Tender Ender - Red Kites

Als we het goed hebben, is Thomas Schmidiger, de man achter Tender Ender. Een muzikant die houdt van contrasten en al diverse muzikale watertjes heeft doorworsteld. Zanger en gitarist van een powerrocktrio, actief in de jazzwereld, slowcore als medicijn en nu ook solo, met zijn tweede album alweer.

Eersteling 'Black Swan' hoorden we niet en we kunnen dus niet beoordelen of 'Red Kites' nog meer tot de essentie is teruggebracht dan dat debuut, al lijkt alles daar wel op te wijzen. Hij doet het net niet allemaal in zijn eentje, want Sabine Ruch staat hem bij met de nodige zanglijnen. Voor het overige houdt hij alles in eigen hand. Harmonium, pedalsteel, een orgel met ingebouwde ritmebox, een vibrafoon en nog enkele minder dominante instrumenten speelt hij allemaal feilloos.

Het resultaat van dat ingetogen werk is meestal nogal piano- en orgelgericht met de stemmen erbovenop. Ietwat donkere pop met hier en daar een toefje ambient en een stem waarbij het voor velen alles of niets gaat zijn.

Schmidiger is namelijk niet echt wat we een begenadigd zanger kunnen noemen, maar door de puur persoonlijke insteek van zowel het instrumentarium als de zang en de meestal melancholisch aandoende inhoud valt dat uiteindelijk allemaal goed mee.

Liefhebbers van singer-songwriters zullen Tender Ender ongetwijfeld kunnen pruimen. Bij veel van hen is de inhoud namelijk belangrijker dan een perfecte stem en dat is bij deze Zwitser net zo. Zelf weten we het allemaal niet zo goed. Het heeft wel iets, maar wat is ons nog niet helemaal duidelijk.