Ward Dhoore - It Was All Heart

Hoe lang mag een talent verborgen blijven? Een olympiade? Een eindeloos regenachtig seizoen? Een vluchtig etmaal? Of gewoon nooit? We vragen het ons af bij elke nieuwe productie van Ward Dhoore. Ward wie? Ja, je hebt het goed gelezen: Ward Dhoore. In folkkringen reeds lang een klinkende naam als duivel-doet-al in allerlei bezettingen die op één of andere manier – lees: gevarieerd en veelzijdig – met volksmuziek in de brede zin en modern bezig is.

Wij luisteren al een tijdje – haast is niet onze beste adviseur – naar zijn solodebuut ‘It Was All Heart’. Een titel als een bekentenis, een belofte, een programma. Kies zelf maar. Is Ward Dhoore op een podium één en al explosieve dynamiek, dan kiest hij hier duidelijk voor bezinning en introspectie. Neen, niet van die slaapverwekkende muzak die in zelfhulpgroepen een mogelijke depressie eerder opwekt dan bestrijdt. Absoluut niet, maar het is een rustig album geworden met een opvallende rol voor de piano.

Het is illustratief voor Dhoores brede kijk op muziek dat hij vaak de piano als basisinstrument gebruikt. De doorgaans nogal populaire snaar- en blaasinstrumenten uit de folkscene - zijn ze niet een stuk gemakkelijker te verslepen dan een heuse piano? – mogen nog steeds uitgebreid meedoen. Maar geen gitaar, wel strijkers. Geen doedelzak, wel tuba en trompet. Lichtjes afwijkend van het traditionele instrumentarium, maar o zo raak gekozen. Precies zoals het moet.

Het is dus een eerder bezinnend album geworden, eentje dat enigszins neigt naar ambient. Luister naar het zo minimale Song For O: enkele akkoorden en een haast etherische melodie die ergens in een cloud hangt te klinken. Een uitgeklede song en daardoor haute couture! Ach, al die tussenschotten in de muziek, waar dienen ze voor? Dhoore speelt noten, doet ze leven.

Reeds van bij het openingsnummer Angela wordt de toon van het album gezet: een licht obsessief ritme onderbouwt de mooie lijnen van de piano, die daarna nog eens gaan dialogeren met een prachtige cello om tenslotte in alle rust het gesprek af te sluiten. Het als een steeds breder wordende rivier vloeiende Järvsö Lanthandel zit in dezelfde trant. Het is een album vol reliëf geworden. Evenwel zonder scherpe Alpenpieken maar wel vol zachte, Toscaanse heuvelruggen of Bourgondische wijnhellingen.

Nooit loopt een compositie uit de hand. Of het nu het op piano mijmerende Our Children is of de eenzame blazer in Can Someone Let The Light In, telkens weet Dhoore je aandacht te vatten. Balloon House wordt steeds rustiger en kaler tot opeens drums het nummer een nieuwe dynamiek geven. Zelden was percussie zo op zijn plaats. Dhoore heeft niet veel nodig om een song te bouwen die vele beluisteringen doorstaat. De methode: “less is more”. Of toch bijna. De hemelse afsluiter en titelsong It Was All Heart is daardoor het perfecte slotakkoord van een meer dan te koesteren debuut.

‘It Was All Heart’ van Ward Dhoore trof ons in het hart.