Shy Dog - Classic Rock Bottom Move

In de marge van de nieuwe release van Bed Rugs hadden we het al even over hun voormalige drummer die ook een plaat uitbracht op dezelfde dag. Dit is dit plaat en het is een pareltje.

Een ouderwetse rock bottom move is de derde plaat van Noah Melis als Shy Dog allerminst, wat de titel ook mag beweren. De titel verwijst dan ook niet naar de muziek, maar naar een experimentje met het kapsel van Melis, maar dat weet u al als u dit interview van (sv) al las.

Op dit album laat Melis de traditionele wetmatigheden van de popmuziek resoluut achter zich. Waar veel bands een album beschouwen als een reis richting een eindbestemming met een vastomlijnd begin en apotheose, ontvouwt dit album zich veeleer als een voortdurende, vloeibare beweging. Het is een cinematografische luisterervaring die dwalend, zoekend en uiteindelijk diep confronterend reflecteert op wat er werkelijk schuilgaat onder onze menselijke illusie van controle.

De plaat opent met de trage, hypnotiserende, cirkelende bewegingen van single Blue Stain waarmee de luisteraar trefzeker een schemerwereld binnengezogen wordt. Naarmate de plaat vordert met o.a. het meer dan vijf minuten lange, nachtelijk aandoende The Bell Tolls en single Hedgehogs, waarin een troep egels 's nachts rondsnuffelt toont de muzikale schoonheid haar dubbele, grillige aard. Ze roept zowel pure verwondering als existentiële onrust op.

Gekoesterde zekerheden vervagen en het pad vooruit geraakt overwoekerd tot de sterren op één lijn komen te staan. Dan komen verborgen waarheden langzaam bovendrijven. "Water", "herinnering" en "transitie" zijn de stille metgezellen op de meanderende muzikale reis. Het landschap ziet er telkens weer anders uit afhankelijk van het getijde en de golven klinken steeds dreigender.

Dat duurt tot het instrumentale Untitled (Bagheera) met houtblazers wat frisse lucht in de plaat blaast. De nacht lijkt voorbij. Sounds Fun wordt daarna zowaar opgefleurd door een Bossanova-stukje - een verklanking van de loutering die optreedt? - en de afsluitende titeltrack is zowaar een walsje. Het pad ligt terug open.

Muzikaal kreeg Melis bijstand van Martha Maieu, Quinten De Cuyper, Simen Wouters, Benjamin Hermans, Laszlo Thiry, Sep François, Frederik Daelemans en Scott Gilmore. Zij kleuren de plaat in met melancholische piano's, fragmentarische gitaarlijnen, schuwe, dan wel speelse percussie, zoekende houtblazers en nocturnale strijkers. Zij verruimen het sonisch palet zonder de breekbare kern uit het oog te verliezen.

Dat deden ze in een volledig professionele studio-omgeving wat zorgde voor een enorme stap vooruit in klank en reikwijdte. Kenneth Gilmore (bekend van zijn werk voor Weyes Blood en Chris Cohen) zorgde voor een glinsterende helderheid en diepte in de gelaagde composities. Het resultaat is een haast ongrijpbaar album dat pas met de titeltrack zijn echte kleuren toont.