Sura Sol - i will be dead

“Mijn nieuwste album is niet sensationeel, maar juist traag en open van aard; er is geen winnaar, geen verliezer, geen competitie. Er is: magie, zonsondergangen, sneeuw, regen, duiven, babyvoetjes, bloemen, straten en geliefden – het leven in zijn meest willekeurige en toch pure vorm; slechts een blik van drieënveertig minuten op het leven zelf. Ik nodig je uit om je erin te laten meevoeren en – zowel op het scherm als in onze blik – andere vormen en beelden toe te laten: beelden vol poëzie en hoop, eerlijkheid en tederheid. Ik denk dat we daar in deze tijd enorm behoefte aan hebben, zowel individueel als collectief.”

Hoe kunnen we deze plaat beter introduceren dan door de artieste zelf aan het woord te laten. De artieste in kwestie is Rachel Solomon, die haar muzikale reis begon als lid van Las Iloronas in de straten van Brussel. Vier jaar geleden bracht ze zelf een eerste plaat ‘Roar’ uit, gevolgd door dit ‘I will be dead’, dat een eerste release kende begin 2026, maar deze zomer opnieuw werd uitgegeven door Mayway Records.

De redenen staan hierboven. Net als wij werd labelbaas Tony Vandebogaerde getroffen door de pure schoonheid van de plaat. En Sura Sol past ook perfect bij het label dat ook al Meskerem Mees en Aure tekende. Haar helden zijn Cocorosie en Devendra Banhart, maar ook nog Lior Shoov, Nina Simone en Ibrahim Maalouf. Al die invloeden komen binnen en worden begeleid door zowel Engelse als Franse teksten, stuk voor stuk openhartig en eerlijk.

Dat de plaat er kwam, is eigenlijk een klein wonder, want rond de tijd van de eerste release beviel Sura Sol ook nog eens van een baby. Die ingrijpende gebeurtenis zorgde er zelfs voor dat ze een show in de Botanique moest afzeggen omdat ze wettelijk in zwangerschapsverlof was en dus niet mocht werken. Maar niet getreurd, kwaliteit vindt zijn weg wel. Wij werden al betoverd door deze “heidense Joodse anti-oorlogheks” (zoals ze zichzelf noemt), dus wie weet, kom jij ook wel onder die invloed.

Ze tovert wiegeliedjes om in bezweringen, mixt slamrap met blues op een bedje van freakfolk en strooit er elementen over die komen aanwaaien uit Oost-Europa (onder meer in tear drops) en Noord-Afrika. We horen vooral stem en akoestische gitaar, maar ook flarden warm koper (dance & giggle en playing in the mud), betoverende fluiten en viool (pluie).

Wij gaan dus niet akkoord met Sols eerste zin in de inleiding. Dit album is wel spectaculair: spectaculair anders dan wat we meestal voorgeschoteld krijgen en inderdaad broodnodig in tijden als dit, waarin zoveel mensen verdwaasd rondlopen, platgeslagen door de massamedia en gedesillusioneerd door ultrarijke patsers die de wereld uitzuigen voor eigen gewin.

Sura Sol toont nog eens waar het geluk ligt: in de kleine dingen.

Bij het album hoort ondertussen ook een film. Die kan je hieronder bekijken… als je terug bent van het spelen in de modder.

Vanaf september is Sura Sol "artist in residence" in de Botanique.