Dreamwave - Dreamwave

Dit debuut zet je ietwat op het verkeerde been, want achter dit titelloze album schuilen in feite twee ep’s: ‘Drifter’ en het oudere ‘Moon Dogs’. De band uit Bristol is dan ook karig met echte duidelijkheid en informatie, al licht Instagram wel een tipje van de sluier: “We are an indie-electro band turning late night feelings into neon lit anthems.”

Feit is dat de heren (?) de neonlampen exact een dozijn liedjes lang laten flikkeren. En of het flikkert! Met zwaar overstuurde gitaren, hippe indie ritmes en niet al te ingewikkelde songs. Maar vooral ook met een constante psychedelische geluidsvervorming, alsof de band in een lavalamp gevangen zit. Op galm en feedback lijkt voor dit gezelschap geen grenzen te zitten. Toch zeker niet in de meest recente tracks.

Aan die combinatie van noise en bedwelmende walmen moet je wel even wennen. Zeker als doorheen die roes van geluid nog eens een hoog jengelend gitaartje komt kronkelen (Web Weaver) of de band je met een knoert van een riff om de oren slaat om een heerlijk scherend Murmurs On The Dunes in te zetten, een mokerende stonersong met zwaar zwevende synths.

We zijn dan ook blij dat Dreamwave af en toe van de enigszins drukke en neon-flikkerende tram afspringt om even te voet mee te wandelen met rustigere momenten als Space Debris, weliswaar nog steeds boordevol impressies, of zelfs enkel met akoestische gitaar en ontdubbelde zang een akoestisch rustmoment te voorzien op het einde van de ‘Drifter’ ep. Het lijkt wel dat het combo even echt de groepsnaam wenst eer aan te doen

De oudere songs van ‘Moon Dogs’ focussen iets meer op groove en minder op de totaliteit van geluid. Dat geeft iets meer rock-‘n-roll-cachet. Soms zelfs op het lachwekkende af, zoals een horror-’n-roll klinkend Wide Shooter, inclusief schreeuwerige man-vrouw-zang.

Ergens krijgen we bij dit debuut, dat een langere periode bestrijkt, het gevoel dat Dreamwave nog een beetje naar zichzelf op zoek is. Maar ook dat die zoektocht langzaam maar zeker tot iets leidt. De songs met sterke riffs, juiste balans tussen psychedelica en noise en het undergroundgevoel liggen allemaal goed. Nu de puzzelstukjes nog juist leggen en er een eigen, kenmerkende identiteit aan koppelen en we zijn er.