Route 05
Ze hadden het beter bij n vrouw gehouden
Hannelore Bedert
HA Concerts — 20 april 2005
Zaterdag 23 april, de hele dag schoon weer en natuurlijk: als een mens de baan op moet, begint het te regenen. Maar bon, de Handelsbeurs maakt mijn dag meestal goed, dus ik probeer zonder vooroordelen te vertrekken. Helaas: al vanaf het begin loopt het mis. Ik kom een uur te laat aan, waardoor ik de eerste act mis. Eigen stomme schuld: ik moest maar gecheckt hebben wanneer de concertreeks op zaterdag begon, zegt men dan.
Soit, geen Marike Jager dus, hoewel ik er benieuwd naar was. Volgens het Route 05-boekje won deze dame al een aantal wedstrijden in Nederland, waaronder De Grote Prijs van Nederland, in de categorie songwriting.
Bij mijn aankomst is Martha Wainwright, nummer twee in het muzikale lijstje die avond, aan het soundchecken.
Ik bestel wat te drinken en installeer me in de zaal.
Vrouwe Wainwright is de zus van Rufus Wainwright, bij het bredere publiek iets meer gekend als songwriter dan zijn zus.
Zus Wainwright schrijft goed, zingt goed, praat goed en speelt voortreffelijk gitaar, maar toch zit ik mij geregeld te ergeren. Een song over haar liefde voor haar auto lijkt op zich ok, maar vervalt algauw in gewauwel; I love my car, oh, green light, red light, aha, ahoe. Jammer, want op zich is het een fijn lied en wordt het goed gebracht. Het belang van sterk tekstmateriaal wordt alweer eens bewezen.
Midden in de set stelt Wainwright haar bassist voor. Hij blijkt naast bassen ook een kei in producen te zijn. Het publiek applaudiseert op bevel voor zijn kunnen of is dat enkel mijn indruk?
Wat de man precies op het podium staat te doen, blijft mij een raadsel. Als hij meespeelt, is hij overbodig, als hij niet meespeelt, mis ik hem ongelooflijk.
Welke les trekt een songwriter/performer daar nu uit?
a) de gitaarlijnen zijn niet straf genoeg om het solo te redden
b) de baslijnen zijn niet straf genoeg om te ondersteunen waar nodig
c) de songs zijn net iets zwakker dan op het eerste zicht te vermoeden valt
Ik weet het niet. En ik vermoed dat het op het podium ook niet geweten is. Er schort iets aan dit concept, maar ik zie het niet meteen.
Het publiek reageert tot mijn grote verbazing tch enthousiast. Misschien ben ik dat niet, omdat ik haar songs op voorhand nooit had gehoord en daardoor meer op andere technische zaken begon te letten? God mag het weten, ik alleszins niet.
Wainwright komt na het applaus terug en blijft maar bisnummers spelen. Helaas.
Ik begin reikhalzend uit te kijken naar A Girl Called Eddy en naar mijn lief. Jezus, waar blijven die twee?
Tijdens de korte pauze schenk ik mij nieuwe moed in. Bedankt trouwens, Handelsbeurs, u serveert heerlijke koffie.
Mijn lief blijkt vr Gent in de file te hebben gestaan en n Gent een klein accidentje te hebben voorgehad en laat weten later te zullen zijn. A Girl Called Eddy Erin Moran voor de vrienden is er wl op het juiste moment en tilt de Handelsbeurs n zijn publiek al vanaf de eerste song vijf niveaus hoger.
Erin Moran wordt geflankeerd door een contrabassist (die er met zijn kapsel net iets t hip uitziet en daardoor af en toe te veel aandacht trekt) en een gitarist die in quasi ieder nummer een wonderlijke, hoge tweede stem neerzet, die perfect aansluit bij het intrigerende stemgeluid van Moran.
In het eerste lied Tears All Over Town, kampt Moran met gitaarproblemen. Jammer, want door het heen-en weergeloop van technici op het podium, wordt de intieme sfeer van dit nummer ietwat doorbroken.
Alsof afgesproken wordt de gitaar dan maar achterwege gelaten en plaatst Moran zich achter de piano. Waarom ze precies een electrische piano heeft meegebracht, terwijl er een prachtige zwarte vleugelpiano op het podium staat, is me een raadsel. Ze gebruikt op haar electrische Yamaha nochtans gewone pianoklanken. Soit, ik ga er maar van uit dat het een bewuste keuze is.
Moran is een andere dame dan hoe ze eruit ziet op de fotos die ik eerder kon zien op haar site en op haar cd-hoesje. Minder frele vrouw, meer madam.
Ze verontschuldigt zich voor de afwezigheid van haar drummer, die helaas niet mee kon op tournee, maar toont direct dat zon probleem heel eenvoudig op te lossen is, door op de drumcomputer naast de gitarist te wijzen, met de woorden If its good enough for Beyonc, its good enough for me.
De toon is gezet. Het publiek voelt zich duidelijk goed en er wordt instemmend meegeknikt tijdens de liedjes. Ook het applaus klinkt enthousiaster (of is dit alweer een indruk?).
Bij momenten sta ik ongelooflijk te genieten. Moran bewijst zonder veel poeha een zangeres te zijn met een wonderstem en met teksten die bijwijlen eenvoudig n krachtig tegelijkertijd blijken te zijn. (You can call him heartache and never take it back)
Tijdens Somebody Hurt You, nog een nummer van de plaat, bezorgt de samenzang op het eind mij kippevel over mijn hele lijf.
En toch...
Midden de set begin ik wat tempo te missen. Op plaat klink A Girl Called Eddy alsof je een sprookje beluistert, live mist het echter af en toe wat ballen.
In Once We Were People Who Dreamed About The Future (once we were people with stars in our eyes) dan toch eindelijk wat kracht! Erins stem breekt alles open wanneer ze het startsein voor Where did it all go geeft. Intens moment.
Through The Same Lens zorgt dan echter weer voor verwarring. Tijdens het nummer bukt de contrabassist zich om de knop van de computer in te drukken, maar de basklank blijft wl doorlopen. Na enige twijfel en geconcentreerd luisteren en kijken, blijkt dat Moran op de piano dezelfde baslijn aan het spelen is. Geen probleem dus. Alleen een beetje raar misschien. (of ben ik alweer de enige die er zo over denkt?)
A Girl Called Eddy neemt lachend het applaus in ontvangst, maar keert tot ieders verbazing niet meer terug. Nochtans roept het publiek om bisnummers. Terechte awoes uit het publiek. Als een publiek om bisnummers vraagt, dan is dat toch een compliment? Mochten ze niet terugkomen van de organisatie? Hadden ze er geen zin meer in?
Jammer, want het had gerust langer mogen duren. Waarom Wainwright zo lang en Moran zo pijnlijk kort?
Mai Doi Todd, de volgende in het rijtje, is een dochter van een Japans-Amerikaanse rechter en een Iers-Amerikaanse beeldhouwster, vertelt mij het Route 05-boekje. Op de bijgevoegde foto ziet ze er een sterke madam uit, eventueel zelfs een rockchick, als we het zo ver willen drijven.
Wanneer ze echter ten tonele verschijnt, blijkt Mai Doi Todd een tenger, lief en onschuldig meisje te zijn (met nadruk op het woord meisje).
Ze lijkt op het eerste zicht intrigerend, maar algauw verlies ik mijn interesse n mijn aandacht. Wie Heather Nova heeft gevolgd in haar beginperiode (zie de twee cds Glowstars en Oyster) krijgt meteen een beeld van wat Mai Doi Todd doet. Hoog n laag heel zweverig klinken en een beetje aan een (te braaf) engeltje doen denken.
Tegelijkertijd zorgt de rook op de achtergrond dat Mai Doi Todd iets te veel op Lucy Lui begint te lijken en nog diezelfde avond voor een rol in Charlies Angels zou kunnen solliciteren.
God ja, al bij al doet ze het niet mis. Los van het feit dat ik haar stem niet al te graag hoor, klinkt haar gitaar wel fantastisch. Heel warm en diep. Jammer dat ze telkens songs maakt met twee akkoorden, maar soit, ik heb op de n of andere manier wel sympathie voor de dame.
Toch krijgt ook hier weer een kleine ergernis de bovenhand. Een zin als lover, come over, zing je niet als grootmeester Buckley met de bijna identieke zin lover, you shouldve come over n van d songs van de eeuw heeft geschreven.
Na nogmaals een korte pauze, een kop koffie en een voortreffelijk belegd broodje (met alweer oprechte dank aan de Handelsbeurs) opnieuw de zaal in. Voor Kathleen Edwards deze keer, een dame met een volledige band. Het prestigieuze Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone noemt haar alweer volgens het toch wel hl handige Route 05-boekje d meest belovende act van het moment.
Ik snap ergens wel wat daarmee bedoeld wordt, maar volledig akkoord ben ik er toch niet mee.
Edwards weet inderdaad hoe ze op het podium staat/moet staan en brengt haar werk met veel overtuiging. Haar stem streelt menige maal het oor, ze kan een aardig stukje gitaar spelen en de groep is goed op elkaar ingespeeld. Daarenboven zijn de songs krachtig en catchy, maar naar mijn smaak vl te country. Ik kan country en folkmuziek bij momenten nochtans best wel smaken, maar geef mij dan maar de Indigo Girls of Suzanne Vega. Net iets grotere dames dan Kathleen Edwards. En net iets meer ervaring die ervoor zorgt dat niet alle liedjes en alle zanglijnen op elkaar lijken.
Kort gezegd: Edwards weet hoe ze een publiek moet bespelen en hoe ze haar muziek tot zijn volste recht kan laten komen, maar ik miste wat originelere arrangementen en wat minder stoer gesoleer.
Een pluim wel voor de de pianist die bijwijlen een schitterende tweede stem zong. Hij mocht er wat mij betreft gerust wat meer zingen.
Conclusie van deze avond: A Girl Called Eddy was te kort, maar wel fantastisch en had voor mijn part de hele avond mogen vullen.
Bij mijn aankomst is Martha Wainwright, nummer twee in het muzikale lijstje die avond, aan het soundchecken.
Ik bestel wat te drinken en installeer me in de zaal.
Vrouwe Wainwright is de zus van Rufus Wainwright, bij het bredere publiek iets meer gekend als songwriter dan zijn zus.
Zus Wainwright schrijft goed, zingt goed, praat goed en speelt voortreffelijk gitaar, maar toch zit ik mij geregeld te ergeren. Een song over haar liefde voor haar auto lijkt op zich ok, maar vervalt algauw in gewauwel; I love my car, oh, green light, red light, aha, ahoe. Jammer, want op zich is het een fijn lied en wordt het goed gebracht. Het belang van sterk tekstmateriaal wordt alweer eens bewezen.
Midden in de set stelt Wainwright haar bassist voor. Hij blijkt naast bassen ook een kei in producen te zijn. Het publiek applaudiseert op bevel voor zijn kunnen of is dat enkel mijn indruk?
Wat de man precies op het podium staat te doen, blijft mij een raadsel. Als hij meespeelt, is hij overbodig, als hij niet meespeelt, mis ik hem ongelooflijk.
Welke les trekt een songwriter/performer daar nu uit?
a) de gitaarlijnen zijn niet straf genoeg om het solo te redden
b) de baslijnen zijn niet straf genoeg om te ondersteunen waar nodig
c) de songs zijn net iets zwakker dan op het eerste zicht te vermoeden valt
Ik weet het niet. En ik vermoed dat het op het podium ook niet geweten is. Er schort iets aan dit concept, maar ik zie het niet meteen.
Het publiek reageert tot mijn grote verbazing tch enthousiast. Misschien ben ik dat niet, omdat ik haar songs op voorhand nooit had gehoord en daardoor meer op andere technische zaken begon te letten? God mag het weten, ik alleszins niet.
Wainwright komt na het applaus terug en blijft maar bisnummers spelen. Helaas.
Ik begin reikhalzend uit te kijken naar A Girl Called Eddy en naar mijn lief. Jezus, waar blijven die twee?
Tijdens de korte pauze schenk ik mij nieuwe moed in. Bedankt trouwens, Handelsbeurs, u serveert heerlijke koffie.
Mijn lief blijkt vr Gent in de file te hebben gestaan en n Gent een klein accidentje te hebben voorgehad en laat weten later te zullen zijn. A Girl Called Eddy Erin Moran voor de vrienden is er wl op het juiste moment en tilt de Handelsbeurs n zijn publiek al vanaf de eerste song vijf niveaus hoger.
Erin Moran wordt geflankeerd door een contrabassist (die er met zijn kapsel net iets t hip uitziet en daardoor af en toe te veel aandacht trekt) en een gitarist die in quasi ieder nummer een wonderlijke, hoge tweede stem neerzet, die perfect aansluit bij het intrigerende stemgeluid van Moran.
In het eerste lied Tears All Over Town, kampt Moran met gitaarproblemen. Jammer, want door het heen-en weergeloop van technici op het podium, wordt de intieme sfeer van dit nummer ietwat doorbroken.
Alsof afgesproken wordt de gitaar dan maar achterwege gelaten en plaatst Moran zich achter de piano. Waarom ze precies een electrische piano heeft meegebracht, terwijl er een prachtige zwarte vleugelpiano op het podium staat, is me een raadsel. Ze gebruikt op haar electrische Yamaha nochtans gewone pianoklanken. Soit, ik ga er maar van uit dat het een bewuste keuze is.
Moran is een andere dame dan hoe ze eruit ziet op de fotos die ik eerder kon zien op haar site en op haar cd-hoesje. Minder frele vrouw, meer madam.
Ze verontschuldigt zich voor de afwezigheid van haar drummer, die helaas niet mee kon op tournee, maar toont direct dat zon probleem heel eenvoudig op te lossen is, door op de drumcomputer naast de gitarist te wijzen, met de woorden If its good enough for Beyonc, its good enough for me.
De toon is gezet. Het publiek voelt zich duidelijk goed en er wordt instemmend meegeknikt tijdens de liedjes. Ook het applaus klinkt enthousiaster (of is dit alweer een indruk?).
Bij momenten sta ik ongelooflijk te genieten. Moran bewijst zonder veel poeha een zangeres te zijn met een wonderstem en met teksten die bijwijlen eenvoudig n krachtig tegelijkertijd blijken te zijn. (You can call him heartache and never take it back)
Tijdens Somebody Hurt You, nog een nummer van de plaat, bezorgt de samenzang op het eind mij kippevel over mijn hele lijf.
En toch...
Midden de set begin ik wat tempo te missen. Op plaat klink A Girl Called Eddy alsof je een sprookje beluistert, live mist het echter af en toe wat ballen.
In Once We Were People Who Dreamed About The Future (once we were people with stars in our eyes) dan toch eindelijk wat kracht! Erins stem breekt alles open wanneer ze het startsein voor Where did it all go geeft. Intens moment.
Through The Same Lens zorgt dan echter weer voor verwarring. Tijdens het nummer bukt de contrabassist zich om de knop van de computer in te drukken, maar de basklank blijft wl doorlopen. Na enige twijfel en geconcentreerd luisteren en kijken, blijkt dat Moran op de piano dezelfde baslijn aan het spelen is. Geen probleem dus. Alleen een beetje raar misschien. (of ben ik alweer de enige die er zo over denkt?)
A Girl Called Eddy neemt lachend het applaus in ontvangst, maar keert tot ieders verbazing niet meer terug. Nochtans roept het publiek om bisnummers. Terechte awoes uit het publiek. Als een publiek om bisnummers vraagt, dan is dat toch een compliment? Mochten ze niet terugkomen van de organisatie? Hadden ze er geen zin meer in?
Jammer, want het had gerust langer mogen duren. Waarom Wainwright zo lang en Moran zo pijnlijk kort?
Mai Doi Todd, de volgende in het rijtje, is een dochter van een Japans-Amerikaanse rechter en een Iers-Amerikaanse beeldhouwster, vertelt mij het Route 05-boekje. Op de bijgevoegde foto ziet ze er een sterke madam uit, eventueel zelfs een rockchick, als we het zo ver willen drijven.
Wanneer ze echter ten tonele verschijnt, blijkt Mai Doi Todd een tenger, lief en onschuldig meisje te zijn (met nadruk op het woord meisje).
Ze lijkt op het eerste zicht intrigerend, maar algauw verlies ik mijn interesse n mijn aandacht. Wie Heather Nova heeft gevolgd in haar beginperiode (zie de twee cds Glowstars en Oyster) krijgt meteen een beeld van wat Mai Doi Todd doet. Hoog n laag heel zweverig klinken en een beetje aan een (te braaf) engeltje doen denken.
Tegelijkertijd zorgt de rook op de achtergrond dat Mai Doi Todd iets te veel op Lucy Lui begint te lijken en nog diezelfde avond voor een rol in Charlies Angels zou kunnen solliciteren.
God ja, al bij al doet ze het niet mis. Los van het feit dat ik haar stem niet al te graag hoor, klinkt haar gitaar wel fantastisch. Heel warm en diep. Jammer dat ze telkens songs maakt met twee akkoorden, maar soit, ik heb op de n of andere manier wel sympathie voor de dame.
Toch krijgt ook hier weer een kleine ergernis de bovenhand. Een zin als lover, come over, zing je niet als grootmeester Buckley met de bijna identieke zin lover, you shouldve come over n van d songs van de eeuw heeft geschreven.
Na nogmaals een korte pauze, een kop koffie en een voortreffelijk belegd broodje (met alweer oprechte dank aan de Handelsbeurs) opnieuw de zaal in. Voor Kathleen Edwards deze keer, een dame met een volledige band. Het prestigieuze Amerikaanse muziektijdschrift Rolling Stone noemt haar alweer volgens het toch wel hl handige Route 05-boekje d meest belovende act van het moment.
Ik snap ergens wel wat daarmee bedoeld wordt, maar volledig akkoord ben ik er toch niet mee.
Edwards weet inderdaad hoe ze op het podium staat/moet staan en brengt haar werk met veel overtuiging. Haar stem streelt menige maal het oor, ze kan een aardig stukje gitaar spelen en de groep is goed op elkaar ingespeeld. Daarenboven zijn de songs krachtig en catchy, maar naar mijn smaak vl te country. Ik kan country en folkmuziek bij momenten nochtans best wel smaken, maar geef mij dan maar de Indigo Girls of Suzanne Vega. Net iets grotere dames dan Kathleen Edwards. En net iets meer ervaring die ervoor zorgt dat niet alle liedjes en alle zanglijnen op elkaar lijken.
Kort gezegd: Edwards weet hoe ze een publiek moet bespelen en hoe ze haar muziek tot zijn volste recht kan laten komen, maar ik miste wat originelere arrangementen en wat minder stoer gesoleer.
Een pluim wel voor de de pianist die bijwijlen een schitterende tweede stem zong. Hij mocht er wat mij betreft gerust wat meer zingen.
Conclusie van deze avond: A Girl Called Eddy was te kort, maar wel fantastisch en had voor mijn part de hele avond mogen vullen.