Dodgy - Hello Beautiful

“Dodgy?”, horen we je nu al denken. “Is dat niet dat bandje met die paar onvergetelijke jaren negentig Britpophits Good Enough, Staying Out For The Summer en In A Room?” Jawel, hoor. Rinkelt er toch geen belletje? Zoek ze even op en je bent allicht wel mee. Welnu, diezelfde bescheiden hitmachine uit West-Londen staat weer in de kijker, na wat half lauwe pogingen om te blijven musiceren en tien jaar studiostilte. Tenminste, als het van ons afhangt.

Want wij hebben nog wel ergens die Britpop-vibe zitten, met de reünie van Oasis in het achterhoofd, de Lokerse Feesten-show van Blur die nog nadreunt in de benen en zelfs een comebackplaat van de lang vergeten Boo Radleys, waarmee we je later deze maand nog zullen lastigvallen. Meer nog: de close harmony meerstemmigheid, de vrolijke indiefolk en het eeuwige happy summer-gehalte van Dodgy zal nooit helemaal van onze radar verdwijnen.

En dus zetten we onze oorschelpen helemaal open voor dit nieuwe album, waarvan de titeltrack nu al een eerste UK top 40-hit opleverde na meer dan een decennium. En weet je wat? De vrolijkheid blijkt helemaal nog niet verdwenen, ook al lijkt ‘Hello Beautiful’ met zijn vele (gebroken) liefdessongs soms emotioneel iets rijker dan pakweg “I am the grassman”.

Nu ja. Veel? Met negen liedjes moet je het zien te redden. Maar wel liedjes met rijke arrangementen, sappige melodieën en een weldoordachte structuur die ervoor zorgt dat de band niet meer binnen het radiovriendelijke drieminutenkader hoeft te blijven. En ook niet binnen het strak strofe/refrein-patroon trouwens.

Een instant hit hoef je dus niet te zoeken, laat dat duidelijk zijn. Maar daar staan wel songs tegenover die met zomerse trompetjes, warme Hammond-vibraties, romantiserende digitale strijkertjes of – bij de lang nazinderende, afsluitende zin “Close your eyes falling into me” zelfs met een heus achtergrondkoor - voor geweldige harmonieën zorgen. En dat is nu net de grote sterkte van dit eeuwige trio.

De oprechtheid van de heren hun driestemmigheid blijft centraal staan, en snijdt zelfs even los door de ziel in de bloedmooie, opbouwende akoestische ballade met gitaar, piano en strelende drums Call It What You Want. Deze vanaf de eerste luisterbeurt absolute, opvallend niet als Dodgy klinkende topper wordt misschien wel net aan de staart getikt door de tweede single It’s Not The End: een tragere, ontwapenende love-afscheidssong.

De “big smile” en de dartele humor hebben dus plaats geruimd voor iets meer ernst. Het Beatlesque, meewiegende en voeten stampende (you’re) Out Of Time eindigt snerend met een flard live gezongen klimaatlied met honderden activisten. En een happy pianoballade als Summer Forever is dan weer één grote nostalgische terugblik naar onbezorgde dagen (met alweer zo’n leuk trompetje erbij), waarbij “de toekomst zo ver weg leek”. Maar die toekomst is dus wel degelijk NU.

Beschouw ‘Hello Beautiful’ dus gerust als een soort van fijne begroeting na een lange afwezigheid. Of het ontwaken uit een mooie droom, hoewel de band momenteel met zijn dertig jaar ‘Free Peace Sweet'-tour zowat elke dag de droom van zijn topdagen mag herbeleven. Wij zijn in elk geval blij dat Dodgy weer helemaal zichzelf is. Of nog steeds helemaal zichzelf is. Het is maar hoe je het bekijkt.