Tracy Bryant - The Well

Het is er het weer voor, zeggen sarcastische zielen als het ruim dertig graden is buiten: rustig voortkabbelende liedjes met een piano in de hoofdrol. Liedjes met een herfstige melancholische sfeer, dat is wat de uit Los Angeles afkomstige Tracy Bryant heeft te bieden.

Zoals velen hem voorgingen, werd het album geconcipieerd tijdens de pandemie, al gaan we in de huidige tijden al gauw niet meer weten welke het ook weer was. Covid, hanta, ebola? Het kan zomaar.

Waar de singersongwriter in Tracy Bryant voorheen koos voor de gitaar als hoofdinstrument om nummers muzikaal vorm te geven, neemt hij op 'The Well' een compleet andere invalshoek. En wat ons betreft, is dat een prima keuze. Er zijn al zoveel songsmeden die met een paar snaren en een treurige stem hun weltschmerz van zich af zingen, dat het al een verademing mag worden genoemd als het eens niet zo is. Bryant heeft als surplus ook nog een stem die niet snel op de zenuwen werkt. En dat is ook al niet evident binnen het genre waar indie-”rockers” een voorkeur hebben voor zeurderig janken en tenenkrullend mijmeren.

Het is voor Bryant tevens een plaat vol emoties. Enerzijds was er het overlijden van zijn verwekker, anderzijds de geboorte van een eerste nakomeling. Die tweespalt zorgt voor een divers palet aan liedjes, het ene al wat vrolijker en uptempo dan het andere, maar over de gehele lijn mogen we concluderen dat dit negen nummers tellende album best wel aangenaam is om naar te luisteren en zeker zal bevallen aan mensen waar de singer-songliedjes al eens mogen worden gedragen door enig krautrock of psychedelisch aandoende ritmes zonder dat ze de teksten, die toch wel van veel belang zijn op een album als dit, in de weg staan.

We horen de blaadjes al vallen, al is het nog niet duidelijk of de reden de hitte of de wens naar herfstiger weer is.