Heather Nova - The Orchard

Potverdorie, Heather! Soms hebben we het gevoel dat we even hard aan jou willen schudden als jij ons door elkaar rammelde begin jaren negentig. Met je wondermooie verschijning, je krachtige stem, die van girlpower naar sirenezang ging, en je afkomst uit Bermuda die helemaal tot de verbeelding spreekt. Maybe An Angel of Walking Higher ging het toen. Toen. De laatste tien jaar of zes studioplaten zien we een troubadour die gaat voor intimiteit, streelzachte liedjes en een minimale, grotendeels akoestische live bezetting. En hoewel we als tiener zouden zijn gesmolten voor die intieme setting met een onbereikbare ster als Heather Nova, hebben we nu toch stilaan iets van: niet weer!

Op de veertiende studioplaat ‘The Orchard’ zien we Heather niet meteen herrijzen als extraverte feniks, ook al bezingt ze in het singlewaardige New Life het “Rising from the ashes”. Maar ze brengt wel als broze engel opnieuw fluwelen ballades waarin de onverslijtbare hoge, zwoele stem het voortouw neemt. Waarbij het opnieuw lijkt of Heather Nova je over je schouder toezingt en betovert. Zoals de lekker slepende en gloeiende slow The Frequency’s Higher, waarin de sirenezang in alweer een erg hoge frequentie gaat (natuurlijk!). Het valt trouwens op dat de zangeres op dit album opnieuw kiest voor ongecompliceerde liedjes met teksten die recht uit het hart spreken en waarin emoties centraal staan. Liefde voor het leven, voor de mensen, voor jou.

Bij momenten levert dat heuse parels op en laten we ons hartje gerust nog eens smelten bij een uptempo In The Path Of Hurricanes (“I’m here in the light / lost in the illusion / Watching the sunset burn / Letting the jasmine bloom.” – aaaahhh, wij verdrinken graag mee). Ook een heerlijk bluesy, heimelijk This Wild World nijpt moeiteloos onze strot dicht. Alle eer aan zowel de begeleidende, anonieme percussiedrummer als de slidegitarist aan de rechterhand.

Van de andere kant kiest La Nova ook af en toe voor wel heel erg minimale sfeerprenten, waarin enkel cello en subtiele, droge digitale pianotoetsen voor een broze inkleuring zorgen. Om niet te spreken over niemendalletjes als Magpie. Die nemen toch weer regelmatig het tempo uit dit album. En dat hadden we niet nodig. Een beetje kort door de bocht, zijn we blij met de liedjes met iets bredere arrangementen, maar doezelen we weg bij de trage en kale nummers. Goed voor een zeventig/dertig-score.

Versta ons niet verkeerd. Dit is natuurlijk een pracht van een Heather Nova-plaat; waarin echt negatieve uitglijders ontbreken en je twaalf keer op rij betoverd wordt door die heerlijk hoge zangstem. ‘The Orchard’ is ook zonder enige twijfel een groeiplaat, die mooi uitgebalanceerd werd in de handen van producer Tim Bran (London Grammar, HAEVN).

Maar als je de vorige dertien studioplaten ook doornam, kom je op weinig nieuwe of memorabele dingen uit en dan lijkt de magie - vergeef het ons - toch een beetje weg. “Rising from the ashes?”: we wachten nog even af.