Route 05
Knappe affiche maakt naam waar
Dieter Vandeweyer
HA Concerts — 20 april 2005
Na zaterdag een volledig vrouwelijk programma gehad te hebben, was het zondag tijd voor een portie mannelijk geweld, met maar liefst vijf artiesten die het beste van zichzelf kwamen geven.
Ben Weaver mocht als eerste opdraven. Deze Amerikaanse singer-songwriter bracht een prachtige mix van rootsy folkrock en country, die bij tijden zelfs heel hard aan Eels deed denken. Vooral in zijn teksten, die vaak bikkelhard en cynisch zijn, gaat die vergelijking goed op. Teksten over de dood, outcasts en gebroken liefdes, geen enkel onderwerp gaat deze 24-jarige zanger uit de weg, en dit alles brengt hij met ongeziene smart en weemoed. Weaver vond het zelf jammer dat hij zo vroeg geprogrammeerd stond, wij konden die mening enkel maar delen.
Van de Americana van Ben Weaver naar de pop van Janove Ottesen, het is een wereld van verschil. Ook letterlijk, want Ottesen is de frontman van het Noorse Kaizers Orchestra, dat afgelopen zomer een serieuze live-reputatie bijeenspeelde op onder andere het Nederlandse festival Lowlands. De funky en poppy sound van Kaizers klonk ook serieus door in het solowerk van de Noor, maar stond niet echt op zijn plaats op een festival als dit. Alles klonk nogal inspiratieloos, en veel nummers trokken op elkaar, terwijl de teksten een onsamenhangend geheel leken die de clichs opeenstapelden. Het was complexloze pop, die wel goed was gebracht, maar een echte dissonant vormde tussen de andere acts van deze avond.
Een gitaar, een prachtstem en een boel elektronica, meer had Ben Christophers niet nodig om het publiek in te pakken. Met zijn folktronica betoverde hij de Handelsbeurs in een mum van tijd, om de magie slechts vijftig minuten later te verbreken. Christophers breekbare stem in combinatie met zijn gitaarspel, afgewisseld met subtiele elektronica klonk prachtig. Enige minpuntje, is dat dit soort muziek eerder luistermuziek is, dan om naar te kijken, maar dat vergeet je meteen eens je aan het luisteren bent.
Thomas Dybdahl wordt door sommigen gezien als Noorwegens hoop in bange muziekdagen, en na het laatste Eurosonic-festival was hij n van de grootste ontdekkingen. Na een wat aarzelend begin, kwamen Dybdahl en zijn band op dreef. Ze grepen het publiek bij de keel, en speelden ondanks hun ongelooflijke nonchalance een van de meest strakke sets van Route 05 af. Thomas Dybdahl is een poet in hart en nieren, wat prachtige teksten aflevert(het prachtige Cecilia onder andere, waarin hij zingt over een verloren liefde), die dan ook met een prachtige stem worden gezongen, die gerust in het rijtjes tussen Jeff Tweedy en Robert Proper-Sheppard mag staan.
Afsluiter The Hacienda Brothers brachten dan weer country van de bovenste plank, inclusief bandana, geruite hemden en een bassist met een ongelooflijke kin. Alhoewel het een heel verschil was met hetgeen we bij de vorige vier artiesten gezien hadden, brachten ook deze band een strakke en knappe set, met een ongelooflijk enthousiasme. Slide-guitar, gitaar- en bassolos, niets is deze countryrockers vreemd, wat een aanstekelijke set tot gevolg had.
Van de Americana van Ben Weaver naar de pop van Janove Ottesen, het is een wereld van verschil. Ook letterlijk, want Ottesen is de frontman van het Noorse Kaizers Orchestra, dat afgelopen zomer een serieuze live-reputatie bijeenspeelde op onder andere het Nederlandse festival Lowlands. De funky en poppy sound van Kaizers klonk ook serieus door in het solowerk van de Noor, maar stond niet echt op zijn plaats op een festival als dit. Alles klonk nogal inspiratieloos, en veel nummers trokken op elkaar, terwijl de teksten een onsamenhangend geheel leken die de clichs opeenstapelden. Het was complexloze pop, die wel goed was gebracht, maar een echte dissonant vormde tussen de andere acts van deze avond.
Een gitaar, een prachtstem en een boel elektronica, meer had Ben Christophers niet nodig om het publiek in te pakken. Met zijn folktronica betoverde hij de Handelsbeurs in een mum van tijd, om de magie slechts vijftig minuten later te verbreken. Christophers breekbare stem in combinatie met zijn gitaarspel, afgewisseld met subtiele elektronica klonk prachtig. Enige minpuntje, is dat dit soort muziek eerder luistermuziek is, dan om naar te kijken, maar dat vergeet je meteen eens je aan het luisteren bent.
Thomas Dybdahl wordt door sommigen gezien als Noorwegens hoop in bange muziekdagen, en na het laatste Eurosonic-festival was hij n van de grootste ontdekkingen. Na een wat aarzelend begin, kwamen Dybdahl en zijn band op dreef. Ze grepen het publiek bij de keel, en speelden ondanks hun ongelooflijke nonchalance een van de meest strakke sets van Route 05 af. Thomas Dybdahl is een poet in hart en nieren, wat prachtige teksten aflevert(het prachtige Cecilia onder andere, waarin hij zingt over een verloren liefde), die dan ook met een prachtige stem worden gezongen, die gerust in het rijtjes tussen Jeff Tweedy en Robert Proper-Sheppard mag staan.
Afsluiter The Hacienda Brothers brachten dan weer country van de bovenste plank, inclusief bandana, geruite hemden en een bassist met een ongelooflijke kin. Alhoewel het een heel verschil was met hetgeen we bij de vorige vier artiesten gezien hadden, brachten ook deze band een strakke en knappe set, met een ongelooflijk enthousiasme. Slide-guitar, gitaar- en bassolos, niets is deze countryrockers vreemd, wat een aanstekelijke set tot gevolg had.