het laatste nummer van de avond was minutenlang genieten. Contradictie ten top: de gitaren klonken zo alternatief mogelijk terwijl Chino het publiek zacht raakte op een emotionele toon. Dit afgewisseld met een hiphopgetint liedje, tevens ook het enige nummertje met interactie naar de toeschouwers toe. Een rustig publiek overigens, die avond zaten er meer echte luisteraars in de zaal die het headbangen liever links lieten liggen.
We geven dan ook graag het advies aan Team Sleep om dit materiaal zo snel mogelijk op cd te gooien.
Het optreden eindigde in een climax die je net op de laatste tonen liet ontwaken. Na een uur (veel te kort) intens genieten, flikkerden plots de zaallichten en that was the end.
Dit was mijn eerste ontmoeting met de Abbox (800 plaatsen), de nieuwste formule van de Ancienne Belgique sinds 3 oktober 2002.
AB omschrijft dit nieuw formaat als een de artistieke opvulling tussen de grote zaal en de club. Broodnodig voor de pop/rock concertprogrammatie op (inter)nationaal vlak. Als reguliere concertganger is dit een initiatief om op handen te dragen.
Ook het mooie prijskaartje speelt hier een rol in. Maximum 16 euro volgens een officile berichtgeving maar toch moest ik 17,50 ophoesten voor een kaartje. Is er sprake van enige discrepantie tussen AB en de voorverkoopkanalen?
Slechte verbindingen met het openbaar vervoer zorgden ervoor dat ik het voorprogramma grootendeels gemist heb. DJ...? draaide het ene ranzige nummertje na het andere. Niemand die er van opkeek of aandacht aan besteedde. Het muziekvolume stond zo laag dat een wanhopige concertganger de nogal prangende vraag stelde: is het al begonnen?
Gezellig was het wel: bijkletsen met vrienden, biertje verwerken en rustig een plaatsje zien te bemachtigen voor de hoofdshow.
Nog nooit was een soundcheck zo leuk na een voorprogramma. Wanneer n van de roadies een paar deftones rifs als teaser begon te jammen reageerde het publiek vrijwel onmiddellijk. Mijn vermoeden werd versterkt en ik ging nu ook echt hopen op deftones covers. Achteraf bleek dit een foute inschatting. Team Sleep creert een bijzondere livesfeer. Nooit gedacht dat ik het ging zeggen, maar deftones covers pasten niet in het plaatje! Door bewust geen deftones covers te spelen, maakten ze wel een statement: wij zijn een echte band, geen project
20h45! aanvang van de show. Het moment van de waarheid! Alle blikken waren gericht op Chino. De andere bandleden kwamen op onder luid applaus, maar nmaal Chino de bhne betrad liet het publiek zijn lof luidkeels blijken. Geen noot gespeeld en nieuw voor het publiek in Belgi maar toch lijkt het wel alsof ze het al helemaal gemaakt hebben. Straf, maar objectief blijven is de boodschap.
Na een rauwe gitaarintro kregen we de eerste volwaardige track van de avond : your skull is red. Een nummer dat heel dicht bij deftones aanleunt. Zo ook blvd nights dat al snel zou volgen op de setlist. Daartussen zat de eerste single van Team Sleep, Ever (foreign flag). Vreemd en gewaagd om dit lied zo snel in de set te gooien, maar meteen wel goed voor het eerste kippenvelmoment. Benieuwd of ze dit op festivals ook durven?
Vrij snel viel het op dat de combinatie Chino met electrische gitaar de rode draad doorheen het optreden vormde. Zeker in een nummer als Ataraxia kwam dit sterk naar voren.
Sinds White Pony (deftones 3de album) experimenteert Chino met regelmaat van de klok op een gitaar. Nu zitten we een stadium verder en zijn beide blijkbaar onafscheidelijk geworden.
Oefening baart kunst en waar we enkele jaren geleden een onzekere, voorzichtige Chino zagen toverde hij nu de gekste rifs zonder problemen uit zijn instrument. Zijn zang bleef wel de sterkste troef, hij wist als geen ander variatie te leggen. Kippenvelfactor maal tien, keer op keer wanneer ik hem live zie performen. Zo kwam ik halverwege het optreden tot de constatie dat Team Sleep zonder Chino niet bijster interessant zou overkomen.
De andere bandleden bewogen amper op het podium en geen van hun had een uitstraling om op te vallen. Enkel de drummer wist niet van ophouden en speelde gedurende het hele optreden overactief. De intieme sfeer ten spijt.
Naarmate het optreden vorderde, kreeg het publiek meer en meer onuitgebracht materiaal voorgeschoteld. Meestal lange, experimentele ballades. Maar ze moesten zeker niet aan kwaliteit inboeten in vergelijking met nummers van de debuutschijf. Zeker het laatste nummer van de avond was minutenlang genieten. Contradictie ten top: de gitaren klonken zo alternatief mogelijk terwijl Chino het publiek zacht raakte op een emotionele toon. Dit afgewisseld met een hiphopgetint liedje, tevens ook het enige nummertje met interactie naar de toeschouwers toe. Een rustig publiek overigens, die avond zaten er meer echte luisteraars in de zaal die het headbangen liever links lieten liggen.
We geven dan ook graag het advies aan Team Sleep om dit materiaal zo snel mogelijk op cd te gooien.
Het optreden eindigde in een climax die je net op de laatste tonen liet ontwaken. Na een uur (veel te kort) intens genieten, flikkerden plots de zaallichten en that was the end.