Gentilesky - Dream

Tante Brexit veroorzaakte al een hoop miserie, als het gaat om het ontvangen van promo's. Met de nieuwe regelgeving wordt het nog een groter gedoe wanneer een pakket van buiten de Europese Unie aan een reis wil beginnen. Een Zwitsers label / platenwinkel voelt nu al de impact. Onderhavige plaat heeft ook al enige kilometers afgelegd, want de promoman woont in Engeland en dat werkt niet. Dus via een paar omwegen en andere landen kwam het album uiteindelijk toch nog op de deurmat terecht. Dan kunnen we uiteraard niet anders dan de plaat zo snel mogelijk een paar keer beluisteren, al is dat bij een label als Slovenly nooit een martelgang, maar eerder een plezierige ervaring.

Gentilesky kenden we vooraf helemaal niet, hetgeen onze nieuwsgierigheid er alleen maar groter op maakt. Eenmaal het album rondjes begint te draaien met opener Chasing The Light, weten we ook meteen dat deze postpunkers met leden uit Turkije en Sardinië ons meer dan een beetje zullen bevallen. We horen namelijk deuntjes die het beste van Gang Of Four oprakelen en laat dat nu net een band zijn die ons beviel, toen ze ermee begonnen en wiens muziek ook vandaag de dag nog steeds overeind blijft, ook live, zelfs al zijn niet alle originele leden meer in leven.

De bandnaam klinkt ietwat vreemd en blijkt een soort eerbetoon te zijn aan iemand die als de eerste vrouwelijke zeventiende-eeuwse schilderes wordt beschouwd: Artemisia Gentileschi.

Met leden die eerder speelden in bandjes als The Rippers en Thee Oops hebben de vier heren voldoende ervaring opgedaan om goed te weten wat ze willen. Debuut 'Ways Of Seeing' (2023) hoorden we (nog) niet, al zullen we, als we eraan denken, dat wel eens doen, als we de kwaliteitsvolle postpunk horen die op 'Dream' prijkt.

Het einde van de wereld is in zicht en dan mag daar een soundtrack bij die opgetogen en huppelend de beelden van klank voorziet. Het is een soort van observatie hoe het moet zijn na het einde en welke impact dat op de overlevenden heeft. Een post-apocalyps, niet als verhaal, maar als een emotionele rollercoaster voor de betrokkenen. Zanger en tekstschrijver Yaprak Kırdök heeft er de perfecte stem voor. Voortgestuwd door de ritmetandem van drummer Simone Mura en bassist Andrea Pilleri aangestuwd, is het vooral het inventieve gitaarwerk van Claudio Zucca dat met alle aandacht gaat lopen. Behalve Gang Of Four komt ook het weerbarstige Au Pairs in onze geest voorbijgefladderd, gitaargewijs dan.

Het gros van de negen nummers in net geen half uur houdt een behoorlijk snel tempo aan zonder de melodie uit het oog te verliezen. Het zorgt voor een zeer evenwichtig album van een band waarvan we de naam zeker zullen onthouden, want door de net iets andere aanpak van postpunk is Gentilesky een stuk interessanter dan het gros van de huidige beoefenaars van het genre.