Groezrock
Druk, kort maar geslaagd
Joost Van Liefferinge
De Vlessenhoeve, Meerhout — 30 april 2005
Groezrock heeft er alweer een geslaagde en vlot verlopen editie opzitten. De affiche werd gekleurd door heel wat grote namen. De bands deden waarvoor ze gekomen waren, het anders rustige Meerhout op zijn grondvesten laten daveren.
Het festival was uitverkocht, dat was eraan te merken. Volk, heel veel volk, misschien wel te veel volk. Het alom bekende Werchter gevoel kwam bij tijden in me op. Groezrock is blijkbaar ook internationaal uitgegroeid tot topevenement. Het aantal Duitsers en Nederlanders was niet te tellen.
Rond de middag waren we aangekomen op de camping. Vlot verloop aan de in-check, hoewel er niet veel check aan was. De camping lag vol glas, iets wat niet hoort volgens mij. Veel tijd om de tent recht te krijgen hadden we niet, want Strike Anywhere ging starten. Ze hadden de twijfelachtige eer om mijn festivalseizoen te openen. De band straalde kracht uit, het publiek begreep de boodschap en antwoordde vlotjes. Strike Anywhere doet al langer zijn best om uit grijze punkrockmassa scne te komen. Ze slagen daar redelijk goed in, want waar mijn aandacht bij vele van deze groepen al snel wegebt, bleef ik toch geboeid kijken. Maar toch blijft de band al snel in hetzelfde stramien steken van steeds te snel te gaan met dezelfde vocalen en riffs.From Autumn To Ashes, snel verwoord, (veel te) kort maar krachtig. Nummers als the millegram smile, the afterdinner payback en too bad to beautifull werden mooi aan elkaar geflenst. 3 liedjes die er volgens mij bij FATA bovenuit steken. De mix van harde en zachtere stukken kwam bij sommige nummers soms geforceerd over. Live zijn de kerels zeker te pruimen, dat emocore meer leeft dan ooit tervoren mag hierbij wel duidelijk zijn.
Vervolgens was het Rise Against dat zijn kwaliteiten mocht tonen op de Main Stage. State of the union , Blood To Bleed , To them these streets belong , allemaal werden ze door de molen gehaald. Een mooie set. Maar de maag begon te knorren.
Dus over een volgend toch wel zeer belangrijk aspect op een festival : Eten ! Het aanbod was vrij groot, de smaak des te grootser. Enkel jammer dat het Pizza broodje toch niet dat was wat ik verwacht had. Dan maar overschakelen op de klassieker : Vietnamese loempia. Lekker! Genoeg gegeten, de maag mag wat rusten op de tonen van Boy Sets Fire. Niet veel op aan te merken. Van hard melodieus tot een echt furieuze brul en als het moet binnen een fractie van een seconde. Knap, maar alleen hard melodieus had volstaan voor mij. Van hardcore monster is Boy sets fire zich gewoon aan het ontwikkelen tot een volwassen, minder hard beest, misschien wel tot groot verdriet van de oude schare aan fans, maar stilstand is achteruitgang en achteruitgang is slecht. Hoewel van achteruitgang spreken niet echt aan de orde is. Ze brachten een nieuw nummer, dat je als krachtig mag bestempelen ! Street Dogs, ex leden van Dropkick Murphys en The Bruisers, dit zegt al genoeg over het genre en welke feestkwaliteit deze band in zich heeft. Veel verwacht, het sterke aan Street Dogs is dat ze deze verwachtingen helemaal ingelost hebben.
Ondertussen het campingsfeertje nogmaals gaan opsnuiven. Merken dat het daar goed zit. De festivalsfeer zit er in. Kan al niet wachten op een zomer vol nieuwe festivals. Maar laten we bij de zaak blijven. Terug naar de festivalwei trekken en er nog is een lap op geven. Groezrock blijft tenslotte een mega affiche voorschotelen, en dit op 1 kort dagje.Hopesfall, hou je van melodische gitaren met hardcore invloeden? Dan stond je wellicht vooraan te genieten. Een te verwachten set zonder veel uitsmijters. Degelijk gitaargeweld dat vocaal sterk werd bijgestaan. Jammer dat alle nummers van deze band zo hard op elkaar lijken. Flogging Molly, door velen beschouwd als de vaandeldrager van de hedendaagse folkrock. Na pukkelpop in 2004 vonden ze het tijd om Meerhout ook is op stelten te zetten. In dit opzet zijn Dave King en de andere leden duidelijk geslaagd. Folkrock van de bovenste plank waarbij niemand het kan laten om stil te staan. Nummers als Drunken Lullabies en andere hits werden opgehaald en luidkeels meegezongen, sfeer verzekerd op de Main Stage. Flogging Molly is duidelijk naar voor getreden als n van de smaakmakers in het sing a long folkgenre. Enkel Dropkick Murphys kunnen hun bijstaan op de hoogste trede. Mad Caddies, paste perfect bij deze temperaturen. De blazers brachten een zomerse sfeer in de alreeds opgewarmde tent. Iedereen ging uit de bol. Voor mij n van de betere acts van de dag. Zoniet de beste.Hard, harder , Hatebreed. Veel valt er niet meer te vertellen over de live reputatie van Hatebreed. Steengoede set, waaghalzen in het publiek en een feilloze sound. Hatebreed is naast n van de bekendere in het genre ook n van de betere hardcore groepen. See you at Graspop!Lag Wagon, afsluiter van een heel drukke dag. Iedereen die ook maar een beetje van punkrock houdt heeft platen van Lagwagon in de kast staan en van al die mensen heeft het overgrote deel de band ongetwijfeld live gezien. Live wil de band nog wel eens een biertje te veel op hebben voor de show begint en is vooral zanger Joey Cape in bloedvorm. Van dat 2de heb ik nogthans niet heel veel gemerkt. De zang verliep niet altijd even vlot. Maar andere elementen van de show zorgden ervoor dat dit probleem meer naar de achtergrond gebracht werd. Lagwagon heeft de luxe om over een fenomenaal assortiment aan sterke songs te beschikken en de setlist op Groezrock zal menig fan als droomlijst in gedachten hebben gehad. Het mooiste van de platen Duh tot en met Blaze kwam voorbij .
Conclusies
Groezrock 2005 was een geslaagde editie. Deze affiche in 2006 overtreffen wordt alvast geen makkelijke klus voor de organisatie. De prijzen vielen al bij al goed mee. En het campingverblijf gaf een meerwaarde aan het hele gebeuren. De controle op de camping zal toch wel moeten verstrengen. Jammer van de drukte die soms de kop op stak, hopelijk vind de organisatie hier wat op. Groezrock wordt groter en groter Benieuwd wat 2006 brengt. Hopelijk een grotere wei en evenveel plezier !
Rond de middag waren we aangekomen op de camping. Vlot verloop aan de in-check, hoewel er niet veel check aan was. De camping lag vol glas, iets wat niet hoort volgens mij. Veel tijd om de tent recht te krijgen hadden we niet, want Strike Anywhere ging starten. Ze hadden de twijfelachtige eer om mijn festivalseizoen te openen. De band straalde kracht uit, het publiek begreep de boodschap en antwoordde vlotjes. Strike Anywhere doet al langer zijn best om uit grijze punkrockmassa scne te komen. Ze slagen daar redelijk goed in, want waar mijn aandacht bij vele van deze groepen al snel wegebt, bleef ik toch geboeid kijken. Maar toch blijft de band al snel in hetzelfde stramien steken van steeds te snel te gaan met dezelfde vocalen en riffs.From Autumn To Ashes, snel verwoord, (veel te) kort maar krachtig. Nummers als the millegram smile, the afterdinner payback en too bad to beautifull werden mooi aan elkaar geflenst. 3 liedjes die er volgens mij bij FATA bovenuit steken. De mix van harde en zachtere stukken kwam bij sommige nummers soms geforceerd over. Live zijn de kerels zeker te pruimen, dat emocore meer leeft dan ooit tervoren mag hierbij wel duidelijk zijn.
Vervolgens was het Rise Against dat zijn kwaliteiten mocht tonen op de Main Stage. State of the union , Blood To Bleed , To them these streets belong , allemaal werden ze door de molen gehaald. Een mooie set. Maar de maag begon te knorren.
Dus over een volgend toch wel zeer belangrijk aspect op een festival : Eten ! Het aanbod was vrij groot, de smaak des te grootser. Enkel jammer dat het Pizza broodje toch niet dat was wat ik verwacht had. Dan maar overschakelen op de klassieker : Vietnamese loempia. Lekker! Genoeg gegeten, de maag mag wat rusten op de tonen van Boy Sets Fire. Niet veel op aan te merken. Van hard melodieus tot een echt furieuze brul en als het moet binnen een fractie van een seconde. Knap, maar alleen hard melodieus had volstaan voor mij. Van hardcore monster is Boy sets fire zich gewoon aan het ontwikkelen tot een volwassen, minder hard beest, misschien wel tot groot verdriet van de oude schare aan fans, maar stilstand is achteruitgang en achteruitgang is slecht. Hoewel van achteruitgang spreken niet echt aan de orde is. Ze brachten een nieuw nummer, dat je als krachtig mag bestempelen ! Street Dogs, ex leden van Dropkick Murphys en The Bruisers, dit zegt al genoeg over het genre en welke feestkwaliteit deze band in zich heeft. Veel verwacht, het sterke aan Street Dogs is dat ze deze verwachtingen helemaal ingelost hebben.
Ondertussen het campingsfeertje nogmaals gaan opsnuiven. Merken dat het daar goed zit. De festivalsfeer zit er in. Kan al niet wachten op een zomer vol nieuwe festivals. Maar laten we bij de zaak blijven. Terug naar de festivalwei trekken en er nog is een lap op geven. Groezrock blijft tenslotte een mega affiche voorschotelen, en dit op 1 kort dagje.Hopesfall, hou je van melodische gitaren met hardcore invloeden? Dan stond je wellicht vooraan te genieten. Een te verwachten set zonder veel uitsmijters. Degelijk gitaargeweld dat vocaal sterk werd bijgestaan. Jammer dat alle nummers van deze band zo hard op elkaar lijken. Flogging Molly, door velen beschouwd als de vaandeldrager van de hedendaagse folkrock. Na pukkelpop in 2004 vonden ze het tijd om Meerhout ook is op stelten te zetten. In dit opzet zijn Dave King en de andere leden duidelijk geslaagd. Folkrock van de bovenste plank waarbij niemand het kan laten om stil te staan. Nummers als Drunken Lullabies en andere hits werden opgehaald en luidkeels meegezongen, sfeer verzekerd op de Main Stage. Flogging Molly is duidelijk naar voor getreden als n van de smaakmakers in het sing a long folkgenre. Enkel Dropkick Murphys kunnen hun bijstaan op de hoogste trede. Mad Caddies, paste perfect bij deze temperaturen. De blazers brachten een zomerse sfeer in de alreeds opgewarmde tent. Iedereen ging uit de bol. Voor mij n van de betere acts van de dag. Zoniet de beste.Hard, harder , Hatebreed. Veel valt er niet meer te vertellen over de live reputatie van Hatebreed. Steengoede set, waaghalzen in het publiek en een feilloze sound. Hatebreed is naast n van de bekendere in het genre ook n van de betere hardcore groepen. See you at Graspop!Lag Wagon, afsluiter van een heel drukke dag. Iedereen die ook maar een beetje van punkrock houdt heeft platen van Lagwagon in de kast staan en van al die mensen heeft het overgrote deel de band ongetwijfeld live gezien. Live wil de band nog wel eens een biertje te veel op hebben voor de show begint en is vooral zanger Joey Cape in bloedvorm. Van dat 2de heb ik nogthans niet heel veel gemerkt. De zang verliep niet altijd even vlot. Maar andere elementen van de show zorgden ervoor dat dit probleem meer naar de achtergrond gebracht werd. Lagwagon heeft de luxe om over een fenomenaal assortiment aan sterke songs te beschikken en de setlist op Groezrock zal menig fan als droomlijst in gedachten hebben gehad. Het mooiste van de platen Duh tot en met Blaze kwam voorbij .
Conclusies
Groezrock 2005 was een geslaagde editie. Deze affiche in 2006 overtreffen wordt alvast geen makkelijke klus voor de organisatie. De prijzen vielen al bij al goed mee. En het campingverblijf gaf een meerwaarde aan het hele gebeuren. De controle op de camping zal toch wel moeten verstrengen. Jammer van de drukte die soms de kop op stak, hopelijk vind de organisatie hier wat op. Groezrock wordt groter en groter Benieuwd wat 2006 brengt. Hopelijk een grotere wei en evenveel plezier !