Harvesters - Do Some Good

De vettigste en zompigste rootsrock van het moment komt uit Gent. Harvesters bewijst met zijn tweede langspeelplaat immers dat je niet voor de zoveelste keer het warme water hoeft uit te vinden om een dijk van een plaat te maken.

Drie jaar geleden was er al ‘At Rosie’s Place’, een album dat terecht op lovende kritieken mocht rekenen. Welnu, opvolger ‘Do Some Good’ doet daar een ferme schep bovenop en is, naar onze bescheiden mening, nóg sterker dan dat debuut. Voor nieuwlichterij, experimentjes en botsende stijlen - waarmee wonderwel toch verrassende klankentapijten worden geweven - bent u hier echter aan het verkeerde adres. Deze tien tracks ademen namelijk de traditie van meer dan een halve eeuw roots- en bluesrock. En tóch slaagt de band er tegelijkertijd in erg fris en allesbehalve gedateerd te klinken.

Het vakmanschap van het viertal – drie vijftigers en een gevorderde dertiger – staat dan ook buiten kijf. Deze soort muziek wordt - verkeerdelijk – weleens geassocieerd met mannen van middelbare leeftijd, die hun hele leven lang naar niets anders luisterden. Dat is bij Harvesters allerminst het geval, want in hun andere projecten en bands verkenden ze zowat elke uithoek van het gitaarmuziekuniversum, gaande van punk en noise, over garagerock en indie, naar americana en meer melodieuze gitaarmuziek. Geen dertien-in-een-dozijn rootsrockband dus, wel één met extra smaakjes.

Paul Lamont (zang, gitaar), Miguel Moors (gitaar), Bart Soens (bas) en Lion De Clerck (drums) mogen dan in het verleden Vlaamse velden en concertzalen onveilig hebben gemaakt met een indrukwekkende reeks bands en acts als Hitch, A Clean Kitchen Is A Happy Kitchen, Grand Blue Heron, Lone Blue Heron, Blackup, Crites, Waldorf en Fuss Bender, ze weten ook donders goed dat ook dié muziek schatplichtig is aan het hardere gitaarwerk van een halve eeuw – en langer – geleden. Toch is ‘Do Some Good’ veel meer dan een eerbetoon aan de groten van toen.

Deze plaat bulkt niet alleen van de ijzersterke songs, ze gaat ook ergens over. Dat we in rare tijden leven, is ook songschrijver Lamont niet ontgaan. “De geschiedenis herhaalt zich niet, maar ze rijmt wel,” luidt een quote die wordt toegeschreven aan de legendarische auteur Mark Twain. Niet alles is helemaal hetzelfde als vijftig jaar geleden, maar er zijn zeker parallellen. En met al die minkukels die de dienst uitmaken, mag er wel weer eens wat meer tegen schenen geschopt worden, vinden Lamont en co.

Dat doet de band in tien heerlijke lappen gitaarrock, met aanstekelijke riffs en onweerstaanbare grooves, en dat allemaal feilloos en glashelder opgenomen door Sore Losers Cedric Maes en Alessio Di Turi. Opener Stomp! doet meteen wat de titel al doet vermoeden: met een stevige duw – en een effectieve riff - met de deur in huis vallen. Even sterk (en meedogenloos voor heupen en benen) zijn Blackbird en Hot Lips Apocalypse (dat we prompt nomineren in de categorie Songtitel van het Jaar). Het naar southern rock neigende Do Some Good maant ons hierna aan om bij een volgende stembusgang toch maar eens twee keer na te denken, alvorens ons lot in de handen te leggen van de zoveelste gladde praatjesmaker.

The Thrill is dampende bluesrock van het zuiverste moeraswater, Throw (Don’t Miss) de song die nog het meest verraadt dat driekwart van de bandleden al in de jaren negentig in de indie scene actief was. Toch past ook deze track perfect in het geheel, net als Clockwork, hét nummer bij uitstek om onze luchtgitaar nog een keer uit de koffer te halen. En nog weet de band van geen ophouden, want met een riff zo snel en snedig als Tadej Pogacar die een Alpencol bestijgt, zet Sad Man’s Tattoo de finale in. “Nee, dat geven ze niet meer weg,” denk je dan op zo’n moment, en inderdaad: met het bluesy Hammer On Nine en het machtige, bij momenten zelfs epische 900 Days denderen we in het zog van het losgeslagen Harvesters richting de finish van dit geweldige album.

Ons advies na talloze luister- en dansbeurten? “Do Some Good!”, en haal als de drommel deze plaat in huis!