Aidan Baker - Adverse Camber

Het verhaal van de grootmeester van improviserend ambientminimalisme Aidan Baker kent duidelijk geen grenzen. Er is geen mens die nog kan bijhouden hoeveel releases de Canadees op het cv kan noteren. Volgens Wikipedia zou tussen de eerste langspeler in 2000 en 2009 de teller al boven de tachtig uit torenen. Een nieuwe Baker is daarom een leuke extra, een curiosum, een gekend avontuur en een zoveelste zoektocht naar rust en onrust.

‘Adverse Chamber’ komt op tweehonderd gelimiteerde vinyl platen of tweehonderd bijzonder verpakte cd’s uit op het duistere en illustere, Nederlandse Ow Totem Recordings. Dat geeft al een beetje een beeld van het undergroundkarakter van deze muziek. De plaat is een terugkeer naar de instrumentale eenvoud van man en gitaar. En veel pedalen die texturen kunnen opmaken met veel drones, noise en feedback. Om maar te stellen dat de vijf katjes die Aidan Baker presenteert (met een achttien minuten durende tijger als afsluiter) beter niet zonder handschoenen kunnen aangepakt worden. Laten we het dus voorzichtig houden.

Eerlijk gezegd doet de klankwizard dat ook wel. Door bijvoorbeeld in Petrol/Jasmine te spelen met zachte tremelo tokkels die langzaam uitvagen en waar je op de achtergrond een mooie beweging krijgt van tocht en halo’s via in elkaar gevlochten tonen. Om in het tweede deel met onheilspellende, donkere klaagdrones de liefde te bedrukken en het drama te laten toenemen. Of door in Coma dat drama om te zetten in gitzwarte, overstuurde horrortaferelen die als schrikwekkende demonen verschijnen en verdwijnen. Ronkende pulsecho’s van verval die dan weer stelselmatig meer tot rust, harmonie en schoonheid komen. En wat denk je dat met een track als Everything Is Dark Until You Say Yes zal gebeuren?

U hoort het al: Baker maakt niet gewoon minimalistische muziek. Hij maakt verhalen. Met een voortdurend spel van lichte en donkere klanken, detailgeluiden in de achtergrond, zachte prikkels of net overheersende impressies bouwt hij tracks op die vol beweging en avontuur zitten. En waar je dus mooi een eigen verhaal bij kan maken. Zoiets vraagt natuurlijk om een waanzinnige technische finesse en kennis van materialen, effecten en interactie van geluiden.

Dat kan dus vijf minuten duren, of bijna twintig. Die laatste door langzaam op te klimmen met een soort van neoklassieke aanstrijken richting een rijk van traag omwentelende, dromerige drones en uiteindelijk met pijnlijk luidruchtige pulsen een apocalyptisch geheel te laten ontstaan dat tot in de diepste, tussenliggende stiltemomenten blijft nagalmen. Tijd is ondergeschikt aan beleving. En beleving is er voldoende! Wat een grotesk album.