Gutter Saints, Pizza Death

De Pit's zit al een tijdje in het nieuw qua geluid en licht. Waar het vroeger een paar stilstaande lampen en een paar discoballen betrof, is er nu een ware lichtshow mogelijk, inclusief rookmachine. Ook het geluid kreeg een stevige upgrade, digitaal zelfs. Het is alsof ons favoriete punkhol een groeispurt heeft doorgemaakt.

Het is wel luxe voor onze oren natuurlijk, want het geluid is bij elke show echt wel zeer goed. Dat foto's maken nog altijd, ook voor mensen die er verstand van hebben, geen sinecure is, blijft wel des Pit's. En die rook gooit ook wel eens roet in het eten van de fotografen.

Gutter Saints debuteerde februari laatstleden op het kleine podium met een set vol vinnige snelle punkrock. Voor een eerste show was het behoorlijk goed en zeker veelbelovend. Re Tard Wim (gitaar en zang) en Sam kennen we al langer, het meest recent van Freddie & The Vangrails. Toen hun Latijn opgebruikt was, werd het tijd voor Gutter Saints, waarin ze meteen een klik hadden met Rekker, die de laatste vijftien jaar bas speelde bij Empty Bottles.

En intussen is dat trio tot een geöliede machine uitgegroeid. Met een paar nieuwe nummers zelfs, waarvan eentje werd aangekondigd, terwijl er voor de rest gewoon werd doorgespeeld zonder poespas of tralala. Spelen, in sneltreinvaart, want de Blauwkes stonden te wachten (Re Tard Wim speelt graag vroeg en eerst. Dan is er meer tijd om Blauwkes binnen te kappen).

De ene na de andere knaller werd erdoor gejaagd. Titels? Geen idee. Die kregen we niet. Het laatste nummer werd wel opgedragen aan de recent overleden labelbaas van het Amsterdamse Kangaroo Records, Henk Smit.

Het Australische kwartet Pizza Death mocht voor de derde keer aantreden met deathmetal die gaat over - u raadt het al - pizza. Nummers over Pizza, nummers over Death en nummers over Death By Pizza. En eentje over pasta. Om er de draak mee te steken. En de zaal splitsend tussen wie pizza met ananas eet en wie niet. Eerder haalde de band ook een paar gimmicks boven, in casu een pluchen pizza, maar dat was eigenlijk overbodig.

Zonder gedoe speelden ze een retestrakke set, waarbij het nieuwe album 'World Doughmination' in de kijker stond met heerlijke meezingers als Wrong Order (And Now Begins The Slaughter), Ashes To Ashes, Crust To Crust en Mozzarella Stickmata. De draak steken met alles en nog wat, je rot amuseren, de typische crossover- en trashmetalposes aannemen en tegelijk de zot houden met één van de gitaristen die zich recent verloofde en dan maar verder speelde op de toog,... het zat er allemaal in. Genieten van begin tot eind was het, en dat kan van beide bands van de avond worden gezegd.

We zagen halfweg Pizza Death geen steek meer, maar genieten deden we met zijn allen, jong en oud.