Upupayãma - Honesty Flowers

Toen wij deze band aan het werk zagen op de editie 2025 van het Fuzz Club festival, waren wij al behoorlijk onder de indruk. Zes man op het podium, die zich helemaal te buiten gingen aan funk, krautrock, Afrikaanse ritmes, enzovoort. Maar dan blijkt dat de man achter die band dat eigenlijk allemaal helemaal in zijn eentje bij elkaar rakelt.

Upupayāma, dat is eigenlijk de Italiaanse multi-instrumentalist Alessio Ferarri. En op 'Honesty Flowers' speelt hij gitaar, toetsen, fluit, sitar en een heel arsenaal aan percussie-instrumenten. Dat resulteert hier in meer dan zeventig minuten muziek, die je terugvoert naar bands als Can (waarvan hij zelf uiteraard fan is) en het onlangs heropgestane funkcombo Cymande, maar ook word je meegenomen naar Afrika, specifiek met de overdaad aan percussie, die hij in elk nummer steekt.

Soms lijkt het te rammelen en te botsen, zoals in de opener, het ruim elf minuten durende Fliim/Laliïmph, dat eigenlijk al meteen een tweeluik is. Soms klopt het niet, zit de gitaar (of één van de andere talrijke instumenten) ernaast, maar tegelijk stoort dat niet en draagt het eerder nog bij tot de authenticiteit van de muziek. Het is moeilijk om hier niet blij van te worden.

Dat ook de (anti-)folk nooit veraf is, valt af te lezen aan het gebruik van de fluit, die nergens stoort, maar eerder nog de kracht van de songs onderstreept. Met de wahwah-pedaal worden de seventies dan weer bovengehaald. Ongetwijfeld heeft de mix door Chris Smith (Kikagaku Moyo, Wax Machine) en de mastering van de hand van Joseph Carra (King Gizzard, Babe Rainbow, ORB) daar ook mee te maken. De olifantenpijpen zijn weer helemaal terug en de muziek lijkt wel te volgen.

En dan vraag je je af: hou je dat wel zeventig minuten vol? Maar Ferarri geeft de verveling geen kans en trekt elke song weer open naar wijdse velden en laagjes vervormde gitaren, die toch steeds weer anders klinken. Tezelfdertijd wordt dit ook nooit muzak. Er valt steeds wel iets te beleven in een nummer als Sound Mirrors, waar de toetsen een hoofdrol krijgen toebedeeld. En opnieuw heeft het geheel een retrosfeer over zich heen gekregen.

Dat alles resulteert in een puike plaat met nummers, die weliswaar al ouder zijn dan die op de vorige plaat, maar nu pas van onder het stof werden gehaald. Niet dat je dat eraan merkt, want er is geen enkele song, waarbij wij de neiging hebben om de skip-knop op te zoeken. Dan mag je je project als geslaagd beschouwen. Waarvoor hulde.