Sander Boury - Stranger in my Own Head

Wie nog gelooft dat muziek netjes in tracks van drie minuten moet ingepast worden om te boeien, heeft de nieuwe plaat van Sander Boury gemist. Met 'Stranger In My Own Head' levert deze benadigde instrumentalist en componist een plaat af die zich radicaal weigert in te passen in eender welk hokje van genre, stijl noch sfeerschepping.

Dit is dan ook geen plaat om even op te zetten terwijl je in de file staat richting kust om eventjes mee te neuriën, knipogend naar de chauffeur in de auto naast jou. Dit is een conceptuele trip, een langgerekte zoektocht naar… ja, naar wat eigenlijk? Misschien is die onbepaalde bestemming net de kern van het verhaal: vervreemdend, ongrijpbaar, maar tegelijk angstvallig vertrouwd.

Waar eerder werk al liet horen hoe drums, piano, saxofoon en een rijk palet aan vintage synths en akoestische instrumenten kunnen versmelten tot een harmonisch klinkende, doch sterk gelaagde cocktail, flirt deze plaat met een eerder neoklassieke insteek. En toch ook weer net niet. Samen met percussionist Jonathan Frederix, bekend van HEISA, Peuk en The Shovels, weeft Sander Boury een geluidsweb dat balanceert tussen beklemmende intimiteit en de intensiteit van een soundtrack van een onbestaande film die zich tussen jouw twee oren en daarbuiten afspeelt.

Het album dwingt vanaf de eerste track tot aandacht. Opener Somewhere In Between bouwt verwachtingsvol op en prikkelt verdere nieuwsgierigheid. Het daaropvolgende nummer Ombre Blanche Et La Neige Noir – schitterende titelsong trouwens - tast behoedzaam de grenzen van enige psychotisch experimenteerdrang af, maar klinkt tegelijk verfrissend jazzy en bijtijds harmonieus. In het derde nummer Fragmentation neemt de chaos dan weer heel even de overhand om in A Long Day uit te deinen in breekbaar pianospel en smachtende saxofoon. Schoon, en we gebruiken dit woord niet alleen omdat het toevallig placht te rijmen op saxofoon.

De daaropvolgende tracks laten zich niet meer vangen in de tracktelling en lopen net niet en dan weer wel in elkaar over in harmonieus en mild chaotische soundscaping. Dit is dan ook een album dat je expliciet als een chronologisch geheel moet beluisteren om te begrijpen wat niet te vatten valt. Earth With A View , reeds voorheen als single verschenen en reeds besproken op uw favoriete muziekwebstek, krijgt in het geheel van het album een minder duister opzet en voelt met enige ambientinvloed nu al klaar voor een live set, waar we overigens naar uitkijken. Inner Shapes speelt dan weer verder met geluid en stilte, Nederlands en Engels, terwijl de sax rimpelt als een steentje geworpen in een poel pianogeluid bij volle maanlicht.

There brengt dan weer meer harmonie om uiteindelijk te culmineren in Become One. Waar enige vorm van de apotheose verwacht wordt, verandert het nummer in een muzikaal stuk waarin stemmen instrumenten worden en instrumenten veranderen in stemmen.

Waar de verwachtingen vooraf hoog waren, weet Sander Boury diee niet alleen in te lossen, maar verder opnieuw te verrassen. Stranger In My Own Head klinkt als een filosofische trialoog met jezelf en de wereld, die nog lang na de laatste noot zal nagalmen. Briljante plaat.