Beans - Less Louder

Meteen gegrepen worden door een album? Dan houden wij altijd ons hart vast. Want houden ze dat wel vol? Maar we laten het vizier niet meteen zakken en proberen de plaat met open geest te beluisteren.

Eerst even voorstellen: Beans, dat is het collectief, dat Matt Blach, drummer van de Australische band The Murlochs, rond zich verzamelde om de opnames, die hij thuis maakte in die vermaledijde (maar tegelijk muzikaal ook zo productieve) coronaperiode. En in tegenstelling tot de voorganger (ook toen geregistreerd) 'Boots N Cats' is dit geen garagerockplaat, maar eerder een gevarieerd popalbum met psychpop- en slackerrockambities.

Want opener en single Resister neigt echt wel naar dat laatstgenoemde genre, ook al valt te betwijfelen dat deze plaat lofi werd opgenomen. De ijle, pyschedelische zang past trouwens uitstekend bij de track, hetgeen resulteert in een uitstekende opener. De gitaren durven wel eens vaker uit de band te springen. Zoals in Dweller bijvoorbeeld, dat tegelijkertijd ook opgeleukt wordt met een schitterende Rhodes-solo, die als tegengewicht voor de gitaren dient.

Maar tegelijk staan er op deze plaat ook een aantal nummers, waarin het popgehalte een stuk hoger ligt. Dan doelen we op liedjes als My Room, waarin de psychedelica nog steeds aanwezig zijn, maar de power toch wordt afgezwakt. Is dat een probleem? Niet echt, het verband tussen de songs is duidelijk en de stem van Blach (met die misschien iets overdreven tremolo) snoert dat verband nog steviger aan.

De albumtitel 'Less Louder' lijkt bijna logisch, als je nummers als het slaperig slepend startende Calm hoort, maar de band weet elke song interessant genoeg te houden om de luisteraar bij de les te houden. Dit past wel bij een zonnige zomer vol surfplezier, bij genieten zonder er al te veel bij na te moeten denken. En ontbreekt het daar niet een beetje aan in onze maatschappij?

Ietwat vreemde eend in de bijt is de afsluiter. Bed Man Walking verwijst naar het moeilijk uit bed kunnen en je door de kamer slepen. En de beperkte omkadering met akoestische gitaar en enige achtergrondzang onderstreept dat. Het is dan ook logisch dat dit buitenbeentje helemaal achteraan de plaat staat.

Beans maakte hiermee een aangename plaat, waarin de nodige afwisseling zit, maar die toch coherent is. Interessant genoeg om een keertje op te zoeken en te luisteren.