Rock Waregem
Rock Waregem
Bram Van Oost
Jeugdcentrum Waregem, Waregem — 1 april 2005
Wat ooit begon tussen pot en pint, is op 4 jaar tijd gegroeid tot een bloeiend element op de Belgische festivalmarkt. Vele groepen en managers vinden nu al dat Rock Waregem het podium is waar ze niet willen op ontbreken en deze mensen zijn ook overtuigd dat Rock Waregem nog een grote toekomst te wachten staat. De vele muziekliefhebbers kunnen er maar wel bij varen. De toegangsprijzen werden redelijk democratisch gehouden zodat het muziekgebeuren voor iedereen toegankelijk bleef.
Vrijdag 1 april
The Van Jets
Broers Johnny (guitar+vocals) en Mickey (drums+vocals) werden bijgestaan door C (guitars) en Freddie (bass+vocals), samen vormen deze mannen The Van Jets. Hun ultieme doel was met knappe nummers een zaal in lichterlaaie te zetten, het jammergenoeg nog nie zo grote- publiek kwam, luisterde en respecteerde hun opzet. Rockn Roll zijn ze, maar zeker niet plat of punk. Hun perfecte dosis aan doorrollende riffs en meerstemmigheid kwam goed ter ore.
The Bollock Brothers
Werden als 2de op de affiche van vrijdag gezet maar speelden uiteindelijk pas n De Mens. Niemand treurde, want van de Bollock Brothers geniet je pas na een hele resem pinten. Nadat zanger Jock Mc Donald zijn traditionele fles Black Jack binnengeslorpt had (hij eiste er 5 in de kleedkamer) kwam hij in vol ornaat het podium opgestrompeld en wist iedereen hoe laat het was. The Bollock Brothers zoals we ze kennen, ruig, hard, en nu en dan moeilijkheden veroorzakend want er is altijd wel iets dat niet in orde is. 3 jaar op rij stonden ze bij ons met de Waregem Koerse-feesten op het podium, behalve dit jaar: daar moest iets aan gedaan worden, dus kwamen ze maar voor Rock Waregem. Frontman Jock Mc Donald, overigens een fervente Celtic Glasgow fan, liet zijn fascinatie voor iconen als Alex Harvey, Serge Gainsbourg overduidelijk horen in de nummers Faith Healer en het door iedereen gekende Harley David son of a bitch.
Ook The Bunker en Stijns lievelingsnummer Horror Movies werden tentoongespreid, dit waren de legendarische acts op bijvoorbeeld het Seaside festival in de hoogdagen van de Punk/Wave 80s scene. Wat prachtig was toch voor de toestand waarin de zanger (en wij intussen ook) verkeerde- was zijn tribute aan een ander (overleden) icoon, Kurt Cobain. Dit deden ze met het nummer Jesus Lives.
Ze voelden zich duidelijk in hun sas en zijn kennelijk geliefd door Vive la Fte, dEUS, Star Industry en Soulwax. Binnenkort komt overigens hun nieuwe single uit, Cyber Polaroid, geproduceerd door Luc van Acker en Star Industry. Danny Mommens van Vive la Fte zal op de B-kant van de single sax spelen.
Stash
Voor ons persoonlijk een tegenvaller. Akkoord, Gunther Verspecht heeft een goeie stem. Ze heeft een zachte korrel, is wat schor en bezit zelfs een lichte snik. Dat maakt haar uitermate geschikt om trieste en tedere verhalen te vertellen maar na enkele nummers hadden we het wel gezien. Het mag u gerust opvallen, veel meer hebben wij niet te vertellen over Stash. Het was ons ding niet, dus zochten we maar de bar op.
De Mens
Eindelijk! Eindelijk werden ze geboekt en het was d topper van de avond.
Klassiekers als Sex verandert alles, Irene en de nieuwste Een Dag zonder Verlangen en Morgen zijn we dode blaren werden op zn Waregems meegebruld als geen ander. Geen haar op Frank zijn hoofd twijfelde eraan, ze moesten en zouden Rock Waregem plat spelen en dat deden ze ook. Zoals reeds aangehaald speelde de mens als voorlaatste in plaats van laatste band. Intussen waren de nodige liters bier al gevloeid en was het publiek volledig op dreef gekomen. Na het optreden was Frank zonder enig probleem te vinden om even op de foto te staan en zelfs voor een kleine babbel. Kortom, vrijdag 1 april was De Mens absolute klasse.
Zaterdag 2 april 2005
One
Even na het middaguur. Met pijn in de kuiten doch alweer met grote dorst staan we klaar voor One. Dit Wielsbeeks-Waregems jong geweld kan je beschouwen als een jazz-rock-blues-funk-formatie. U moet weten dat de naam ontstaan is uit het feit dat groep ooit had besloten om maar nmalig op te treden. Waarom? Omdat de chiromeisjes van Elckerlyc (St.-Baafs-Vijve) in 2003 dringend op zoek waren naar een groep om de affiche van Rock Elckerlyc te vervolledigen, en daar ging drummer Mathieu Vermeersch wel voor zorgen. Op 4 weken tijd werden voor 7 nummers gezorgd en One deed indertijd Rock Elckerlyc op zijn grondvesten daveren. Nu nog steeds is One een band die hunkert naar podiumplezier en dat was duidelijk te merken aan hun optreden.
Ambiance, hier en daar zelfs al wat movement in het publiek en na een tijdje was de boel aan het draaien. One, u was een fijne opener van wat een zware zaterdag ging worden
Basics
Na meerdere succesvolle seizoenen met optredens op o.a. Marktrock, Lokerse Fonnefeesten, Parkconcerten her en der en zelfs verschillende optredens bij onze noorderburen wou Basics ook het komende jaar professioneel de podia beklimmen. Begin 2003 werd de single Baby Blue (geproduceerd door Jan Hautekiet) positief onthaald door pers en publiek. Op Rock Waregem wou Basics hier nog gretiger een vervolg aan breien door zich live nog uitdrukkelijker van hun beste kant te laten zien, en guess what, uiteraard deden ze dit. Nog steeds weinig volk in de zaal maar daar konden Johan, Frank, Wim en Jimmy mee leven. Her en der stond zelfs iemand al mee te dansen, wij stonden te genieten van de 4de schuimkraag :) In januari 2004 bracht de groep trouwens een gloednieuwe mini-cd uit: When Freedom calls. Wij beschouwen ze vanaf nu als eclectische pop-rock. Stevig klauwend, afwisselend met semi-akoestische optredens, al naargelang de locatie waar Stijn ze het voorbije jaar zag. Hoogtepunt van hun optreden was tijdens hun Monkey-nummer waarbij ze even weggingen om een andere T-shirt aan te trekken, maar uiteindelijk terugkwamen in volledige apenkostuums. Basics, een sterk groeiende vertoning.
Flatcat
Flatcat is een punkrock band dus konden we wel wat geweld verwachten. De groep werd opgericht in 1993 door de broers Dirk en Wim. In 95 kwamen Minx en Alex bij de band, na een paar line-up wissels werd dit de stevige basis van de groep. We zien Flatcat als een goeie dosis westcoast punkrock, hier en daar wel wat emo-invloeden, maar lang niet misplaatst.
Na vele optredens met o.a. Janez Detd, de Heideroosjes, Undeclinable, I against I, enz. werden ze op vele compilatie CDs bijgezet.
Merk op, Flatcat ging in Januari naar Brazili om er een promotietour te doen, ze speelden er de hoofdact voor 500 man nog voor ze een eigen cd uitgebracht hadden. Na een zware dosis punk van een deftig niveau en een evengrote dosis bier waren we klaar voor Peter Pan Speedrock.
Peter Pan Speedrock
We mochten vernemen dat dit zonder twijfel de meest optredende band is van Nederland n dat ze ook wel zorgen voor een enorme bar-omzet :) De Speedrockers concerteerden afgelopen jaren in Belgi, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Tsjechi en reeds meerdere malen in de USA. Nog meer ? Paaspop, Lowlands, Noorderslag, Dynamo Open Air, South by South (USA), Roskilde (Denemarken), Popkomm (Duitsland), Pinkpop en Pukkelpop hebben al gevoeld dat ze er waren, idem dito Motrhead, Danko Jones, Gluecifer, Mad Sin, enz.
Ze zorgen voor een optreden dat moeilijk te beschrijven valt, gewoon top in zijn genre. Extreem weinig op aan te merken. Een andere pressquote wist ons het volgende te vertellen: Neerlands meest gevaarlijke band sinds tijden staat garant voor honderd optredens per jaar en laat waar hij ook komt een verpletterende indruk achter.
Wij waren in ieder geval onder de indruk, de Eindhovenaren van Peter Pan Speedrock bewezen dat een elementaire rockbezetting van drums, bas en gitaar nog steeds voldoende is om een zaal tot het kookpunt te brengen U gelooft het of niet, maar onze nekken zijn nog steeds stijf en we zijn zeker dat we hen daarvoor te danken hebben!
The Neon Judgement
Korte historiek: sinds begin jaren 80 zijn TB Frank en Dirk da Davo de drijvende krachten achter The Neon Judgement. Afkomstig uit Leuven, bracht TNJ begin jaren 80 een sound voort die we nu onverbiddelijk alligneren met die periode. Een opeenvolging van sterke albums bracht een variteit van sounds teweeg, gaande van industrile geluiden tot love songs en zelfs kampvuursongs from hell.
Recentelijk bracht het Belgische News/Eskimo label een remix van de TNJ klassieker TV Treated uit. De remix werd door niemand minder dan TIGA gemaakt, tevens een persoonlijke fan van TNJ. Live blijft TNJ het begrip art terrorism in hun vaandel dragen, een mix van lawaai en schoonheid. Dit keer waren we echter nie zo sterk overtuigd. Het is inderdaad een legende van de Belgische muziekscene, dat niet van voorbijgaande aard blijkt te zijn, maar deze keer was de spirit echt niet alive. Sorry mannen, maar in Waregem hebben jullie jezelf naar Stijns bescheiden mening- niet naar waarde ontplooit.
Daan
Een knaller, zo eenvoudig is het, en zelf weet hij het ook. De bezetting laten beginnen met Housewife en na enkele minuten op het podium stappen met een vol glas rode porto heeft wel iets Meneer Daan, en daar was ook het publiek van overtuigd. Citizen Kane, Volt, Running Cow, Dead Man Ray, we zijn het allemaal vergeten; nu staat hij er voor het eerst zo enorm sterk! Houswife, Victory en Swedish Designer Drugs waren grandioos, het publiek was in de wind en in de wolken en niemand stond nog stil, veel meer valt niet te vertellen. Voor een herhaling van dit optreden gaat Stijn dit jaar naar Novarock (www.novarock.be). Na lang volhouden (want ooit zat Daan in 88 in de finale van Humos Rock Rally) is dit echt iets waar mensen tegelijkertijd van genieten n zich op uitleven in de dansbare vorm van het woord.
Vive La Fte
Terecht met 3 hoofdletters want dit is onze persoonlijke favoriet van het afgelopen weekend. Een waar muzikaal orgasme. Vive La Fte is een van de projecten van de Limburgse dEUS-bassist Danny Mommens, die deze groep vormt samen met zijn vriendin Els Pynoo. De combinatie van Dannys voorliefde voor de jaren tachtig en de Serge Gainsbourg/Jane Birkin fixatie van Els smolten opnieuw samen tot een publiek van honderden dampende lijven. Opnieuw werden alle bekende nummers luidkeels meegezongen (of moeten we spreken van meegegeild?) en niemand was nog bij bewustzijn. Achteraf konden we even met Danny babbelen over het Karrewiel (caf op de Blandijn in Gent waar hij jaren werkte) en hij was er nog steeds van overtuigd dat we de muur moesten ingesmeten hebben om 1 caf te maken met het buurcaf :)
Vive La Fte, ook op Novarock en zij zijn vanaf nu onze nieuwe fascinatie!
Squadra Bossa ft. Buscemi
De man uit Rio de Lommel (Dirk Swartenbroekx) kende overduidelijk nog het geheim van een zwoele ritmefuif. De moderne invloeden als Basement Jaxx, Masters at Work en dergelijke verloochenden zijn stijl niet. Zoals zijn stevige Blue Noteplaat deed vermoeden, was vanaf 00.30u Brazili niet meer veraf in Waregem Iedereen swingde heerlijk mee en keek diep in de ogen van het meisje naast zich :)
Na lang zagen mochten we zelfs opnieuw op het podium dansen (net als vorig jaar bij Discobar Galaxie die toen diende als afsluiter), en hielden het tot de laatste vol!
Een geslaagd Rock Waregem om op terug te blikken, editie 2006 zijn we opnieuw op post!
The Van Jets
Broers Johnny (guitar+vocals) en Mickey (drums+vocals) werden bijgestaan door C (guitars) en Freddie (bass+vocals), samen vormen deze mannen The Van Jets. Hun ultieme doel was met knappe nummers een zaal in lichterlaaie te zetten, het jammergenoeg nog nie zo grote- publiek kwam, luisterde en respecteerde hun opzet. Rockn Roll zijn ze, maar zeker niet plat of punk. Hun perfecte dosis aan doorrollende riffs en meerstemmigheid kwam goed ter ore.
The Bollock Brothers
Werden als 2de op de affiche van vrijdag gezet maar speelden uiteindelijk pas n De Mens. Niemand treurde, want van de Bollock Brothers geniet je pas na een hele resem pinten. Nadat zanger Jock Mc Donald zijn traditionele fles Black Jack binnengeslorpt had (hij eiste er 5 in de kleedkamer) kwam hij in vol ornaat het podium opgestrompeld en wist iedereen hoe laat het was. The Bollock Brothers zoals we ze kennen, ruig, hard, en nu en dan moeilijkheden veroorzakend want er is altijd wel iets dat niet in orde is. 3 jaar op rij stonden ze bij ons met de Waregem Koerse-feesten op het podium, behalve dit jaar: daar moest iets aan gedaan worden, dus kwamen ze maar voor Rock Waregem. Frontman Jock Mc Donald, overigens een fervente Celtic Glasgow fan, liet zijn fascinatie voor iconen als Alex Harvey, Serge Gainsbourg overduidelijk horen in de nummers Faith Healer en het door iedereen gekende Harley David son of a bitch.
Ook The Bunker en Stijns lievelingsnummer Horror Movies werden tentoongespreid, dit waren de legendarische acts op bijvoorbeeld het Seaside festival in de hoogdagen van de Punk/Wave 80s scene. Wat prachtig was toch voor de toestand waarin de zanger (en wij intussen ook) verkeerde- was zijn tribute aan een ander (overleden) icoon, Kurt Cobain. Dit deden ze met het nummer Jesus Lives.
Ze voelden zich duidelijk in hun sas en zijn kennelijk geliefd door Vive la Fte, dEUS, Star Industry en Soulwax. Binnenkort komt overigens hun nieuwe single uit, Cyber Polaroid, geproduceerd door Luc van Acker en Star Industry. Danny Mommens van Vive la Fte zal op de B-kant van de single sax spelen.
Stash
Voor ons persoonlijk een tegenvaller. Akkoord, Gunther Verspecht heeft een goeie stem. Ze heeft een zachte korrel, is wat schor en bezit zelfs een lichte snik. Dat maakt haar uitermate geschikt om trieste en tedere verhalen te vertellen maar na enkele nummers hadden we het wel gezien. Het mag u gerust opvallen, veel meer hebben wij niet te vertellen over Stash. Het was ons ding niet, dus zochten we maar de bar op.
De Mens
Eindelijk! Eindelijk werden ze geboekt en het was d topper van de avond.
Klassiekers als Sex verandert alles, Irene en de nieuwste Een Dag zonder Verlangen en Morgen zijn we dode blaren werden op zn Waregems meegebruld als geen ander. Geen haar op Frank zijn hoofd twijfelde eraan, ze moesten en zouden Rock Waregem plat spelen en dat deden ze ook. Zoals reeds aangehaald speelde de mens als voorlaatste in plaats van laatste band. Intussen waren de nodige liters bier al gevloeid en was het publiek volledig op dreef gekomen. Na het optreden was Frank zonder enig probleem te vinden om even op de foto te staan en zelfs voor een kleine babbel. Kortom, vrijdag 1 april was De Mens absolute klasse.
Zaterdag 2 april 2005
One
Even na het middaguur. Met pijn in de kuiten doch alweer met grote dorst staan we klaar voor One. Dit Wielsbeeks-Waregems jong geweld kan je beschouwen als een jazz-rock-blues-funk-formatie. U moet weten dat de naam ontstaan is uit het feit dat groep ooit had besloten om maar nmalig op te treden. Waarom? Omdat de chiromeisjes van Elckerlyc (St.-Baafs-Vijve) in 2003 dringend op zoek waren naar een groep om de affiche van Rock Elckerlyc te vervolledigen, en daar ging drummer Mathieu Vermeersch wel voor zorgen. Op 4 weken tijd werden voor 7 nummers gezorgd en One deed indertijd Rock Elckerlyc op zijn grondvesten daveren. Nu nog steeds is One een band die hunkert naar podiumplezier en dat was duidelijk te merken aan hun optreden.
Ambiance, hier en daar zelfs al wat movement in het publiek en na een tijdje was de boel aan het draaien. One, u was een fijne opener van wat een zware zaterdag ging worden
Basics
Na meerdere succesvolle seizoenen met optredens op o.a. Marktrock, Lokerse Fonnefeesten, Parkconcerten her en der en zelfs verschillende optredens bij onze noorderburen wou Basics ook het komende jaar professioneel de podia beklimmen. Begin 2003 werd de single Baby Blue (geproduceerd door Jan Hautekiet) positief onthaald door pers en publiek. Op Rock Waregem wou Basics hier nog gretiger een vervolg aan breien door zich live nog uitdrukkelijker van hun beste kant te laten zien, en guess what, uiteraard deden ze dit. Nog steeds weinig volk in de zaal maar daar konden Johan, Frank, Wim en Jimmy mee leven. Her en der stond zelfs iemand al mee te dansen, wij stonden te genieten van de 4de schuimkraag :) In januari 2004 bracht de groep trouwens een gloednieuwe mini-cd uit: When Freedom calls. Wij beschouwen ze vanaf nu als eclectische pop-rock. Stevig klauwend, afwisselend met semi-akoestische optredens, al naargelang de locatie waar Stijn ze het voorbije jaar zag. Hoogtepunt van hun optreden was tijdens hun Monkey-nummer waarbij ze even weggingen om een andere T-shirt aan te trekken, maar uiteindelijk terugkwamen in volledige apenkostuums. Basics, een sterk groeiende vertoning.
Flatcat
Flatcat is een punkrock band dus konden we wel wat geweld verwachten. De groep werd opgericht in 1993 door de broers Dirk en Wim. In 95 kwamen Minx en Alex bij de band, na een paar line-up wissels werd dit de stevige basis van de groep. We zien Flatcat als een goeie dosis westcoast punkrock, hier en daar wel wat emo-invloeden, maar lang niet misplaatst.
Na vele optredens met o.a. Janez Detd, de Heideroosjes, Undeclinable, I against I, enz. werden ze op vele compilatie CDs bijgezet.
Merk op, Flatcat ging in Januari naar Brazili om er een promotietour te doen, ze speelden er de hoofdact voor 500 man nog voor ze een eigen cd uitgebracht hadden. Na een zware dosis punk van een deftig niveau en een evengrote dosis bier waren we klaar voor Peter Pan Speedrock.
Peter Pan Speedrock
We mochten vernemen dat dit zonder twijfel de meest optredende band is van Nederland n dat ze ook wel zorgen voor een enorme bar-omzet :) De Speedrockers concerteerden afgelopen jaren in Belgi, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Tsjechi en reeds meerdere malen in de USA. Nog meer ? Paaspop, Lowlands, Noorderslag, Dynamo Open Air, South by South (USA), Roskilde (Denemarken), Popkomm (Duitsland), Pinkpop en Pukkelpop hebben al gevoeld dat ze er waren, idem dito Motrhead, Danko Jones, Gluecifer, Mad Sin, enz.
Ze zorgen voor een optreden dat moeilijk te beschrijven valt, gewoon top in zijn genre. Extreem weinig op aan te merken. Een andere pressquote wist ons het volgende te vertellen: Neerlands meest gevaarlijke band sinds tijden staat garant voor honderd optredens per jaar en laat waar hij ook komt een verpletterende indruk achter.
Wij waren in ieder geval onder de indruk, de Eindhovenaren van Peter Pan Speedrock bewezen dat een elementaire rockbezetting van drums, bas en gitaar nog steeds voldoende is om een zaal tot het kookpunt te brengen U gelooft het of niet, maar onze nekken zijn nog steeds stijf en we zijn zeker dat we hen daarvoor te danken hebben!
The Neon Judgement
Korte historiek: sinds begin jaren 80 zijn TB Frank en Dirk da Davo de drijvende krachten achter The Neon Judgement. Afkomstig uit Leuven, bracht TNJ begin jaren 80 een sound voort die we nu onverbiddelijk alligneren met die periode. Een opeenvolging van sterke albums bracht een variteit van sounds teweeg, gaande van industrile geluiden tot love songs en zelfs kampvuursongs from hell.
Recentelijk bracht het Belgische News/Eskimo label een remix van de TNJ klassieker TV Treated uit. De remix werd door niemand minder dan TIGA gemaakt, tevens een persoonlijke fan van TNJ. Live blijft TNJ het begrip art terrorism in hun vaandel dragen, een mix van lawaai en schoonheid. Dit keer waren we echter nie zo sterk overtuigd. Het is inderdaad een legende van de Belgische muziekscene, dat niet van voorbijgaande aard blijkt te zijn, maar deze keer was de spirit echt niet alive. Sorry mannen, maar in Waregem hebben jullie jezelf naar Stijns bescheiden mening- niet naar waarde ontplooit.
Daan
Een knaller, zo eenvoudig is het, en zelf weet hij het ook. De bezetting laten beginnen met Housewife en na enkele minuten op het podium stappen met een vol glas rode porto heeft wel iets Meneer Daan, en daar was ook het publiek van overtuigd. Citizen Kane, Volt, Running Cow, Dead Man Ray, we zijn het allemaal vergeten; nu staat hij er voor het eerst zo enorm sterk! Houswife, Victory en Swedish Designer Drugs waren grandioos, het publiek was in de wind en in de wolken en niemand stond nog stil, veel meer valt niet te vertellen. Voor een herhaling van dit optreden gaat Stijn dit jaar naar Novarock (www.novarock.be). Na lang volhouden (want ooit zat Daan in 88 in de finale van Humos Rock Rally) is dit echt iets waar mensen tegelijkertijd van genieten n zich op uitleven in de dansbare vorm van het woord.
Vive La Fte
Terecht met 3 hoofdletters want dit is onze persoonlijke favoriet van het afgelopen weekend. Een waar muzikaal orgasme. Vive La Fte is een van de projecten van de Limburgse dEUS-bassist Danny Mommens, die deze groep vormt samen met zijn vriendin Els Pynoo. De combinatie van Dannys voorliefde voor de jaren tachtig en de Serge Gainsbourg/Jane Birkin fixatie van Els smolten opnieuw samen tot een publiek van honderden dampende lijven. Opnieuw werden alle bekende nummers luidkeels meegezongen (of moeten we spreken van meegegeild?) en niemand was nog bij bewustzijn. Achteraf konden we even met Danny babbelen over het Karrewiel (caf op de Blandijn in Gent waar hij jaren werkte) en hij was er nog steeds van overtuigd dat we de muur moesten ingesmeten hebben om 1 caf te maken met het buurcaf :)
Vive La Fte, ook op Novarock en zij zijn vanaf nu onze nieuwe fascinatie!
Squadra Bossa ft. Buscemi
De man uit Rio de Lommel (Dirk Swartenbroekx) kende overduidelijk nog het geheim van een zwoele ritmefuif. De moderne invloeden als Basement Jaxx, Masters at Work en dergelijke verloochenden zijn stijl niet. Zoals zijn stevige Blue Noteplaat deed vermoeden, was vanaf 00.30u Brazili niet meer veraf in Waregem Iedereen swingde heerlijk mee en keek diep in de ogen van het meisje naast zich :)
Na lang zagen mochten we zelfs opnieuw op het podium dansen (net als vorig jaar bij Discobar Galaxie die toen diende als afsluiter), en hielden het tot de laatste vol!
Een geslaagd Rock Waregem om op terug te blikken, editie 2006 zijn we opnieuw op post!