David Gray - Nightjar

Wie David Gray zegt, zegt 'White Ladder'. Die plaat uit 1998 is zo diep in het collectieve geheugen gegrift dat elke nieuwe release van de Brit onvermijdelijk in haar schaduw treedt. En toch blijft de man het proberen, niet met de pretentie om die klassieker te overtreffen, maar met de serene overtuiging van iemand die gewoon moet schrijven.

'Nightjar' is een dubbelalbum dat werd opgenomen in dezelfde sessies als 'Gold In A Brass Age', maar pas nu apart uitgebracht. En dat hoor je. Veel songs voelen aan als one takes of demo's die bewust nooit verder zijn afgewerkt. Ruwe randen, een adem die nog zichtbaar is. Maar wie zich overgeeft aan die onafheid, ontdekt er net de schoonheid in: David Gray op zijn meest ongepolijst, zonder het vangnet van een volledige studioproductie.

En toch evenaren enkele nummers moeiteloos het niveau van 'White Ladder'. Opener When I Fall In Love zet meteen de toon: intiem, breekbaar en onmiddellijk raak. Money volgt met een tegendraads pianoriedeltje dat blijft hangen op een manier die je niet helemaal kunt verklaren. En Long Gone Now past naadloos in datzelfde rijtje. Green Light kiest een andere weg en doet denken aan die oude MTV-clips, waarin de protagonist doelloos, maar in een hoge framerate door een verlaten stad dwaalt, ergens tussen weemoed en bevrijding. Far From Here en Madder Rain zijn dan weer onmiskenbaar Gray: de vocale uithalen die hij als geen ander beheerst, een melodie die tegelijk troost en openbreekt. The Final Order sluit het geheel af zoals een goed album hoort te eindigen: met het gevoel dat alles gezegd is.

'Nightjar' is geen album dat zichzelf opdringt. Voor wie dat stoort, is dit misschien te weinig. Maar wie de tijd neemt, krijgt een David Gray die vrijer klinkt dan in jaren en een plaat die, tegen alle verwachtingen in, weleens uit de schaduw van 'White Ladder' zou kunnen treden.