Mando Diao
Mando Diao comes your way!
Jennifer Smits
Botanique, Brussel — 6 april 2005
Zweedse rock om te genieten.
Om 20u stond het publiek klaar in de Rotonde. Veel volk was er toen nog niet. Niemand wist wie als voorprogramma van de Zweedse rockgroep speelde toen er drie mannen, de naam van de groep heb ik niet eens verstaan, het podium opkwamen. Ze brachten ons een dikke dertigtal minuten harde rock maar de teksten waren onduidelijk. Wat ik wel heb verstaan was dat ze Frans spraken, but that was it! NEXT!
21u. Het moment waarop we allemaal stonden te wachten. Bjrn, Gustaf, Carl-Johan en Samuel kwamen onder groot applaus het podium op nadat er op de achtergrond de angstaanjagende soundtrack van 'Jaws' werd gespeeld. De witte haai zal je aanvallen op een moment waarop je het niet verwacht en de gebeurtenis zal je altijd bijblijven. Hetzelfde geldt voor dit concert. Ik had niet gedacht dat er ten eerste zoveel volk ging zijn, omdat er een jaar geleden vijf mensen het publiek vormden. Ja ja, vijf! Ten tweede, tja, we hebben het al gehoord. Mando Diao speelt niets nieuws. Maar dat is ook de reden waarom we van hun muziek houden. Het is een mix tussen de op-en-neerspringende, harde sound van The Hives en sing along lyrics van Jet, en het werkt!
Tijdens het n uur durende concert kregen we nummers te horen van de albums Bring em in en Hurricane Bar. Liedjes als Cut the rope, tot Sheepdog, Mr Moon en God knows. Na elk nummer snakte het publiek naar meer. Heel de tijd stilstaan, daar was geen sprake van. Er bestaat geen goed rockconcert zonder dat mensen beginnen te pogon en te stagediven, tot groot ongenoegen van de twee mannen die de te opgewonden fans terug het publiek in moesten sturen. De groep had er zo te zien niet al te veel problemen mee en speelde gewoon door. Zoals elke show, waren er bisnummers. Afsluiten deden ze met Down in the past.
Conclusie: kort, krachtig en een concert dat je nooit zal vergeten. Innovatief? Neen. Zullen ze breken en op de affiche staan van Werchter? Misschien. Goede sfeer en snak je naar meer? Ja.
21u. Het moment waarop we allemaal stonden te wachten. Bjrn, Gustaf, Carl-Johan en Samuel kwamen onder groot applaus het podium op nadat er op de achtergrond de angstaanjagende soundtrack van 'Jaws' werd gespeeld. De witte haai zal je aanvallen op een moment waarop je het niet verwacht en de gebeurtenis zal je altijd bijblijven. Hetzelfde geldt voor dit concert. Ik had niet gedacht dat er ten eerste zoveel volk ging zijn, omdat er een jaar geleden vijf mensen het publiek vormden. Ja ja, vijf! Ten tweede, tja, we hebben het al gehoord. Mando Diao speelt niets nieuws. Maar dat is ook de reden waarom we van hun muziek houden. Het is een mix tussen de op-en-neerspringende, harde sound van The Hives en sing along lyrics van Jet, en het werkt!
Tijdens het n uur durende concert kregen we nummers te horen van de albums Bring em in en Hurricane Bar. Liedjes als Cut the rope, tot Sheepdog, Mr Moon en God knows. Na elk nummer snakte het publiek naar meer. Heel de tijd stilstaan, daar was geen sprake van. Er bestaat geen goed rockconcert zonder dat mensen beginnen te pogon en te stagediven, tot groot ongenoegen van de twee mannen die de te opgewonden fans terug het publiek in moesten sturen. De groep had er zo te zien niet al te veel problemen mee en speelde gewoon door. Zoals elke show, waren er bisnummers. Afsluiten deden ze met Down in the past.
Conclusie: kort, krachtig en een concert dat je nooit zal vergeten. Innovatief? Neen. Zullen ze breken en op de affiche staan van Werchter? Misschien. Goede sfeer en snak je naar meer? Ja.