Apocalyptica
Apocalytica verovert Brussel
Kevin Smeyers
Ancienne Belgique, Brussel — 30 maart 2005
Als het onlangs tot trio gereduceerde cellokwartet Apocalyptica ons land aandoet, wil ik deze kans niet laten liggen en de tickets lagen dan ook al een maand of twee klaar. Dus onder-getekende vertrok woensdagavond goedgemutst richting Brussel Centraal.
Het was ook de eerste keer dat ik kennis maakte met de Ancienne Belgique en het kwam me nogal chaotisch over, maar dat kan ook gelegen hebben aan het feit dat er een relatief grote massa fans - hoofdzakelijk metalheads - zich had verzameld aan de ingang.
Het voorprogramma werd verzorgd door het Duitse Angelzoom, waarnaar ik wel nieuwsgierig was, aangezien het op de AB site omschreven werd als in de trend van Within Temptation. Niets is minder waar. Op de hoge vocalen van zangeres Claudia Uhle na, lijkt Angelzoom in niets op bovengenoemde Nederlandse band. De begeleidende muzikanten bestonden uit keyboards/samplers/drumcomputers, een viool en een cello, wat wel netjes aansloot bij headliner van de avond. Ze brengen enorm statische, meeslepende en ietwat slaapverwekkende nummers. Het komt allemaal nogal eentonig over, ondanks een mooie stem. Zelfs een cover van Linkin Parks Crawling kan me niet echt overtuigen.
Na een set van ongeveer 40 minuten en een pauze van nog eens 20 minuten, was het dan de beurt aan de band waarvoor iedereen naar Brussel was afgezakt: Apocalyptica !
Het eerste wat opviel was het ontbreken van de vierde Cellist en tevens podiumbeest Perttu Kivilaakso. De rest van de band, met name : Paavo Ltjnen, bandleider Eicca Toppinen, en versgebakken en vaste drummer Mikko Siren trekken zich ook uit de slag zonder hun vierde man. Antero Manninen, ex-bandlid die enkel de live shows mee doet, is ook van de partij als zijn stocijnse zelf.
Het optreden begint al meteen als een donderslag met de hitsingle The Path, direct gevolgd door een extra lange versie van Master Of Puppets, met solos en het ellenlange akoestische middenstuk. Hierna begint Eicca te vertellen waarom Perttu niet aanwezig kon zijn; een stevige griep bleek de oorzaak van alle kwaad te zijn, waardoor de levendige cellist niet kon/mocht vliegen. He cant fly because of the flu Ik weet niet of de woordspeling er bewust ingestoken was, maar de aandachtige luisteraar kon er toch eens goed mee lachen.
De setlist gaat verder met afwisselend nummers van Reflections en Metallica tot aan Quutamo wat het eerste nummer is van de nieuwe langspeler, deze avond. Daarop volgt een reeks van nieuwe nummers, weliswaar zonder de zang van Ville Valo of Lauri Ylonen (respectievelijk van HIM en The Rasmus) maar dat kan de pret niet drukken.
Dan komt mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond; een enorm opzwepende en loeihard gespeelde versie van Metallicas Seek And Destroy. De intro, als teaser gespeeld, mist zijn effect niet en het publiek gaat uit zijn dak, ondergetekende niet in het minst. Extra leuk als je weet dat dit nummer nog niet eerder op CD was verschenen als cover. Inquisition Symphony sluit de setlist af.
Maar een concert is die naam tegenwoordig niet meer waardig zonder encores en ook deze zijn voorzien. Niet direct de beste keuze, mijns inziens, maar toch leuk als afsluiter. De eerste is Enter Sandman, waarop spontaan een moshpit ontstaat, Joost mag weten waarom. Het tweede bisnummer is, zoals verwacht Hall Of The Mountain King, kwestie van metalheads toch iets van klassieke scholing bij te brengen.
Hierna verlaten de Finnen definitief het podium na een set van dik anderhalf uur. Chapeau !
En dat ze op weg zijn naar eeuwige faam en beroemdheid, bewijst het feit dat er een verslag van het concert te zien was tijdens de nieuwsuitzending op En (de voormalige NIR, BRT, BRTn, TV1,)
Voor de genteresseerden de volledige playlist :
1. The Path
2. Master of puppets
3. Somewhere around nothing
4. Fight fire with fire
5. Faraway
6. Quutamo
7. Heat
8. Betrayal / Forgiveness
9. The unforgiven
10. Life burns
11. Prologue
12. Fisheye
13. Bittersweet
14. Seek and destroy
15. Inquisition symphony
16. Enter sandman (encore)
17. Hall of the mountain king (encore)
Het voorprogramma werd verzorgd door het Duitse Angelzoom, waarnaar ik wel nieuwsgierig was, aangezien het op de AB site omschreven werd als in de trend van Within Temptation. Niets is minder waar. Op de hoge vocalen van zangeres Claudia Uhle na, lijkt Angelzoom in niets op bovengenoemde Nederlandse band. De begeleidende muzikanten bestonden uit keyboards/samplers/drumcomputers, een viool en een cello, wat wel netjes aansloot bij headliner van de avond. Ze brengen enorm statische, meeslepende en ietwat slaapverwekkende nummers. Het komt allemaal nogal eentonig over, ondanks een mooie stem. Zelfs een cover van Linkin Parks Crawling kan me niet echt overtuigen.
Na een set van ongeveer 40 minuten en een pauze van nog eens 20 minuten, was het dan de beurt aan de band waarvoor iedereen naar Brussel was afgezakt: Apocalyptica !
Het eerste wat opviel was het ontbreken van de vierde Cellist en tevens podiumbeest Perttu Kivilaakso. De rest van de band, met name : Paavo Ltjnen, bandleider Eicca Toppinen, en versgebakken en vaste drummer Mikko Siren trekken zich ook uit de slag zonder hun vierde man. Antero Manninen, ex-bandlid die enkel de live shows mee doet, is ook van de partij als zijn stocijnse zelf.
Het optreden begint al meteen als een donderslag met de hitsingle The Path, direct gevolgd door een extra lange versie van Master Of Puppets, met solos en het ellenlange akoestische middenstuk. Hierna begint Eicca te vertellen waarom Perttu niet aanwezig kon zijn; een stevige griep bleek de oorzaak van alle kwaad te zijn, waardoor de levendige cellist niet kon/mocht vliegen. He cant fly because of the flu Ik weet niet of de woordspeling er bewust ingestoken was, maar de aandachtige luisteraar kon er toch eens goed mee lachen.
De setlist gaat verder met afwisselend nummers van Reflections en Metallica tot aan Quutamo wat het eerste nummer is van de nieuwe langspeler, deze avond. Daarop volgt een reeks van nieuwe nummers, weliswaar zonder de zang van Ville Valo of Lauri Ylonen (respectievelijk van HIM en The Rasmus) maar dat kan de pret niet drukken.
Dan komt mijn persoonlijk hoogtepunt van de avond; een enorm opzwepende en loeihard gespeelde versie van Metallicas Seek And Destroy. De intro, als teaser gespeeld, mist zijn effect niet en het publiek gaat uit zijn dak, ondergetekende niet in het minst. Extra leuk als je weet dat dit nummer nog niet eerder op CD was verschenen als cover. Inquisition Symphony sluit de setlist af.
Maar een concert is die naam tegenwoordig niet meer waardig zonder encores en ook deze zijn voorzien. Niet direct de beste keuze, mijns inziens, maar toch leuk als afsluiter. De eerste is Enter Sandman, waarop spontaan een moshpit ontstaat, Joost mag weten waarom. Het tweede bisnummer is, zoals verwacht Hall Of The Mountain King, kwestie van metalheads toch iets van klassieke scholing bij te brengen.
Hierna verlaten de Finnen definitief het podium na een set van dik anderhalf uur. Chapeau !
En dat ze op weg zijn naar eeuwige faam en beroemdheid, bewijst het feit dat er een verslag van het concert te zien was tijdens de nieuwsuitzending op En (de voormalige NIR, BRT, BRTn, TV1,)
Voor de genteresseerden de volledige playlist :
1. The Path
2. Master of puppets
3. Somewhere around nothing
4. Fight fire with fire
5. Faraway
6. Quutamo
7. Heat
8. Betrayal / Forgiveness
9. The unforgiven
10. Life burns
11. Prologue
12. Fisheye
13. Bittersweet
14. Seek and destroy
15. Inquisition symphony
16. Enter sandman (encore)
17. Hall of the mountain king (encore)