Iker Ormazabal Martinez - Nuclear Dancefloor Vol. 1

We schreven vorig jaar een review over het album 'Spiritual Wasrelands' (Cruel Nature) en Iker Ormazabal Martinez, geboren in Vitoria, Spanje maar woonachtig in Londen, was het niet vergeten. Via via ontvingen we het bericht dat hij onder de noemer IOM een nieuwe plaat had gemaakt en of we die wilden beluisteren.

Uiteraard, want die vorige beviel best. Die noemer IOM vermelden we om even mee te geven dat dit slechts één van de vele aliassen is van deze omnivoor die onder diverse namen muziek maakt, maar tevens een bedrijfje runt met effectpedalen en muzikaal net zo goed dans- en filmvoorstellingen van een soundtrack voorziet.

En veelzijdig artiest als Iker Ormazabal Martinez geeft uiteraard ook veel aandacht aan het visuele van de hoes. Breder nog, hij stelt regelmatig tentoon, ook werk dat een uitbreiding vormt bij de hoezen van zijn platen. Hij werkt die concepten steevast verder uit om er een breder visueel kader omheen te bouwen. Bovendien schrijft hij sinds een paar jaar zowel poëzie als proza, ook weer, net zoals met de muziek, onder diverse aliassen.

Met IOM gaat hij de toer op van een soort ibm met veel industrialinvloeden. Beuken, alles ietwat oversturen zodat de hersenpannen snel gaan overkoken waardoor de experimentele, maar toch dansbare elektronica net zo goed kan bevallen bij liefhebbers van noise.

In die muur van overstuurde beats menen we zo nu en dan een net zo vervormde stem te horen, maar dat kan ook inbeelding zijn. Niet dat het echt relevant is. De industrial noise laat ons alle kanten van de kamer zien, als het volume een beetje naar de hoge kant wordt gedraaid.

Hypnotiserende beats zijn het bij momenten, al lonkt eenvormigheid bij het beluisteren van het volledige album. Het is dan ook niet echt muziek om thuis in de luie zetel te ondergaan. De stukken zijn bedoeld voor een eerder explosieve dansvloer, zoals de titel al aan geeft. Beats die een dipje in de alternatieve discotheek meteen oplossen wegens de immense kracht en het bonkende ritme, als het niet meer op een uur steekt, de zon het ochtendgloren inzet, maar de benen nog niet zijn voldaan. IOM weet daar zeker een mouw aan te passen.