Jakomo - (subtext)
On The Level
Bart Verlent — 21 november 2026

Na twee ep's bracht de Brusselse formatie in 2023 debuutplaat 'Lobby' uit. Een mens zou dan denken dat dit viertal daarna volop zou beginnen aan een tweede plaat maar, Julien Tanghe, Wout Vermijs, Jef Ballon en Anton van Laer dachten daar anders over. Er ontstond de behoefte om even stil te staan. Niet om afstand te nemen van de band, maar net om dichter bij elkaar te komen.
Na dat debuutalbum kwam er een tijd dat de aandacht voortdurend werd opgeëist en kwamen de menselijke relaties onder druk te staan. Dus was het even tijd om terug met elkaar te verbinden. Vanuit die vertraging ontstond '(subtext)', een langspeler over verbinding en de soms moeilijke poging om elkaar te blijven begrijpen in deze alsmaar versnellende en versplinterende wereld.
Terwijl het debuut opgenomen werd in de Ardennen, heeft de band er nu voor gekozen om alles in hun dagelijkse omgeving op te nemen. De songs zijn deels opgenomen bij Julien thuis en bij vaste geluidsman Ruben thuis. Die nabijheid past bij een groep, die na negen jaar nog altijd probeert om beslissingen samen te nemen. In een muzieklandschap waarin tegenwoordig individuele profielen steeds belangrijker lijken te worden, blijft Jakomo bewust vertrekken vanuit het collectief.
Dat is er ook aan te horen, omdat de band nog hechter klinkt dan ooit tevoren zonder dat dit viertal de speelsheid en eigenheid heeft verloren. Wat wel opvalt, is dat er een heel gemoedelijke sfeer over de plaat hangt. Het album begint al met het heel rustige </3, waarin Julien met een hip effect zingt zodat er een soulsfeertje ontstaat. Daarna gaat het tempo iets omhoog met The Yard en vervolgens gaat het van funky naar ingetogen bij (indistinct chatter), waarna er nog elf heel gezapige songs volgen. Maar dat wil niet zeggen dat het niveau van die songs minder zou zijn. Er is gewoon meer plaats voor diepgang en subtiliteit.
Neem nu het korte jazzy intermezzo (stratocumulus), dat een prachtig instrumentaal nummer is geworden, mooi aansluitend op het pareltje Don't Wanna. Het meer dan zeven minuten durende (Falling Bird) heeft een lome psychedelische vibe, terwijl Sober dan weer perfecte indiepop is. Croco Tears klinkt funky, maar het blijft ingetogen. En er is nog een jazzy instrumental (while you were out the there), waarin deze keer toch ook weer psychedelica komt kijken. Abstractions klinkt typisch Jakomo met speelse wendingen en vreemde arrangementen, terwijl Piano toepasselijk een pianoballade is die het album heel rustig afsluit.
Het is enigszins wennen aan deze '(subtext)'. Daarom is het ook nodig de plaat een paar keer na elkaar te beluisteren. Wie de tijd neemt voor dit album, zal ontdekken dat er heel wat moois op terug te vinden is. Maar wie dat niet doet, zal de rust, die deze langspeler uitstraalt, misschien niet altijd kunnen appreciëren.
