The Dharma Chain - Some Kind Of Pure State

Eigenlijk hebben we met The Dharma Chain te maken met een stel Australiërs. De band bestaat sinds 2020 en verhuisde in 2022 al van Byron Bay naar Berlijn. Een sextet was het aanvankelijk, nu eerder een kwartet al zijn er ook gastmuzikanten op hun tweede album 'Some Kind Of Pure State', zodat ze toch weer met zijn zessen zijn.

Debuteren deden ze met de plaat 'Nowhere' (2022) dat nog deels in Australië en deels in Berlijn werd opgenomen. Deze keer bleven ze gewoon in wat nu hun thuisstad is en dat verklaart waarschijnlijk meteen waarom deze plaat een stuk consistenter klinkt dan de vorige. De geluidsmuur die wordt opgetrokken lijkt nog massiever te zijn geworden terwijl ze nog steeds vast houden aan het onderling wisselen van instrumenten om hun nummers vorm te geven. Ook de zang wordt gedeeld, waarbij we die van Amanda McGrath prefereren omdat haar stem ons doet denken aan Hope Sandoval, met het engelenstemmetje waarmee ze de muziek van Opal en Mazzy Star tot grote hoogtes kweelde.

Met die geluidsmuur die de band neerzet gaan we richting een mooie mengeling van krautrock, postpunk, shoegaze en psychedelica, waarbij in het gros der nummers de gitaar een hoofdrol krijgt toebedeeld. We kunnen ons zo voorstellen hoe de band live dermate luid klinkt dat het beoogde trance-effect, dat op plaat nooit helemaal te vatten is, perfect werkt. Zet daar die stemmen bovenop, waarbij die van Benjamin Rompotis regelmatig samen smet met die van McGrath, en we kunnen spreken van een soms ijl klinkend geheel dat ons helemaal in vervoering kan brengen. Minder trippend dan Spacemen 3 en daarvoor ook ietsje te postpunkerig maar het scheelt soms niet veel.

The Dharma Chain is wel een band die wat tijd vraagt. Toen we even diagonaal luisterden om te horen of dit wel iets was hadden we namelijk ei zo na onze favoriete knop delete gebruikt. Het was dat stemmetje die ons weerhield. De kracht van die stem en het fragment fuzzy gitaarstorm deed ons besluiten om toch maar eens helemaal te luisteren. De eerste keer dwaalden onze gedachten nog af maar daar is inmiddels geen sprake meer van.

Een voorkeur voor een nummer hebben we niet. We zetten downloads hier op een USB-stick die dan afspeelt via de cd-speler en die USB-stick heeft zelf besloten om altijd de nummers ad random te spelen. Soms lastig maar in het geval van deze plaat een zegen omdat we alsmaar andere zaken horen en we stilaan verslaafd beginnen te geraken aan de acht nummers die ons stilaan als gegoten zitten.