Pulp - Live!

Oasis, Blur, Elastica,… of op kleinere schaal gaven we onlangs The Boo Radleys en Dodgy mee. Het lijstje jarennegentigBritpopbands waarvan drie decennia later de centen op zijn... – euh, die een creatieve opflakkering kennen, houdt voorlopig niet op. Nieuwkomer: Pulp. Vorig jaar verscheen na vierentwintig stille studiojaren het opvallend weinig opgepikte ‘More.’ Mogelijk omdat de daaropvolgende ‘Here Comes More’-tour het Europese vasteland compleet negeerde. Bij deze een poging om met een officiële live plaat dit euvel recht te zetten, gefilterd uit een concertavond in de Londense O2 Arena op 13 juni 2025.

Dat frontman Jarvis Cocker een eigenwijs bazeke is, moeten we allicht niet meer herhalen. Actrice Kelly Macdonald inschakelen in een introfilm om de menigte op te peppen, was allicht één van de vele meesterlijke zetten van deze reeks concerten (“Make some noise. I said MAKE SOME NOISE!”). Pers en reviews van de tour blaakten dan ook van de superlatieven. Maar om gedurende een jaar nu enkel het VK en Ierland, de VS en Canada en nadien Australië op te pikken en Europa te negeren... Tsssss.

Zeventien songs lang is de setlist. Met mooie en voorspelbare ups en downs: singles Disco 2000 aan het begin, Do You Remember The First Time net over de eerste helft en Common People als knallende afsluiter. Doordacht en uitgebalanceerd dus. Dat is ook nodig, want de slepende sound en gelaagde, iets tragere songs durven al eens als katalysator werken op Cockers bewust enigszins lome, nasale stem of zijn oppervlakkige parlando’s. En dan dommelen de niet-fans-van-het-eerste-uur misschien in. Een vijf minuten durende song als Slow Jam uit de recente plaat verklapt wat we bedoelen, al schaart het meezingende publiek bij het uitsterven van het nummer zich toch duidelijk achter de band. Het publiek, dat uit volle borst de akoestische ballade Something Changed meekweelt? Oprecht kippenvel!

Aan de andere kant heeft het kwintet wel een tienkoppig strijkersensemble bij zich op het podium, verrijkt met digitale koper- en houtblazers. Kwestie van de songs extra grandeur en symfonische dramatiek mee te geven. En dat werkt. Want wees nu eerlijk: Pulp toch is altijd al een beetje de drama-queen van de Britpopscene geweest!? Het zorgt in elk geval voor enkele leuke, verfrissende accenten in de heerlijk gezapige meezinger en topper Sorted For E’s & Wizz. Of voor een fantastische, filmische 007-achtige intro bij het bijna acht minuten lange en grandioze This Is Hardcore (drama, iemand?) Maar het zorgt er ook voor dat het beladen Help The Aged helemaal overdonderd wordt door bombastische elementen, waardoor de mooie gitaarclimaxen in overdaad verdwijnen.

Laten we het dus houden op een knappe, evenwichtige live plaat met een paar downs (zoals niemendalletjes Grown Ups of Farmers Market), maar vooral veel hoogtes, die worden gepoeierd met een extra symfonisch accent. Dit is een relaas van een concert dat mooi in crescendo gaat. Veel nieuwe zieltjes gaat Pulp hier niet mee winnen, maar het is een wel heel erg fraaie aanvulling voor de fans, al is het maar omwille van bijna acht minuten genieten bij de outbursts van Common People op het einde. We verwachten jullie dan ook zomer 2027 in Europa, beste Pulp!