Danny Vera, Jan Bas

Op 11 december speelt Danny Vera in de Lotto Arena zijn grootste concert ooit in ons land. Wie niet zo lang wilde wachten en/of het Nederlandse fenomeen van dicht(er)bij wilde aanschouwen, kon op vrijdag 3 juli al terecht in Sint-Niklaas.

Great Gigs In The Park: de concertreeks, die jaarlijks wordt georganiseerd in het gezellige park achter zaal De Casino, heeft zijn naam niet gestolen. Ook dit jaar was het weer genieten van een vijftiental concerten van topmuzikanten uit uiteenlopende genres, en dat in een ongedwongen, gemoedelijke sfeer. Die contrasteert sterk met die van de grote zomerfestivals, want het publiek is er zo nabij, dat het voor de artiesten haast onmogelijk is verstoppertje te spelen. Wie de charmante kiosk betreedt (of dat “leuke muziektentje”, dixit Danny Vera), kan dus maar beter in topvorm zijn.

En dat waren beide artiesten die afgelopen vrijdag voor een vol park speelden in ieder geval. Natuurlijk kwam de meerderheid voor noorderbuur Danny Vera, maar wie op tijd was (behoorlijk wat mensen, zo bleek) beloonde zichzelf met een knap optreden van support act Jan Bas. Hoewel het nog tot april 2027 wachten is op zijn solodebuut, is deze zanger, gitarist en zelfverklaarde rock-‘n-roll-romanticus al lang geen onbeschreven blad meer. Hij is niet alleen een van de mensen die hun schouders zetten onder de revival van Blues Peer, liefhebbers van gruizige bluesrock kennen hem zeker nog van Rusty Roots, en sinds enkele jaren is hij ook frontman bij de Belgisch-Nederlandse rockband Sloper.

Maar ook los van dit alles verdient Jan Bas in dit verslag een meer dan eervolle vermelding. We twijfelen er niet aan dat hij thuis heel wat platen in zijn bezit heeft die ook bij Danny Vera in de kast staan, want hij laaft zich duidelijk aan dezelfde inspiratiebronnen als zijn Nederlandse collega. Tijdens zijn set wist hij in zijn eentje de aanwezigen moeiteloos te overtuigen met zijn soepele, veelzijdige stem. Dat deed hij afwisselend op akoestische en elektrische gitaar, met eigen songs waarvan we hopen dat die de plaat zullen halen, en met drie covers (In The Ghetto van Elvis, Wicked Game van Chris Isaak en Dancing In The Dark van Bruce Springsteen). Heel erg overtuigend en veelbelovend dus,. Of, zoals de man die achter ons stond het treffend verwoordde: "Amai, dieje doet da goe!"

Klokslag half tien verschenen Danny Vera en band op het podium voor een concert, dat zoveel meer was dan een opwarmertje voor die grote show in de Lotto Arena of dan een inderhaast afgerammelde festivalset van dertien in een dozijn. Nee, Vera (zang, gitaar), Almer Kaasschieter (bas), Eric Swinkels (toetsen), Gert-Jan Zegel (drums) en Maarten Ouweneel hadden er kennelijk zoveel zin in, dat ze al enkele minuten voor ze op moesten stonden te drummen aan de rand van het podium.

Het begin van het concert stond in het teken van zijn laatste, uitmuntende album ‘The Way Home’. Zo kregen we loepzuivere versies geserveerd van Night Of A 1000 Lights, Sound Of Long Ago, Plastic Jesus en Morning Dawns Again, waar alleen een vurig The Devil’s Son (uit 'Distant Rumble') zich wist tussen te wurmen. Een voorteken voor de rest van de avond, want de "bryljant" gekuifde Zeeuw had nog veel meer vinnige, vintage Vera-rock-‘n-roll uit oudere platen als 'DNA' en 'The Outsider' meegebracht naar het Waasland.

Van waar wij stonden hadden we zeker niet te klagen over de klank. Zelf vonden we het geluid zelfs perfect: glashelder en net luid genoeg om ook de hardnekkigste kwebbelaars te overstemmen. Op het podium leek dat daarentegen net iets anders. Danny Vera kreeg het na Livin’ Proof en All Night Long dusdanig op de heupen van de haperende monitors, dat hij na goed een half uur een akoestische break inlaste met de Koos Alberts-cover Zijn Het Je Ogen (een liedje dat hij altijd zingt voor zijn dochter) en het zo mogelijk nog pakkender Bye Bye Eddie, over een jeugdvriend die op twaalfjarige leeftijd overleed na een skiongeluk. Of hoe een technisch mankement toch voor twee kippenvelmomenten zorgde.

Meteen hierop verscheen de rest van de band weer ten tonele, en werd het gaspedaal stevig ingedrukt voor een verschroeiend Switchblade – zoals hij zelf aangaf zijn interpretatie van de blues. Vervolgens kregen we met Make It A Memory (oorspronkelijk een duet met Krezip) en Pressure Makes Diamonds (uit de gelijknamige plaat) nog twee onmisbare parels te horen. Beide songs werden erg uitgebreid ingeleid, maar zonder dat dit de vaart uit het optreden haalde. Danny Vera weet immers als geen ander zijn publiek bij de les te houden door zijn vaak lange bindteksten te larderen met grappige anekdotes, persoonlijke ontboezemingen, een flinke dosis zelfrelativering en zelfs enkele goedbedoelde (maar niet-bindende) adviezen. Zijn fans komen immers niet alleen voor de rasperformer en de klasbak naar zijn optredens, maar ook voor de ontwapenende, sympathieke flapuit die altijd het hart op de tong heeft.

Na een zinderende finale met de opwindende rock-‘n-roll en rauwe rockabilly van Road Rhythm Blues, Honey South en Sugah Rush kwam er een einde aan de reguliere set, maar geen mens in het park die eraan twijfelde dat er nog meer zou volgen en dat de show het vooropgestelde einduur zou overschrijden. Uiteraard mocht en kon Roller Coaster niet ontbreken, het liedje dat in 2019 zijn grote doorbraak betekende en niet alleen zijn leven, maar meteen dat van zowat heel Nederland veranderde. Het is ook zoveel meer dan zijn grootste hit: de magnolia waar de tekst naar verwijst staat ook echt in de tuin van zijn huis, en werd daar jaren geleden door zijn vader geplant, op de verjaardag van Danny’s veel te jong overleden moeder Vera. Boom én song staan duidelijk symbool voor het (familie)leven van Danny Vera, met alle "crazy highs and real deep lows" die daar bij horen.

Afsluiten deden de vijf met een knal, met publieksfavoriet If You Want Me To en Johnny Cash-cover Folsom Prison Blues. Hierna was het onherroepelijk gedaan met de verwennerij, en kon het aftellen naar 11 december beginnen.