The Monsters - Off The Road We Go
Voodoo Rhythm
Patrick Bruneel — 19 november 2026

"Fuck Fuck Fuck" zo een keer of twintig op een melodieuze manier gebracht. Dat is het begin van het derde nummer Fuck Shit Up op 'Off The Road We Go', de nieuwe plaat van The Monsters, met uiteraard fenomeen Beatman in de rangen. Gehaat door speelgoedmakers uit Azië die Monsters als merknaam hebben, en zelfs een kutbandje als The Monsters daarvoor naar de rechtbank brengen. Beatman is er gerust in. Hij is namelijk al sinds 1986 actief met deze band, naast zijn vele andere activiteiten (labelbaas, Die Zorros, Lightning-Beatman en nog vele anderen).
Een nieuwe plaat van The Monsters staat altijd garant voor een scheef feestje waarbij het allemaal wel mag schuren en een beetje vals klinken. Het is dan ook verrassend dat er deze keer ook een stel nummers tussen staan die een stuk gepolijster klinken dan we gewend zijn. Niet erg, hoor, want ze zijn nog steeds meer dan "avelinks" genoeg om elke rechtgeaarde garage- en punkrockfan tevreden te houden.
Opener You Got Me Going is er zo eentje, net als het titelnummer. Dat eerst genoemde nummer kan zelf zowaar een bescheiden hitje worden in donkere punkholen en andere plaatsen, waar dit soort bands kind aan huis is. Het is ook een beetje logisch dat de opnames voor deze plaat net iets straffer zijn dan gewoonlijk, het is de tiende langspeler in het veertigjarige bestaan van The Monsters. Zowel Robert Butler (The Mircacle Workers) als Jim Diamond (Dirtbombs) verleenden hand en spandiensten om de band zo goed mogelijk op te nemen en zijn daar met brio in geslaagd.
Een van de leuke dingen bij deze Zwitsers is dat ze zichzelf nooit te serieus nemen. Ze zijn fier als een gieter dat ze voor de twaalf nummers toch wel honderd woorden hebben gebruikt voor de teksten. Heerlijk.
Opgenomen in hun eigen studio met wat er rond slingert aan instrumenten, en verder van klankkleur voorzien door instrumenten die ze op de rommelmarkt vonden of bij vrienden thuis, waren ze na een maand voldoende tevreden om Diamond van deze plaat een fantastische lo-fi garagepunkplaat te laten maken. Rauw en ongepolijst zoals het moet, en toch aanstekelijk as hell. Dat kan alleen maar een bandje van Beatman zijn.
