Stef Kamil Carlens & Olaf Br

Alle generaties waren vertegenwoordigd in een bijna volle zaal. Zowel jongeren, dertigers, veertigers maar ook de wat oudere generatie waren naar de Handelsbeurs gekomen om dit concert bij te wonen.
Het concert van Olaf Br ving aan rond halfnegen. Hij begon met een luchtige speech over wat hij ging brengen: klassieke liederen van Schubert en Brahms rond actuele themas en ook wat pozie in muziekvorm. En van zijn eerste liederen ging, zoals hij zelf verwoordde, over een jongen die naar een feestje gaat, daar meisjes ontmoet die verliefd op hem worden en bij het ochtendgloren terug vertrekt zonder dat er iets gebeurd is.
Heel actuele themas dus en dat geeft dan ook weer aan dat de combinatie klassiek en pop/ rock echt wel te rijmen valt. Ook in de recente muziekgeschiedenis is dit al meermaals geslaagd gebleken: klassieke piano met popstem.
Hier echter twee verschillende artiesten, enerzijds een klassieke operastem en anderzijds jong Antwerps talent. Voor Olaf Br is het niet de eerste keer dat hij in het voorprogramma optreedt van een pop/rockartiest. Het lijkt wel alsof het zijn handelsmerk geworden is en deze keer komt hij dus Vlaanderen van een dergelijk uniek concert te laten genieten.
Voor wie van klassieke muziek houdt, zal dit concert een aangenaam voorproevertje geweest zijn. Voor de jongere generatie was het echter vol ongeduld wachten op Stef Kamil Carlens, een wonderkind van Belgische bodem.

Na de pauze verscheen Stef Kamil Carlens, de Antwerpse fascinerende artiest die ooit nog in dEUS speelde, op het podium, samen met zijn pianist. Kenmerkend voor hem is wel zijn extravagante outfit. En ook ditmaal kon het tellen: een losse oranje streepjesbroek, een streepjestshirtje en een zwart leren vestje.
De opzet van dit concert was om de overgang toch niet te bruusk te laten verlopen. Het begon dus heel rustig en geleidelijkaan werd de spanning opgebouwd. Alles werd naar de kern van een geslaagd pop/rockliedje teruggebracht werd zonder al het extra dat wel op de cds van Zita Swoon aanwezig is. Hier werd dus enkel gebruik gemaakt van stem, piano, af en toe gitaar en/of mondharmonica wat toch fascinerender werkte dan andere concerten van Zita Swoon. Het sprong eruit door zijn eenvoud.
Hij speelde nummers uit eigen werk en ook wat covers, onder andere van Leonard Cohen, Elton John en Morphine. Maar ook met het eigen werk raakte het publiek echt wel in de ban van zijn podiumprsence: "Thinking about you all the time" en "De quoi a besoin lamour?" uit zijn nieuwste album: a song about a girls. "De quoi a besoin lamour?" is een Frans chanson met een vrolijke noot. "Thinking about you all the time", toch wel n van de betere songs uit zijn nieuwe album. Toch wel een thema dat vaak terugkomt in zijn werk: liefde en verliefdheid. Menselijke gevoelens ook, toch?
Verder nog de danspasjes die Stef Kamil Carlens af en toe tevoorschijn toverde. Hij is zelfs grappig tussen zijn songs door, wanneer hij in het Antwerps het publiek aan het lachen brengt.
Ook toen Stef Kamil Carlens en zijn pianist met een korte buiging van het toneel verschenen, betekende dit nog niet dat het concert afgelopen was. Ze kwamen terug en speelden nog een nummer van Morphine en nog een liedje dat niet echt te identificeren was, maar met een tekst vol humor en gebracht op een fantastische manier.

Kortom: een geslaagde avond waar klassiek en pop, oud en jong, vroeger en nu, met mekaar geconfronteerd werden, een combinatie die echt wel in de smaak viel.