Gent Jazz 2026

Het was duidelijk dat dag zes warm zou worden. Niet alleen letterlijk.

Bab L'Bluz opende met zoveel vuur dat stilstaan gewoon geen optie was: rauw, meeslepend en helemaal op hun eigen manier. Amaea Rae bewees dat je geen muur van geluid nodig hebt om indruk te maken met een set vol sfeer, finesse en sterke nummers. Optreden nummer drie, frontvrouw nummer drie. Een optreden dat eerder, en vooral, verleidde dan overdonderde. Yasmine Hamdan bouwde laag na laag aan een sfeer die de hele set bleef hangen. Kameel dan. Met een mix van psychedelische rock, jazz en funk hielden zij het publiek voortdurend bij de les. Muziek die alle kanten uit mocht zonder de draad kwijt te raken. En Rudy Trouvé die eerst stond te lonken vanuit de coulissen en daarna participeerde. Patti Smith, negenenzeventig intussen, bewees dat uitstraling en overtuiging geen houdbaarheidsdatum hebben. Elk nummer voelde oprecht aan en kwam echt binnen. En dit met moves waar mensen van half haar leeftijd jaloers op zouden zijn.

Geen confetti, geen explosies, alleen sterke songs en een heerlijke sfeer. Precies het soort optreden waarvan je denkt: nu is het mooi geweest, tijd om te gaan slapen. Mensen blijven daar verrassend slecht in, maar Tindersticks deed alvast een verdienstelijke poging