Moonspell - Far From God

Sinds Moonspell in 1996 indruk maakte als voorprogramma tijdens de 'October Rust'-tour van Type O Negative, is de band uitgegroeid tot een belangrijk Portugees exportproduct, bijna net zo iconisch als de obligatoire pastéis de nata.

Veertien studioalbums later profileert Moonspell zich verder als een robuuste metalgroep die het voor de iets jongeren onder ons doet lijken alsof ze er altijd geweest is, zelden verveelt en klinkt alsof ze er ook altijd zal zijn. Als vocalist en tekstschrijver is Fernando Ribeiro het gezicht van de band, maar zijn filosofische achtergrond en werk als schrijver en vertaler maken van hem een veelzijdig persoon die Lissabon als geen ander representeert. Als erkenning voor de culturele impact heeft de Correios de Portugal, de B-Post van Portugal, zeg maar, in 2010 een exclusieve postzegel van debuutalbum 'Wolfheart' (1995) uitgebracht. Metal als een staatszaak lijkt alvast nieuwe perspectieven te openen voor ons eigenste Spoil Engine. Het zorgde er alvast voor dat 'Wolfheart' bij nog meer mensen aan de ribben of andere lichaamsextremiteiten bleef plakken.

Op nieuwe plaat 'Far From God', verschenen bij Napalm Records, doen ze verder waar ze magistraal in zijn: het Moonspell-geluid! De hoes, die eerder een black metalsfeer lijkt uit te ademen, is het werk van de befaamde Berlijns- Israëlische Eliran Kantor, die reeds hoesmateriaal voor Testament, Soulfly, Helloween, My Dying Bride en andere metalgoden op het curriculum vitae heeft staan. De hoes toont een intieme, mogelijk verboden kus door een raam, maar wie door een leesbril kijkt, ziet een vervaarlijke guillotine bengelen aan de onderzijde van het schuifraam, vastgehouden door de dame in de kamer. Een sprekend beeld voor een band die al decennia inspiratie put uit "Baudelairiaanse" romantiek en existentiële dualiteit. En ja, ook op deze plaat worden thema's als schuld, verlies en verlossing verder uitgediept.

De groep positioneert deze plaat muzikaal als gothmetal, een algemene koers die min of meer ingeslagen werd met 'Extinct' (2015). Deze plaat klinkt net iets minder bombastisch dan we de laatste jaren van Moonspell gewend zijn. De melodische dark metal heeft op een aantal nummers plaatsgemaakt voor een sound, die het midden houdt tussen postblack en gothmetal – alsof 'Irreligious' (1997) en de Type O Negative-sound samen de blender in gingen. Let wel: hoewel de wolf inmiddels iets grijzer is geworden en enige wilde haren heeft verloren, kan hij nog steeds onvervalst grommen en bijten. Dat bewees de recente viering van dertig jaar 'Wolfheart' in de Marquee op Graspop. Terwijl verschillende klassiekers de revue passeerden, bleken ook de eerste twee, meer sferische nummers van het nieuwe album naadloos in de setlist te passen en hielden ze moeiteloos stand tussen het oudere werk. Producer Jaime Gomez Arellano, ook gekend van zijn samenwerking met Paradise Lost en Ghost, heeft de plaat schitterend uitgebalanceerd: glanzend als met bijenwas opgeblonken western boots, doch muzikaal guillotinescherp.

De plaat opent nochtans rustig om verder tot bloei te komen naarmate het witte balkje in Spotify vordert. Opener Cross Your Heart wordt traag en broeierig opgebouwd, stevig verschrankt op het solide riffwerk van Ricardo Amorim. Het nummer klinkt aardig, maar murwt zich niet direct in de gehoorgang. Maar goed, whiskey sour kan zuurdere oprispingen veroorzaken. De titeltrack gaat verder op hetzelfde elan, doch mist af en toe dat beetje meer scherpte en punch. Vanaf Biblical begint het feestje pas echt goed en toont Moonspell wat het in al die jaren geleerd heeft: gothmetal met een laag gedoseerde scheut doomachtige agressie. Dat Moonspell zich al eens durft te bezondigen aan een potig "balladeke" – denk maar aan die klassieker Scorpion Flower, waaraan de immer jeugdige Anneke van Giersbergen in 2008 de vocalen ontleende – wordt ook in The Great Wolf In The Sky nog eens bewezen. Naast een iets meer hoopgevende, tekstuele boodschap gaat de eer voor de betere strijkerssectie naar Alicia Nurho. Laat er geen verwarring over bestaan: we hebben het hier over de viool, niet over een of ander huishoudtoestel om kreuken uit zwarte overhemden te stomen. Alicia Nurho, een veelzijdige violiste en componiste uit Madrid, werd overigens vernoemd naar het wereldberoemde personage uit 'Alice In Wonderland'.

Your promise Of Light hanteert een typische Moonspell-cocktail met meer doom en dreigende sferische synths. For The Live Of Mortals neemt dan weer gas terug en nestelt zich op één of andere manier als een warm dekentje tijdens een koele zomernacht in de temporale kwab. Het nummer klinkt verfijnd en voelt aan alsof niet in elk nummer de muren van de kamer moeten gesloopt worden. Maar het gitaarwerk herinnert eraan dat er toch nog af en toe wel eens een dessertbordje door de lucht mag vliegen. Our Freedom To Fall klinkt dan weer als een Type O Negative-nummer om zich na anderhalve minuut te ontpoppen tot Moonspell pur sang. Afsluiter Reconquista is dan weer een luisternummer dat meer de doomtour opgaat en grossiert in meeslepende gitaarsolo’s.

Voor de vampieren van Moonspell is de dageraad duidelijk nog niet aangebroken en blijven de wolven huilen naar de maan. 'Far From God' is dan ook verre van een nostalgische terugblik, maar een heldere statement: gothic metal, halleluja!