Fields of Rock
A Heavy Day in the Park
Thomas Van Dingenen
Het Goffertpark, Nijmegen — 18 juni 2005
Zeggen dat vroeger alles beter was is iets voor oude, gefrustreerde mensen die niets beter te doen hebben dan ... tsja... zeggen dat vroeger alles beter was. En toch kan u zich niet voorstellen hoe tevreden uw verslaggever was toen het programma van het Nederlandse [b]Fields of Rock[/b] werd bekendgemaakt. Eindelijk nog eens een festival zonder camping, met slechts n dag die dan ook rijkelijk gevuld werd met stuk voor stuk topnamen uit de its stevigere muziekscne. Het probleem met Werchter, Dour, Graspop en Pukkelpop is dat ze allemaal met een uiterst sterk programma uitpakken, dat jammer genoeg verspreid wordt over drie of vier dagen. Het resultaat is dat je lke dag wel een optreden of vijf kan meepikken maar de rest van de dag maar loopt rond te dwalen omdat de overige bands je gestolen kunnen worden. Dan toch liever het Fields of Rock-concept, dat teruggrijpt naar die good old ndagsfestivals.
Het Goffertpark in Nijmegen is d ideale festivallocatie. Een gigantisch stadspark dat ondanks zijn grootte toch de gezelligheid weet te bewaren door het vele groen en de talrijke boompjes. Op de fesitvalsite zijn vier podia terug te vinden: twee main stages die naast elkaar opgesteld staan, een grote tent en de iets kleinere MTV Talent Stage. Wanneer we het park betreden, knallen nt de laatste noten van mainstage opener Papa Roach door de boxen.
Haastig begeven we ons richting tent waar d ontdekking van het afgelopen jaar, Mastodon, net van start gaat. Mastodon kan gerust de metalrevelatie van het nieuwe millennium genoemd worden. Met hun ronduit schitterende conceptalbum Leviathan mengen ze loeiharde metal en melodieuze gitaarriffs met ritmisch indrukwekkende hoogstandjes... een combinatie die garant staat voor stevig gebeuk en een betonnen muur van geluid waar je als toeschouwer keihard met je hoofd tegenloopt. Thanx for coming to see us this early... cause it really is fucking early man, zegt anger / bassist Troy Sanders, die behoorlijk onder de indruk lijkt van het enthousiaste en talrijk aanwezige publiek. Geen probleem ... Ge zijt goed bezig, denken wij!
Als er n vaste waarde is in de rockwereld dan heet die Lemmy Kilmeister. Met zijn powertrio Motrhead staat de man al 30 jaar op de planken, en ook al klinken heel wat Motrheadsongs hetzelfde, live blazen ze telkens weer alles en iedereen omver. Dat was in Nijmegen niet anders.
Slayer heeft op menig vlak veel gemeen met Metallica. Niet alleen waren ze beide de bands die in de jaren 80 het mooie weer maakten op vlak van zware metalen, op een podium teren beide groepen nog steeds uit die periode. Simpelweg omdat de fans dat zo willen en omdat (laat ons eerlijk zijn) de dingen n 1991 niet meer de kwaliteit haalden van eerder uitgebracht werk. De fans zullen wellicht laaiend enthousiast geweest zijn over deze show, wij houden het bij een standaard, ongenspireerde performance, die ons ondanks de goede klank en de technisch bijna foutloos gespeelde set niet cht kon bekoren. Niets om over naar huis te schrijven dus, al kunnen zelfs wij niet ontkennen dat Seasons in the abyss en Mandatory suicide wel lekker klonken.
Velvet Revolver, het samenvoegsel van de muzikanten van Guns n Roses en de zanger van de Stone Temple Pilots leverde vorig jaar een beloftevol debuut af. Jammer genoeg beantwoordde Velvet Revolver niet aan de verwachtingen op Fields of Rock. Slash was absoluut niet in goede doen, en ook de klank liet mr dan te wensen over. Wat vorig jaar een hoogtepunt op Pukkelpop was (het gitaarduel tussen Kushner & Slash tijdens een uitgeponnen Set Me Free) was nu huilen met de pet op. Slash werd door Kushner gewoonweg van het podium gespeeld. Scott Weiland was dan weer beter in vorm maar de algemene indruk die Velvet Revolver hier naliet was matig... zr matig! Het is dan ook jammer dat het hoogtepunt van de show de Guns n Roses covers Its So Easy en Mr Brownstone waren.
Het nadeel van een druk geprogrammeerde dag is dat de kans op overlapping tussen twee bands die je cht wil zien groot is. Met spijt in het hart namen we na drie songs afscheid van Audioslave (dat met de Soundgarden klassieker Spoonman net goed in vorm begon te geraken), om wat rustigere oorden op te zoeken in de schaduw van de MTV Talent Stage.
Tot onze grote verbazing stond er bij het opkomen van Helmet een belachelijk klein publiek. Nochtans bracht Helmet vorig jaar een hl geslaagd come-back album (Size Matters) uit en brak de groep in de jaren 90 serieuze potten met n van de beste gitaarplaten ooit (Meantime). Ook al is Hamilton het nige overblijvend lid van het originele Helmet, hij is erin geslaagd om zich te omringen met muzikanten die perfect in het plaatje passen. Het moeilijkst te vervangen was ongetwijfeld drummer John Stanier, die een ongelooflijke groove wist te leggen op die Helmetplaten. Huidige drummer John Tempesta (ex Testament White Zombie) slaagde er echter in om ons Stanier bijna te doen vergeten. Helmet was zonder twijfel ht hoogtepunt van Fields of Rock 2005. Een bijzonder geslaagde setlist waarin oude kleppers zoals Iron Head, Betty, Unsung, In The Meantime en bisnummer Just Another Victim werden afgewisseld met het betere nieuwe werk (o.a.Smart en Crashing Foreign Cars). Van begin tot eind wisten Hamilton & co alles neer te zetten met een professionalisme om tegen te zeggen. Hamilton kan het halverwege de show niet laten om cynisch uit de hoek te komen met volgende woorden : Were playing on the MTV Talent Stage. We won this competition on MTV and are so glad to be here. Its all weve ever dreamt about. Volledig terecht overigens, want het is triest dat een superband zoals Helmet maar op zon kleine opkomst kon rekenen.
Let freedom ring with a shotgun blast ... koude rillingen en kippevel wanneer we bij die woorden nog nt het einde van Machine Head kunnen meepikken. Rob Flynn en gezanten hadden er blijkbaar zin in en het publiek werd gk wanneer ze de Panteraklassieker Walk coverden. Flynn schreeuwde DIMEBAGG door de micro ... het publiek antwoordde luidkeels: DARELL. Een eerbetoon aan n van 's werelds grootste metalgitaristen die vorig jaar op een podium werd doodgeschoten. Het kwartiertje Machine Head dat we nog konden meepikken was meer dan genoeg om te kunnen besluiten dat ze er een schitterende set neergezet hadden.
Max Cavalera is een beetje de Michael Franti van de heavy muziek. Een rasechte geitewollensok die met zijn muziek en innemend charisma zijn bijdrage tracht te leveren aan een betere wereld. Tijdens een percussie intermezzo wordt een fan uit het publiek gehaald die prompt twee drumstokken in de handen gestoken krijgt en lustig mag meetrommelen. Er was ook een leuke guest appearances van Maxs stiefzoon Richie en Chino Moreno (deftones). Soulfly wordt nog door velen aanzien als de opvolger van Sepultura, maar niets is minder waar. Cavalera is er in geslaagd nog vl meer wereld muziek elementen toe te voegen en dat is (zeker live) goed te merken aan de songs vanop hun laatste album.
Een dikke proficiat aan de podiumbouwers van Rammstein; want in amper enkele uurtjes slaagden ze erin om een standaard festivalpodium om te bouwen tot de indrukwekkende stage waar Rammstein ook in zalen mee tourt. Zoals verwacht kregen we bij Rammstein enorm veel vuurwerk te zien (soms zelfs nt iets te veel) en was ook de lichtshow behoorlijk indrukwekkend. Muzikaal heeft Rammstein me nooit echt overtuigd en zonder hun pyrotechnics zou dit een flauw optreden geweest zijn. Een band die het moet hebben van visueel spektakel in plaats van goede muziek, maar dat beseffen en ook god uitbuiten. En als zelfs niet Rammstein fans zoals ons anderhalf uur geboeid blijven door het spektakel is dat zeker geen negatieve kritiek.
Voldaan (om niet te zeggen overdosed) van al dat moois keerden we terug naar ons eigen Belgenlandje. En ook al zijn wij absoluut geen oude zakken, zou ik toch durven stellen dat n festivaldag, een stuk aangenamer is dan drie dagen ongewassen en badend in het zweet rond te slenteren op een stinkende festivalweide!
Haastig begeven we ons richting tent waar d ontdekking van het afgelopen jaar, Mastodon, net van start gaat. Mastodon kan gerust de metalrevelatie van het nieuwe millennium genoemd worden. Met hun ronduit schitterende conceptalbum Leviathan mengen ze loeiharde metal en melodieuze gitaarriffs met ritmisch indrukwekkende hoogstandjes... een combinatie die garant staat voor stevig gebeuk en een betonnen muur van geluid waar je als toeschouwer keihard met je hoofd tegenloopt. Thanx for coming to see us this early... cause it really is fucking early man, zegt anger / bassist Troy Sanders, die behoorlijk onder de indruk lijkt van het enthousiaste en talrijk aanwezige publiek. Geen probleem ... Ge zijt goed bezig, denken wij!
Als er n vaste waarde is in de rockwereld dan heet die Lemmy Kilmeister. Met zijn powertrio Motrhead staat de man al 30 jaar op de planken, en ook al klinken heel wat Motrheadsongs hetzelfde, live blazen ze telkens weer alles en iedereen omver. Dat was in Nijmegen niet anders.
Slayer heeft op menig vlak veel gemeen met Metallica. Niet alleen waren ze beide de bands die in de jaren 80 het mooie weer maakten op vlak van zware metalen, op een podium teren beide groepen nog steeds uit die periode. Simpelweg omdat de fans dat zo willen en omdat (laat ons eerlijk zijn) de dingen n 1991 niet meer de kwaliteit haalden van eerder uitgebracht werk. De fans zullen wellicht laaiend enthousiast geweest zijn over deze show, wij houden het bij een standaard, ongenspireerde performance, die ons ondanks de goede klank en de technisch bijna foutloos gespeelde set niet cht kon bekoren. Niets om over naar huis te schrijven dus, al kunnen zelfs wij niet ontkennen dat Seasons in the abyss en Mandatory suicide wel lekker klonken.
Velvet Revolver, het samenvoegsel van de muzikanten van Guns n Roses en de zanger van de Stone Temple Pilots leverde vorig jaar een beloftevol debuut af. Jammer genoeg beantwoordde Velvet Revolver niet aan de verwachtingen op Fields of Rock. Slash was absoluut niet in goede doen, en ook de klank liet mr dan te wensen over. Wat vorig jaar een hoogtepunt op Pukkelpop was (het gitaarduel tussen Kushner & Slash tijdens een uitgeponnen Set Me Free) was nu huilen met de pet op. Slash werd door Kushner gewoonweg van het podium gespeeld. Scott Weiland was dan weer beter in vorm maar de algemene indruk die Velvet Revolver hier naliet was matig... zr matig! Het is dan ook jammer dat het hoogtepunt van de show de Guns n Roses covers Its So Easy en Mr Brownstone waren.
Het nadeel van een druk geprogrammeerde dag is dat de kans op overlapping tussen twee bands die je cht wil zien groot is. Met spijt in het hart namen we na drie songs afscheid van Audioslave (dat met de Soundgarden klassieker Spoonman net goed in vorm begon te geraken), om wat rustigere oorden op te zoeken in de schaduw van de MTV Talent Stage.
Tot onze grote verbazing stond er bij het opkomen van Helmet een belachelijk klein publiek. Nochtans bracht Helmet vorig jaar een hl geslaagd come-back album (Size Matters) uit en brak de groep in de jaren 90 serieuze potten met n van de beste gitaarplaten ooit (Meantime). Ook al is Hamilton het nige overblijvend lid van het originele Helmet, hij is erin geslaagd om zich te omringen met muzikanten die perfect in het plaatje passen. Het moeilijkst te vervangen was ongetwijfeld drummer John Stanier, die een ongelooflijke groove wist te leggen op die Helmetplaten. Huidige drummer John Tempesta (ex Testament White Zombie) slaagde er echter in om ons Stanier bijna te doen vergeten. Helmet was zonder twijfel ht hoogtepunt van Fields of Rock 2005. Een bijzonder geslaagde setlist waarin oude kleppers zoals Iron Head, Betty, Unsung, In The Meantime en bisnummer Just Another Victim werden afgewisseld met het betere nieuwe werk (o.a.Smart en Crashing Foreign Cars). Van begin tot eind wisten Hamilton & co alles neer te zetten met een professionalisme om tegen te zeggen. Hamilton kan het halverwege de show niet laten om cynisch uit de hoek te komen met volgende woorden : Were playing on the MTV Talent Stage. We won this competition on MTV and are so glad to be here. Its all weve ever dreamt about. Volledig terecht overigens, want het is triest dat een superband zoals Helmet maar op zon kleine opkomst kon rekenen.
Let freedom ring with a shotgun blast ... koude rillingen en kippevel wanneer we bij die woorden nog nt het einde van Machine Head kunnen meepikken. Rob Flynn en gezanten hadden er blijkbaar zin in en het publiek werd gk wanneer ze de Panteraklassieker Walk coverden. Flynn schreeuwde DIMEBAGG door de micro ... het publiek antwoordde luidkeels: DARELL. Een eerbetoon aan n van 's werelds grootste metalgitaristen die vorig jaar op een podium werd doodgeschoten. Het kwartiertje Machine Head dat we nog konden meepikken was meer dan genoeg om te kunnen besluiten dat ze er een schitterende set neergezet hadden.
Max Cavalera is een beetje de Michael Franti van de heavy muziek. Een rasechte geitewollensok die met zijn muziek en innemend charisma zijn bijdrage tracht te leveren aan een betere wereld. Tijdens een percussie intermezzo wordt een fan uit het publiek gehaald die prompt twee drumstokken in de handen gestoken krijgt en lustig mag meetrommelen. Er was ook een leuke guest appearances van Maxs stiefzoon Richie en Chino Moreno (deftones). Soulfly wordt nog door velen aanzien als de opvolger van Sepultura, maar niets is minder waar. Cavalera is er in geslaagd nog vl meer wereld muziek elementen toe te voegen en dat is (zeker live) goed te merken aan de songs vanop hun laatste album.
Een dikke proficiat aan de podiumbouwers van Rammstein; want in amper enkele uurtjes slaagden ze erin om een standaard festivalpodium om te bouwen tot de indrukwekkende stage waar Rammstein ook in zalen mee tourt. Zoals verwacht kregen we bij Rammstein enorm veel vuurwerk te zien (soms zelfs nt iets te veel) en was ook de lichtshow behoorlijk indrukwekkend. Muzikaal heeft Rammstein me nooit echt overtuigd en zonder hun pyrotechnics zou dit een flauw optreden geweest zijn. Een band die het moet hebben van visueel spektakel in plaats van goede muziek, maar dat beseffen en ook god uitbuiten. En als zelfs niet Rammstein fans zoals ons anderhalf uur geboeid blijven door het spektakel is dat zeker geen negatieve kritiek.
Voldaan (om niet te zeggen overdosed) van al dat moois keerden we terug naar ons eigen Belgenlandje. En ook al zijn wij absoluut geen oude zakken, zou ik toch durven stellen dat n festivaldag, een stuk aangenamer is dan drie dagen ongewassen en badend in het zweet rond te slenteren op een stinkende festivalweide!